ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΜΑΡΙΕΤΑ: Ο ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ «ΑΦΕΝΤΙΚΟ» ΟΧΙ ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ – ΔΕΣΠΟΤΕΣ

Αγαπητή Μαριέτα,

Διάβασα με προσοχή την απάντησή σου,

  διατήρησα όμως  στο ακέραιο την άποψή μου.
Λυπάμαι αλλά είναι αδύνατο να συμφωνήσω ότι αποτελεί  δημοκρατικότερη διαδικασία ο ετσιθελικός διορισμός των ευρωβουλευτών από τους αρχηγούς των κομμάτων, απ’ ό,τι  η απευθείας εκλογή από τους πολίτες.

Σε μια χώρα με απολύτως αντιδημοκρατικούς πολιτικούς σχηματισμούς, η επιλογή των εκπροσώπων για το Ευρωκοινοβούλιο αποκλειστικά από τους αρχηγούς, συνιστά πράξη δεσποτική, μη υποκείμενη σε κανέναν κομματικό ή κοινωνικό έλεγχο.
Οι περιπτώσεις κραυγαλέας ευνοιοκρατίας (και) στη ΝΔ είναι, δυστυχώς, αρκετές τα τελευταία 33 χρόνια. Δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα ονόματα γιατί, πραγματικά, κάτι τέτοιο δεν θα είχε σημασία. Η χώρα είναι μικρή και γνωριζόμαστε όλοι καλά.

Αλήθεια, ποιο ακριβώς εκλεγμένο όργανο της ΝΔ πρότεινε και ποιο αποφάσιζε τα πρόσωπα και τη σειρά εκλογής των υποψηφίων ευρωβουλευτών;
Ποιο στέλεχος διανοήθηκε ποτέ να αμφισβητήσει τις επιλογές του εκάστοτε αρχηγού;
Και τι νόημα έχει η επίκληση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος είχε αποχωρήσει τον Μάιο του 1980 από την πρωθυπουργία -ενάμισυ χρόνο, δηλαδή, πριν από τις πρώτες ευρωεκλογές;

Ακόμη και οι πέτρες γνωρίζουν ότι ο πρόεδρος κάθε κόμματος, τις περισσότερες φορές, διόριζε κάποιους λίγους άξιους ανθρώπους, κάποιους υποτακτικούς και κολλητούς (συνήθως ανάξιους), ορισμένους του κομματικού και συνδικαλιστικού «σωλήνα» και ένα «ρουσφέτι» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.
Αντιλαμβάνομαι την προσπαθειά σου να διαχωρίσεις τη ΝΔ από τα άλλα κόμματα, αλλά δεν πείθομαι διότι έχω καλή μνήμη…

Τώρα την επιλογή θα κάνουν οι πολίτες με σταυρό, ψηφίζοντας σε ενιαία λίστα από την Κρήτη έως τον Έβρο και από τη Ρόδο έως την Κέρκυρα.
Με τον τρόπο αυτό θα πάνε στο Ευρωκοινοβούλιο άσχετοι, όπως υποστηρίζεις, διότι ο λαός θα ψηφίσει με βασικό κριτήριο τη στήριξη των media και κάποιων μη κατονομαζομένων συμφερόντων.

Αλήθεια, η τηλεόραση και γενικότερα τα ΜΜΕ, τώρα έγιναν αίφνης «γραφεία ταξιδίων» για ανίκανους ευρωπολιτευτές;
Δεν άκουσα, τα προηγούμενα χρόνια, να διατυπώνεται ανάλογη θέση για τους υποψήφιους της εθνικής Βουλής.
Στην Α’ Αθηνών ή στην αχανή Β’ Αθηνών, για παράδειγμα, ποιοι είχαν πλεονέκτημα;
Και αν είναι σωστό το επιχείρημα ότι θα στείλουμε στην Ευρωβουλή, αντί για επιστήμονες, δημοφιλείς ηθοποιούς, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, δημοσιογράφους κλπ, γιατί και η εθνική Βουλή δεν έχει ανάλογη σύνθεση;

Κατανοώ τις ενστάσεις στην επιλογή όλης της χώρας ως ενιαίας περιφέρειας, όπως και την κριτική για τις σκοπιμότητες που γέννησαν τη συγκεκριμένη ρύθμιση στο παραπέντε των εκλογών, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση.
Εκείνο που δεν συμμερίζομαι, όμως, είναι η συνολική απαξίωση της εκλογής με σταυρό, η εκ των προτέρων διαπόμπευση (ως άσχετων) όσων αναδειχθούν ευρωβουλευτές και, βεβαίως, η επίκληση της επιρροής των ΜΜΕ και διαφόρων (μη κατονομαζομένων, φυσικά) «συμφερόντων» στην προώθηση υποψηφίων -πράγμα που δεν είχα ακούσει για τις εθνικές εκλογές, τα προηγούμενα χρόνια…
Γιατί, άραγε;
Όπως δεν είχα ακούσει φωνές που να ζητούν «αυστηρά κριτήρια και ανοικτές διαδικασίες αξιολόγησης» για τους ευρωβουλευτές, όπως ζητάει τώρα η κυρία Γιαννάκου…
Γιατί, άραγε;

ΥΓ.: Μακάρι, κάποτε, να αποκτήσουμε κόμματα με δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία, τα οποία να επιλέγουν πολιτικές και πρόσωπα μέσα από ανοιχτές διαδικασίες και στη βάση αυστηρών κριτηρίων.
Μέχρις ότου γίνει αυτό, όμως, θα προτιμώ να αναδεικνύουν οι ίδιοι οι πολίτες τους εκπροσώπους τους (και ας κάνουν λάθη) και όχι οι αρχηγοί των κομμάτων για λογαριασμό τους…

Άλλωστε, πίσω από την άποψη εναντίον του σταυρού θα μπορούσα να διακρίνω και μια υφέρπουσα «αριστοκρατική» αντίληψη της πολιτικής, όπως και μια κάποια «επιφυλακτικότητα» για τις επιλογές του «ανενημέρωτου» λαού.
Σαν να μη μπορεί να σχηματίσει ώριμη άποψη ο πολίτης, να είναι έτοιμος να παρασυρθεί σε ολέθριες επιλογές, και να χρειάζεται νουθεσίες…

Δηλαδή, όλα τα προηγούμενα χρόνια ψήφιζε σωστά και τώρα θα κάνει το μεγάλο λάθος;
Οι πολιτικοί που ψήφιζε δεν ήταν εκείνοι που χρεοκόπησαν την Ελλάδα;

Τι κουβεντιάζουμε, λοιπόν;
Εκείνο που, πρωτίστως, απαιτείται είναι περισσότερη ειλικρίνεια και λιγότερη υποκρισία…