10 ΜΗΝΕΣ ΟΜΗΡΟΣ ΤΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ: ΌΣΑ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΤΟ ISIS

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Nicolas Hénin, που απήχθη από το ISIS και κρατήθηκε όμηρος επί δέκα μήνες, μιλά για τις πρόσφατες επιθέσεις των τζιχαντιστών και εξηγεί γιατί δεν μπορούμε να τους νικήσουμε με βόμβες

Για δέκα μήνες ήταν αιχμάλωτος του ISIS, τρεις εκ των οποίων ζούσε αλυσοδεμένος με άλλους τέσσερις Γάλλους, σε ένα πολύ μικρό κελί, σε σκοτεινό, υγρό υπόγειο, με λιγοστό νερό και ακόμα πιο λίγο φαγητό. Φρουρούνταν από τζιχαντιστές, μεταξύ των οποίων ήταν και Γάλλοι. Αποπειράθηκε να δραπετεύσει, μετά την απαγωγή του (απήχθη εν ώρα ρεπορτάζ που έκανε για το περιοδικό Le Point), αλλά τον εντόπισαν και τον συνέλαβαν σε λιγότερο από 24 ώρες. Με εντολή του διαβόητου δήμιου Jihadi John (Mohammed Emwazi), τα μέτρα της αιχμαλωσίας του Nicolas Hénin, αυξήθηκαν. Ώσπου πέρασε ο καιρός και η κατάσταση έγινε καλύτερη, του τύπου να του δώσει ο εξτρεμιστής του Ισλαμικού Κράτους το παρατσούκλι "καράφλας". Κάποιες φορές, ακόμα και σήμερα, μιλά με τους δεσμοφύλακες του στο Twitter και διαβεβαιώνει πως "ο τρόπος που προμοτάρουν τους εαυτούς τους είναι πολύ συγκεκριμένος: θέλουν ο κόσμος να πιστεύει πως είναι υπερήρωες. Βέβαια, μακριά από τις κάμερες η κατάσταση τους είναι κάπως τραγική. Θα έλεγα ότι περισσότερο είναι ηλίθιοι και όχι διαβολικοί, χωρίς αυτό να υποτιμά τη δολοφονική δυνατότητα της ηλιθιότητας". Εκείνος πάντως τη γλίτωσε, όπως τη γλίτωσαν και τέσσερις εκ των συγκρατουμένων του.

Για την απελευθέρωση των Nicolas Hénin, Didier François, Edouard Elias και Pierre Torres, τον Απρίλιο του 2014, συνεργάστηκαν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, με εκείνες στη Μεγάλη Βρετανία, την Ισπανία, την Αμερική και την Τουρκία. Εντοπίστηκαν από Τούρκους στρατιώτες, στη μέση του πουθενά, δίπλα στα σύνορα με τη Συρία. Τα μάτια τους ήταν καλυμμένα και φορούσαν χειροπέδες. Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Francois Hollande ξεκαθάρισε πως δεν πλήρωσε ευρώ. Αυτό που έκανε, ήταν να διαπραγματευτεί με τους εγκληματίες, για αρκετές εβδομάδες, την ώρα που ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Laurent Fabius διερύγνυε τα ιμάτια του ότι η χώρα δεν έστειλε όπλα στο ISIS, για να "κλείσει" το deal. Ο Hénin δεν ξέρει επακριβώς τι συνέβη. Γνωρίζει όμως, τι χρειάζεται για να τελειώσει το καθεστώς τρόμου, υπό το οποίο ζει πια όλος ο κόσμος. "Φοβούνται την ενότητά μας περισσότερο από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς" έγραψε στην εφημερίδα Guardian λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι.

Μετά την απελευθέρωσή του, ο Hénin έγραψε δύο βιβλία. Το δεύτερο είναι -όπως έχει πει ό ίδιος- το ρεπορτάζ που δεν μπόρεσε να κάνει στη Συρία. Το πρώτο απευθύνεται σε παιδιά. "Η ιδέα μου ήλθε από ένα παιχνίδι που είχαμε ανακαλύψει, κατά την περίοδο της αιχμαλωσίας μας (με τους James Foley, Steven Sotloff, David Haines and Alan Henning), με εμπνευστή τον Haines", τον Bρετανό που μετείχε σε κίνημα ανθρωπιστικής βοήθειας, απήχθη, φυλακίστηκε και εν τέλει δολοφονήθηκε. "Επειδή ήταν πραγματικά βαρετό το 24ωρο μας, προσπαθούσαμε να προκαλούμε το μυαλό μας. 'Ενας από τους τρόπους που είχαμε ήταν αυτό το παιχνίδι. Ο στόχος ήταν να πούμε ποιο ζώο μας αντικατοπτρίζει καλύτερα. Εγώ είχα επιλέξει το σκαντζόχοιρο. Μου άρεσε η ιδέα να έχω καλή προστασία, ακόμα και με το δεδομένο ότι η προστασία του σκαντζόχοιρου είναι τελείως ηλίθια".

