ΜΗΠΩΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΤΑΦΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΜΜΕΝΟ ΤΟ «ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ»; ΆΡΘΡΟ ΤΗΣ ΠΙΤΣΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ (PHOTO)
Σάββατο, 23 Αυγούστου, 2014 - 15:41
Μήπως στον αρχαίο τάφο της Αμφίπολης είναι θαμμένο το «μέτρον άριστον»; Άρθρο της Πίτσας Στασινοπούλου.
Που σημαίνει ότι υπάρχει μια μικρή ελπίδα, η αρχαιολογική σκαπάνη να το φέρει επιτέλους στο φως! Μέσα στα άπειρα σενάρια μυστηρίου
περί του τί μπορεί να κρύβει ο αρχαίος τάφος στην Αμφίπολη, γιατί να μη προσθέσω κι εγώ το αφελές δικό μου; Άλλωστε όταν σε παρόμοιες περιπτώσεις, άπαντες αυτοχρίζονται «ειδήμονες», εν προκειμένω λάγνα αρχαιολογούντες, δικαιούμαι κι εγώ ως «κάθε πικραμένη» να καταθέσω την… παντελώς άχρηστη άποψή μου, έτσι για να συντηρείται η σχετική, επίκαιρη φιλολογία, που διαψεύδει πανηγυρικά τον Ουμπέρτο Έκο και αποδεικνύει ότι τον Αύγουστο τελικά υπάρχουν οι πιο ζουμερές ειδήσεις!
περί του τί μπορεί να κρύβει ο αρχαίος τάφος στην Αμφίπολη, γιατί να μη προσθέσω κι εγώ το αφελές δικό μου; Άλλωστε όταν σε παρόμοιες περιπτώσεις, άπαντες αυτοχρίζονται «ειδήμονες», εν προκειμένω λάγνα αρχαιολογούντες, δικαιούμαι κι εγώ ως «κάθε πικραμένη» να καταθέσω την… παντελώς άχρηστη άποψή μου, έτσι για να συντηρείται η σχετική, επίκαιρη φιλολογία, που διαψεύδει πανηγυρικά τον Ουμπέρτο Έκο και αποδεικνύει ότι τον Αύγουστο τελικά υπάρχουν οι πιο ζουμερές ειδήσεις!
Όταν πρωτακούσαμε την είδηση και είδαμε τις εικόνες της ανασκαφής, εντυπωσιαστήκαμε πραγματικά. Για την μοναδικότητα, το μέγεθος και την ιστορική αξία του μνημείου, ίσως του μεγαλύτερου αντίστοιχου στην Ευρώπη, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους. Το οποίο επιπλέον σηματοδοτεί πολύ περισσότερα σε ιστορικό και γεωπολιτικό επίπεδο, για τη «γη της Μακεδονίας». Σίγουρα ένα μέρος του ελληνικού λαού, μέσα σε όλο τον ζόφο της «ανθελληνικής» πραγματικότητας που τον περιβάλλει, συνειδητά ή ασυνείδητα, ένοιωσε ένα «τσίμπημα εθνικής λαχτάρας»… κάτι βαθύ, ανερμήνευτο και απόλυτα ξεχασμένο από το πολύ μακρινό παρελθόν, που ήρθε αίφνης από το πουθενά να τσιγκλήσει μνήμες και αισθήματα… να ξεσκονίσει γνώσεις απωθημένες… να προσφέρει σταγόνες δροσιάς σε ανελέητο «καύσωνα»… να ταράξει σαν σωτήριο βότσαλο μια ελώδη λίμνη. Ένα άλλο πάλι μέρος, το μεγαλύτερο, ένιωσε άλλα, λιγότερο ρομαντικά.
Μόνο που το σημαντικότατο γεγονός δεν ήρθε μόνο του, αυτόνομο, με το καθαρά επιστημονικό κύρος που του αναλογεί, στα πλαίσια ενός σπουδαίου επιτεύγματος των αρχαιολόγων, αλλά ως συνήθως είχε και τη… γραφικότατη «κουστωδία» του. Η οποία καταφέρνει πάντα με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο, να υποβαθμίζει/ διακωμωδεί/ γελοιοποιεί, ακόμη και το σημαντικότερο συμβάν. Με προπομπό βεβαίως, τα πανταχού παρόντα και παντοδύναμα ΜΜΕ, τα ρεπορτάζ των οποίων ξεπερνούν σε παραλήρημα, αμετροέπεια, λαϊκισμό και εντυπωσιασμό, την πιο νοσηρή φαντασία! Το τί φαιδρό, ανυπόστατο, ανεκδιήγητο, είδαμε, ακούσαμε ή διαβάσαμε, δύσκολα να το χωνέψει ο μέσος νους… Όπου σε έναν απίστευτο αχταρμά, ως «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι», μπλέχτηκαν πολιτικοί, αρχαιολόγοι και «αρχαιολόγοι», αναλυτές, ξένοι ανταποκριτές, κάτοικοι με «άποψη», αστυνομικοί, σενάρια μυστηρίου και πάει λέγοντας… Και να φανταστεί κανείς ότι είμαστε ΜΟΛΙΣ στην αρχή! Και ότι δεν έκανε καν δηλώσεις ο Κλούνευ!
