ΕΔΕΣΣΑΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "Η ΜΟΝΑΞΙΑ"
Τετάρτη, 22 Απριλίου, 2026 - 14:57
Το Εδεσσαϊκό Θέατρο, σε συνεργασία με την Εταιρεία Νόσου Alzheimer και Συγγενών Διαταραχών Ν. Πέλλας και τον Σύλλογο Ποντίων Έδεσσας "Άγιος Θεόδωρος Γαβράς", σας προσκαλεί στην παράσταση:
"Η ΜΟΝΑΞΙΑ"
του Δημήτρη Προβάδου
Μια συγκλονιστική προσέγγιση στο θέμα της απομόνωσης και της απώλειας, σε σκηνοθεσία Ελένης Αζέπη.
Σας περιμένουμε για να μοιραστούμε μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, αφιερωμένη στην κατανόηση και την αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους μας που έρχονται αντιμέτωποι με τη μοναξιά και τη λήθη.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ.
Τα έσοδα της παράστασης θα διατεθούν για την ενίσχυση του έργου της Εταιρείας Νόσου Alzheimer Ν. Πέλλας, στηρίζοντας έμπρακτα τους συνανθρώπους μας και τις οικογένειές τους, που παλεύουν με τη λήθη.
Ημερομηνίες: 26 και 27 Απριλίου 2026
Ώρα Προσέλευσης: 20:00
Χώρος: Αίθουσα Εκδηλώσεων Νομαρχίας, Έδεσσα
Είσοδος: 7€
Ελάτε να μετατρέψουμε τη "Μοναξιά" σε μια πράξη συλλογικής προσφοράς.
Υπάρχουν στιγμές που η μνήμη δεν σβήνει απότομα· ξεθωριάζει αργά, σαν παλιό φως που επιμένει να φωτίζει ό,τι δεν αντέχει πια να θυμάται. Εκεί, σε αυτή τη σιωπηλή μετάβαση, γεννήθηκε «Η ΜΟΝΑΞΙΑ».
Το έργο αυτό του συγγραφέα Δημήτρη Προβάδου δεν είναι απλώς μια ιστορία· είναι ένα αποτύπωμα ψυχής. Ξεκίνησε ως διήγημα, μα γρήγορα ζήτησε χώρο να αναπνεύσει στη σκηνή, να αποκτήσει σώμα, φωνή και βλέμμα. Η αφετηρία του ήταν βαθιά προσωπική η ανάμνηση μιας γυναίκας που έσβηνε αργά μέσα στον χρόνο, και μαζί της έπαιρνε έναν ολόκληρο κόσμο. Δίπλα της, μια μελωδία: «Άνθρωποι Μονάχοι». Σαν ψίθυρος που συνοδεύει το αναπόφευκτο.
Ο ήρωας του έργου δεν είναι μόνος επειδή εγκαταλείφθηκε. Είναι μόνος γιατί χάνει τον εαυτό του. Η πτώση του δεν είναι θορυβώδης· είναι υπόγεια, σχεδόν ανεπαίσθητη. Οι άνθρωποι γύρω του οικείοι, φροντιστές, πρόσωπα καθημερινά κινούνται ανάμεσα στην αγάπη και την αμηχανία, στη φροντίδα και την απόσταση. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς πώς να σταθεί απέναντι στην απώλεια της μνήμης, γιατί είναι σαν να χάνεται ένας άνθρωπος ενώ βρίσκεται ακόμη μπροστά σου.
Και μέσα σε όλα αυτά, αναδύονται οι μνήμες. Όχι με τάξη, αλλά σαν σπασμένα κομμάτια καθρέφτη. Στιγμές, πρόσωπα, φωνές. Το παρελθόν γίνεται πιο ζωντανό από το παρόν — ίσως γιατί είναι το μόνο που απομένει ακέραιο.
Η «φυγή» στο τέλος δεν είναι απαραίτητα θάνατος. Είναι λύτρωση. Είναι η τελευταία πράξη μιας ύπαρξης που παλεύει να κρατηθεί από κάτι που συνεχώς της ξεγλιστρά.
Η σκηνοθετική ματιά της Ελένης Αζεπη έρχεται να αγγίξει αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, αναδεικνύοντας τη σιωπή, τα βλέμματα και όσα δεν λέγονται.
Αν το έργο αυτό καταφέρει να αγγίξει έστω και μια στιγμή αλήθειας μέσα στον θεατή, τότε ίσως η μοναξιά να πάψει — έστω και για λίγο — να είναι απόλυτη.
Δημήτριος Σ. Προβάδος
Οι παραστάσεις την Κυριακή 26 και Δευτέρα 27 Απριλίου 2026 στις 8 μμ στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΠΕ Πέλλας .
Κατηγορία:
Σχόλια - Facebook Comments