(Η ημέρα της απελευθέρωσης. Από αριστερά, Edouard Elias, Didier François και Nicolas Hénin)

Αποκεφαλισμοί με σπαθί... αντίκα

Για να προστατέψει τον εαυτό του έκανε κάτι άλλο: σκεφτόταν πως κουλουριάζεται και γίνεται μπάλα. Ό,τι όμως και αν σκέφτηκε, δεν "έπιασε", γιατί "ως όμηρος είναι πάντα μια μαριονέτα". Πολλώ δε, όταν οι δεσμοφύλακες σου κρίνουν απαραίτητο να παίζουν με το μυαλό σου "λέγοντας σου μια μέρα, πως αύριο θα ελευθερωθείς και την επομένη πως θα σκοτώσουν έναν από εμάς. Τις πρώτες φορές τους πιστέψαμε, ώσπου καταλάβαμε ότι αυτός ήταν ο τρόπος που είχαν να διασκεδάζουν. Συχνά, μας έδεναν τα μάτια και ούρλιαζαν (στα γαλλικά) ότι "θα σου κόψουμε το κεφάλι, θα το βάλουμε στον κώλο σου και θα ανεβάσουμε το video στο YouTube". Στα χέρια τους κράδαιναν ένα σπαθί... αντίκα.

Συνήθως, όταν σε αφήνουν ελεύθερο, ο εφιάλτης τελειώνει. "Στο μυαλό μου ωστόσο, αισθανόμουν για μήνες πως βρίσκομαι κάπου, σε ένα κελί, στη Συρία και κάθε φορά που ενημερώνουν για το θάνατο κάποιου συγκρατούμενου μου, γύριζα εκεί, θυμόμουν τα πάντα και δεν μπορούσα να ηρεμήσω για μήνες.  Ήταν πολύ βάναυσο". Στους δέκα μήνες που πέρασε στα χέρια του ISIS "μοιραζόμασταν όλοι τις ζωές μας. Επί 24 ώρες, επτά ημέρες την εβδομάδα, ήμασταν μαζί σε ένα δωμάτιο, τρώγαμε μαζί, κοιμόμασταν μαζί και οι συζητήσεις μας αφορούσαν τη ζωή, τις ελπίδες και τις προσδοκίες. Προσπαθούσαμε να μένουμε και σε φόρμα και τρέχαμε επί τόπου" γιατί φυσικά δεν υπήρχε χώρος για οτιδήποτε άλλο. Πίστευε πως μια μέρα θα είναι ξανά ελεύθερο; "Ναι, από την πρώτη ημέρα. Όλοι είχαμε αυτήν την αφελή ελπίδα, αλλά όταν ζεις τέτοια κατάσταση, πρέπει να πιστεύεις σε κάτι για να αντέξεις".

Μεταξύ των κρατουμένων, ήταν και πολλοί που ασπάστηκαν το Ισλάμ "και προσεύχονταν πέντε φορές την ημέρα". Μεταξύ τους ήταν ο Αμερικανός, Peter Kassig, ο οποίος μετονομάστηκε σε Abdul-Rahman Kassig. Ένας άλλος ήταν ο Alan Henning. Όταν τον αποκεφάλισαν οι τζιχαντιστές, έδειξαν το σχετικό video στους υπόλοιπους. "Ήταν ένας άνθρωπος που επίσης, είχε ασπαστεί το Ισλάμ, γιατί πίστευε πως θα του δώσει τη δύναμη που χρειαζόταν για να διαχειριστεί τις δυσκολίες της αιχμαλωσίας". Εκείνος είχε έλθει πολύ κοντά και με τους δυο δολοφονημένους. "Ήταν εκέινοι που μου έδωσαν χρήσιμες συμβουλές, για να επιβιώσω της αιχμαλωσίας. Ήταν παιδιά αθώα και πάντα ήθελαν να βοηθούν τους γύρω τους".

Οι δικές μας ζωές δεν μετρούν περισσότερο από τις ζωές των ανθρώπων που σκοτώνονται στον πόλεμο στη Συρία

Μετά το θάνατο του James Foley (Αμερικανού δημοσιογράφου που απήχθη τον Νοέμβριο του 2012 και αποκεφαλίστηκε τον Αύγουστο του 2014, ως "απάντηση" σε αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράκ, για να γίνει ο πρώτος Αμερικανός που σκότωσε το ISIS), ο Hénin σκέφτηκε να προχωρήσει στη συγγραφή δεύτερου βιβλίου. Αυτή τη φορά, για ενήλικες. Ήθελε να εκφράσει την οργή του "για το γεγονός ότι όταν σκοτώθηκε, ο κόσμος ανακάλυψε ξανά τη Συρία και το πρόβλημα με τους τζιχαντιστές και τις προκλήσεις των Ισλαμιστών. Φυσικά και ο James δολοφονήθηκε, αλλά πριν αφαιρέσουν τη ζωή του, 200.000 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στον πόλεμο στη Συρία, περισσότεροι από 100.000 στο Ιράκ. Πρέπει πάντα, να θυμόμαστε ότι οι δικές μας ζωές δεν μετρούν περισσότερο από τις δικές τους".

Γιατί ξεκίνησε το βιβλίο του, "Jihad Academy" με το θάνατο του Foley; "Γιατί πραγματικά με σοκάρισε έως το μεδούλι ο τρόπος που διαχειρίστηκαν τα ΜΜΕ το γεγονός. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ένας από τους πιο απίστευτους τύπους που είχα ποτέ την τύχη να γνωρίσω". Όταν ολοκλήρωσε τη συγγραφή "ένιωθα απελευθερωμένος. Δεν ήθελα να γίνουν οι δέκα μήνες που ήμουν αιχμάλωτος, η μεγαλύτερη δημοσιογραφική μου αποτυχία. Ήθελα να "βγάλω" κάτι, αλλιώς αυτοί οι μήνες θα πήγαιναν "χαμένοι".

Από την Ανδρονίκη Μπάκουλη