Βέβαια, όσον αφορά στην πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος, κανείς δεν είναι αφελής, ώστε να μην την περίμενε. Μια κυβέρνηση που σαν τον αναστενάρη χορεύει μόνιμα σε αναμμένα κάρβουνα, «θεονήστικη» εδώ και χρόνια, απαξιωμένη οικτρά από τους πάντες, θα έβρισκε τέτοιας ποιότητας βούτυρο για το ξεροκόμματό της, και δεν θα το… άλειφε; Και είναι φυσικό να το κάνει με όλη την κτηνώδη λαιμαργία ενός ξελιγωμένου από την πείνα. Γιατί σε συνθήκες ακραίας στέρησης, ποια αξιοπρέπεια, ποιο μέτρο και ποιο πολιτισμό να επικαλεστεί κανείς. Δεδομένου μάλιστα, όταν αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα συναντάς «ενταύθα», ούτε καν σε συνθήκες ευμάρειας! Οπότε η βουλιμία της «στερημένης» κυβέρνησης Σαμαρά, με την οποία έπεσε στο «βούτυρο» της ανασκαφής, ήταν οπωσδήποτε αναμενόμενη. Όπως και η… θεόσταλτη προβολή και έπαρση πρωθυπουργού και υπουργών μέσα από ένα τόσο σημαίνον εθνικό γεγονός με παγκόσμιο ενδιαφέρον.
Όσον αφορά όμως στα υπόλοιπα της φαιδρής «κουστωδίας», τι να πρωτοθαυμάσει κανείς! Ότι ένας λαός που έχει στην συντριπτική του πλειοψηφία θλιβερή άγνοια της ιστορίας του, εντελώς απαξιωμένα τα μοναδικά του μνημεία, «φτυσμένη» την γλώσσα των προγόνων του, ΞΑΦΝΙΚΑ, μέσω σοβαροφανών «αναλυτών», πληθώρας αρθρογράφων, άπειρων σχολίων στο διαδίκτυο, συζητήσεων καφενείου, απέκτησε ιστορική κουλτούρα, εξειδικευμένη γνώση, «αρχαιολογική» άποψη! Τη στιγμή που σε ένα τυχαίο ρεπορτάζ στο δρόμο, 7 στους 10 (κυρίως νεαρούς) ερωτώμενους θα απαντήσουν ότι η μάχη του Μαραθώνα (ποιού; εκεί που βγήκε ο Ψηνάκης δήμαρχος;) έγινε το 1821, αφού προηγήθηκε το ΟΧΙ του Μεταξά, μεταξύ Γερμανών και Ελλήνων και με αρχηγό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. ‘Η που αν ρωτήσεις ποια ήταν η Ρωξάνη ή η Ολυμπιάδα θα σου αντιγυρίσουν «πού εμφανίζονται;» ή στο τί σημαίνει η λέξη «τύμβος» θα απορήσουν «πώς τρώγεται;». Φθάνοντας στο σημείο να φτιάχνουν άπειρα σενάρια, πιθανά ή απίθανα, τεκμηριωμένα ή φανταστικά, συμβατικά η απρόβλεπτα και πάντως πιασάρικα από άποψη ντόρου για το «μυστικό» που κρύβει ο μυστηριώδης τάφος, του μυστηριώδους νεκρού που φυλάσσεται από μυστηριώδεις σφίγγες! Ούτε ο Χίτσκοκ έτσι… Με τις λέξεις «μυστικό» και «μυστήριο» να κυριαρχούν σε όλα τα δημοσιεύματα, πυροδοτώντας το ελκυστικό σασπένς, λες και πρόκειται για αστυνομική σαπουνόπερα. Αφήνοντας βέβαια τεχνηέντως να εννοηθεί για ευνόητους λόγους (πιο ευνόητους δεν γίνεται!) ότι πρόκειται για τον τάφο του Μεγαλέξανδρου…
