ΈΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΤΣΙΜΕΝΤΟΥΠΟΛΗ

Το Ελληνικό γκράφιτι έχει έντονη παρουσία εδώ και 30 χρόνια, ωστόσο κορυφώθηκε το 2008 μετά το θανάσιμο πυροβολισμό του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στο κέντρο της αναρχικής-καλλιτεχνικής γειτονιάς των Εξαρχείων. Πολλά κτίρια έχουν καλυφθεί με γκράφιτι τόσο για να εκφράσουν απόψεις όσο και να καλύψουν τα βρώμικα και γκρίζα τσιμεντένια κτίρια, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προσδώσουν λίγη γοητεία.

Υπάρχουν υπογραφές ερασιτεχνών με σπρέι, τάγκερ που θέλουν να γίνουν γνωστοί διατηρώντας ταυτόχρονα την ανωνυμία τους και αυθεντικοί καλλιτέχνες δρόμου που δεν επιθυμούν να είναι αναγνωρίσιμοι, όπως ο Bleeps.gr, ο οποίος ανέφερε ότι έζησε στο Μπρίστολ, Αγγλία, πατρίδα του Banksy, διάσημου καλλιτέχνη δρόμου της χώρας.

Υπάρχει επίσης ο Βαγγέλης Χουρσόγλου, ο οποίος χρησιμοποιεί την υπογραφή Woozy. Οι Absent και Animouz, κάθε ένας με το δικό του ιδιαίτερο στυλ, προσπαθούν να απεικονίσουν τη ζωή μέσα από τα δικά τους μάτια.

Τα έργα τους βρίσκονται δίπλα στα έργα διακεκριμένων καλλιτεχνών δρόμου, όπως ο Αλέξανδρος Βασμουλάκης, ο οποίος καλύπτει ολόκληρους τοίχους με αφηρημένη αβάντ-γκαρντ έκφραση. Το σουρεαλιστικό έργο του Δημήτρη Ταξή, που θυμίζει Νταλί, απεικονίζει ένα αγόρι αλυσοδεμένο από το λαιμό με ένα μεγάλο βάρος χρέους. Ο Hope έχει καταφέρει να παρουσιάσει έργα του σε υπαίθρια έκθεση.

Το Ελληνικό γκράφιτι αποτελεί περίεργο μείγμα καυστικών συνθημάτων και στροβιλιζόμενης τέχνης, χρησιμοποιώντας ως καμβά τοίχους για να εκφραστεί καλλιτεχνικά. Ωστόσο τώρα, μετά το θάνατο του Γρηγορόπουλου και δυο χρόνια σε κατάσταση σαρωτικής οικονομικής κρίσης η οποία έχει ως αποτέλεσμα τεράστιες περικοπές μισθών, αυξήσεις φόρων και μειώσεις συντάξεων για τους Έλληνες, οι καλλιτέχνες δρόμου ξεσπούν με καυστικά πολιτικά γκράφιτι.

Αποτελεί περίεργη επιλογή σατιρικού και μαύρου χιούμορ, με φράσεις στα Ελληνικά όπως Ο Πλούτος τους το Αίμα μας γραμμένο σε τσιμεντένιο τοίχο απέναντι από κατάστημα McDonald's, και πιο βλάσφημα μηνύματα τα οποία αντικαθιστούν πιο ευγενικά μηνύματα διαμαρτυρίας σε τοίχους.

Ο Χούρσογλου δήλωσε στους SETimes ότι υπάρχει λόγος που οι καλλιτέχνες προτιμούν τους δρόμους από τα μουσεία.

"Το γκράφιτι από μόνο του αποτελεί πολιτικό μήνυμα", δήλωσε. "Εάν δεν υπάρχει πολιτικό μήνυμα, αυτό το είδος τέχνης χάνει μέρος της ουσίας του, το οποίο δεν είναι μόνο η δημιουργία μίας γουστόζικης και πιασάρικης εικόνας, αλλά κυρίως το να τονίσει τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας και να οραματίζεται μια πιθανή αλλαγή", ανέφερε.

Ο Αλέξης Κατάρας, 31 ετών, αυτοαποκαλούμενος καλλιτέχνης δρόμου στα Εξάρχεια, δήλωσε πως το φόρτε του δεν είναι η πολιτική, ωστόσο ανέφερε πως κατανοεί τι οδήγησε σε αυτή.

"Παρακολουθώ την πολιτική και η τέχνη δρόμου βασίζεται περισσότερο στην πολιτική", δήλωσε στους SETimes. Αν και κάποιοι επικρίνουν την καταστροφή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, όπως τη χαρακτηρίζουν, ο Κατάρας ανέφερε ότι, "Δεν πιστεύω πως αποτελεί βανδαλισμό. Είναι μια μορφή τέχνης. Κάνει τα κτίρια πιο όμορφα και τα πολιτικά γκράφιτι έχουν μεγαλύτερο νόημα".

Σε αυτοσχέδιο παρκάκι στα Εξάρχεια, ένα άδειο οικόπεδο που μετατράπηκε σε φυλλοειδές μπροκάρ με πρόχειρα φτιαγμένα παγκάκια, μονοπάτια και σπειροειδή κηπάρια, μέρος χαλάρωσης για φοιτητές και εργαζόμενους, η Δέσποινα Στεφούδη, 20 ετών, κάθεται με δυο φίλες της, απέναντι από κτίριο το οποίο έχει καλυφθεί με πολιτικά γκράφιτι.

"Τα πολιτικά γκράφιτι αποτελούν δικαίωμα, αποτελούν τρόπο έκφρασης της αγανάκτησης", δήλωσε στους SETimes. Η φίλη της, Μαρία Βανδώλου, και αυτή 20 ετών, ανέφερε πως τα γκράφιτι έχουν πλεονέκτημα έναντι της μουσειακής τέχνης. "Όταν είναι σε τοίχους, μπορούν να τα δουν όλοι", δήλωσε στους SETimes.