ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΛΑΒΑΚΗΣ - ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ - ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΟΤΡΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ-ΒΙΝΤΕΟ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΑΛΒΑΚΗΣ :  Βάρος της κληρονομιάς - Όταν ένα παλιό άροτρο αξίζει περισσότερο από 100.000 €

Μια από τις ιστορίες του Γιάννη Γκλαβάκη, στο βίντεο της συνέντευξής που μου έδωσε.

Σε μια εποχή που τα πάντα μετριούνται με το κέρδος και την ταχύτητα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που φυλάνε τον χρόνο και τη μνήμη μέσα σε σκουριασμένα σίδερα και φθαρμένα ξύλα. δεν είναι απλώς μια παρουσίαση παλιών γεωργικών εργαλείων. Είναι μια βαθιά, συγκινητική ωδή στον πατέρα, στον μόχθο και στο πραγματικό νόημα της λέξης «άνθρωπος».

Η ανεκτίμητη αξία του παρελθόντος Όταν ο κύριος Γκλαβάκης στέκεται μπροστά στα παλιά, φθαρμένα εργαλεία, τα μάτια του δεν βλέπουν παλιοσίδερα προς απόσυρση, αλλά τα ίδια τα χέρια του πατέρα του. Η δήλωσή του κόβει την ανάσα: ένα άροτρο που οι παλιατζήδες θα το κοστολογούσαν ίσως με 100 ευρώ, για εκείνον δεν πωλείται ούτε με 100.000 ευρώ. Η αστείρευτη αγάπη, η εκτίμηση και ο απέραντος θαυμασμός για τον άνθρωπο που τον μεγάλωσε, τον οδήγησαν να κρατήσει αυτά τα αντικείμενα όταν αγόρασε το πρώτο του τρακτέρ, αντί να τα δώσει για χαλκό. Αυτή η ενστικτώδης πράξη σεβασμού ήταν μόνο η αρχή για να διασώσει σταδιακά περίπου 3.000 ιστορικά αντικείμενα της αγροτικής ζωής.

Οι μνήμες του χώματος και του ιδρώτα Πίσω από κάθε τέτοιο εργαλείο κρύβεται και μια σταγόνα ιδρώτα, ένας αγώνας επιβίωσης. Τα εργαλεία αυτά, φτιαγμένα την περίοδο μετά το 1950  τον ταξιδεύουν απευθείας στα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Θυμάται τον εαυτό του, ένα μικρό παιδί, να οργώνει το αμπέλι και να παλεύει με όλη του τη δύναμη να κρατήσει το αλέτρι, καθώς αυτό χτυπούσε πάνω στις σκληρές ρίζες του άγριου δυόσμου]. Παράλληλα, μέσα από την προσωπική του συλλογή, διασώζει με ευλάβεια και κομμάτια της ευρύτερης ιστορίας του τόπου, έχοντας ανακατασκευάσει αμερικανικούς ισοπεδωτές που ήρθαν στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο με το Σχέδιο Μάρσαλ].

Το συγκλονιστικό μάθημα ζωής και η ταπεινότητα Όμως, η πιο δυνατή στιγμή του ρεπορτάζ που έκανα δεν βρίσκεται στα ιστορικά εκθέματα, αλλά στο μεγαλείο της ψυχής αυτού του ανθρώπου. Ξεκινώντας από την ετυμολογία της λέξης «άνθρωπος» (από το «άνω θρώσκω»), εξηγεί πως ο προορισμός μας είναι να κοιτάμε ψηλά, και πως η κάθε επόμενη γενιά οφείλει να γίνεται καλύτερη από την προηγούμενη.

Και κάπου εκεί έρχεται η συντριπτική, αφοπλιστική εξομολόγηση ενός ανθρώπου που, παρότι έφτασε στο σημείο να γίνει μέχρι και Ευρωβουλευτής, παρέμεινε απλός. Με φωνή που μαρτυρά όλο το συναισθηματικό του φορτίο, κάνει τον δικό του απολογισμό και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που λυγίζει και τον πιο σκληρό ακροατή: «Κάνω έναν απολογισμό και βλέπω ότι ο πατέρας μου ήταν πολύ καλύτερος από μένα, και δεν τα κατάφερα στη ζωή μου».

Μια φράση που περικλείει όλο το βάρος της αγάπης ενός γιου προς το είδωλό του. Μια υπενθύμιση ότι η πραγματική επιτυχία δεν κρύβεται στους τίτλους, στα αξιώματα ή στα χρήματα, αλλά στο ήθος εκείνης της παλιάς γενιάς που σμίλευσε τα χωράφια και μεγάλωσε παιδιά με αξιοπρέπεια. Ένα ρεπορτάζ που αφήνει έναν κόμπο στον λαιμό και μας καλεί να σκεφτούμε: εμείς, τελικά, πόσο τιμάμε τα «άροτρα» των δικών μας πατεράδων;

            Κώστας Δάμος