ΑΓΡΑΣ ΕΔΕΣΣΑΣ: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν αφορούν τόπους, αλλά ολόκληρες εποχές της ζωής μας. Το σπίτι που φύλαξε τα παιδικά μου χρόνια στέκει ακόμη για λίγο απέναντί μου, κουρασμένο από τον χρόνο, μα γεμάτο ψυχές, φωνές και αναμνήσεις. Στους τοίχους του είναι χαραγμένες οι πιο αγνές στιγμές μου· οι αγκαλιές των δικών μου ανθρώπων, τα γέλια που αντήχησαν στις κάμαρές του, οι μικρές καθημερινές στιγμές που τότε έμοιαζαν ασήμαντες και σήμερα φαντάζουν ανεκτίμητες. 

Το αποχαιρετώ με ευγνωμοσύνη και συγκίνηση. Γιατί μέσα σε αυτό το σπίτι κατοικούν ακόμη οι μορφές του παππού μου, του Βένη, και της γιαγιάς μου, της Νίτσας· οι άνθρωποι που γέμισαν τα παιδικά μου χρόνια με αγάπη, ζεστασιά και ασφάλεια. Γιατί, όσο κι αν αλλάζουν οι τόποι, υπάρχει πάντα ένα σπίτι μέσα μας που δεν γερνά, δεν ερημώνει και δεν χάνεται. Εκεί θα επιστρέφω πάντοτε.