Ο φτηνός λαϊκισμός και η ημιμάθεια σε όλο τους το μεγαλείο, σε βάρος της σοβαρότητας μιας τόσο σπουδαίας αρχαιολογικής ανακάλυψης. Σε βάρος της τεκμηριωμένης επιστημονικής γνώσης των αρχαιολόγων που επίσης ξαφνικά ανακαλύψαμε «πόσο σημαντική και επίπονη δουλειά» κάνουν – ξεχνώντας προσωρινά την… καθολική απέχθεια απέναντι στους δημόσιους υπάλληλους- και προβάλλοντάς τους ως σταρ του παρόντος Αυγούστου τουλάχιστον, μην πω ως περίπου Μεσσίες! Ελαφρώς ενοχλημένοι ενίοτε που «καθυστερούν» και είναι τόσο «τσιγκούνηδες» στις ανακοινώσεις τους, απογοητεύοντας το… διψασμένο για γνώση κοινό! Που την θέλει ΚΑΙ γρήγορη ΚΑΙ βολική. Και δεν κρατιέται… ξεροσταλιάζει με τηλεφακούς, κάμερες και κιάλια έξω από τον περιφραγμένο χώρο της ανασκαφής, γιατί η άσβεστη δίψα της μάθησης και η λατρεία της ιστορίας δεν κρύβονται, οι άτιμες! Το απέδειξαν άλλωστε και τα ρεπορτάζ με συνεντεύξεις των λογής περίεργων «φιλομαθών» αλλά και κατοίκων της γύρω περιοχής με μάτια που γυαλίζουν… 
Γιατί όσο καθυστερούν οι «μεσσίες» στην αποκάλυψη του «μυστικού» που θα φέρει την πολυπόθητη τουριστική έκρηξη στην περιοχή, τόσο το μάτι του κόρακα γυαλίζει πιο επικίνδυνα. Βλέπει ο μελλοντικός… ρουμτουλετάς τον αρχαιολόγο να δουλεύει πόντο –πόντο με πινέλο και καλέμι και τρελαίνεται! Και του έρχεται να πάρει τον κασμά και μέχρι να πεις «κύμινο» να φέρει στο φώς τον Μεγαλέξανδρο και τη γοργόνα του μαζί! Γιατί πολύ δύσκολα θα συμβιβαστεί με κάτι λιγότερο από τον μέγα στρατηλάτη… οι προσδοκίες που του καλλιεργούν ολόγυρα οι «γνώστες» με τα υπονοούμενά τους, δεν του αφήνουν περιθώρια να δεχτεί ως εύρημα τίποτα πιο… παρακατιανό. Το χρηματιστήριο στην τουριστική πιάτσα καραδοκεί με αγωνία. Και ενώ το απίστευτο αρχαιολογικό θρίλερ εξελίσσεται με βασανιστικά αργούς, σχεδόν «Αγγελοπουλικούς» ρυθμούς για τους επίδοξους επενδυτές – από πολιτικούς μέχρι τουριστικούς πράκτορες και μέχρι την ταβέρνα του κυρ Μήτσου- οσονούπω, και για να μη πάει χαμένο το ενδιάμεσο διάστημα, βλέπω να στήνονται έξω από το συρματόπλεγμα με τα STOP, καντίνες με σουβλάκια, ψησταριές με καλαμπόκια (που αν πιάσει και χειμώνας θα το γυρίσουν σε κάστανα), διαχρονικό μαλλί της γριάς, γύψινα αγαλματάκια του Μεγαλέξανδρου και της Ρωξάνης (για κάθε ενδεχόμενο), ομοιώματα της ακέφαλης σφίγγας (για τους ματζίρηδες), χρησιμότατα κιάλια, μπλουζάκια, καπελάκια, φλυτζανάκια και τα συναφή… by AMFIPOLIS. Χωρίς να αποκλείεται καθόλου ένα πρόχειρο «γραφείο στοιχημάτων» με πονταρίσματα σε πιθανούς… νεκρούς.
Όσο για τους αρχαιολόγους της ομάδας της κ. Περιστέρη που δουλεύουν μεθοδικά και σιωπηλά με ακρίβεια «πόντου», με τις αισθήσεις τεντωμένες στο έπακρο, με τα μάτια της παγκόσμιας αρχαιολογικής κοινότητας καρφωμένα πάνω τους, μπορώ να ακούσω μέχρι εδώ και παρά τον ξερό ήχο του πληκτρολογίου, τον χτύπο της καρδιάς τους. Και να φανταστώ τα όνειρα που σημαδεύουν τα αξημέρωτα βράδια τους. Τόσο διαφορετικά από αυτά των «έξω»… Και τους εύχομαι καλή δύναμη και… αυτιά κλειστά σαν τον Οδυσσέα, σε πλάνες σειρήνες και αλλότριες σφίγγες.. Και επίσης τους πληροφορώ ότι όχι μόνο δεν θα απογοητευτώ, αλλά θα πανηγυρίσω τρελά αν η ανασκαφή τους φέρει στο φώς το χαμένο εδώ και πάμπολλα χρόνια «μέτρον άριστον» που είναι σίγουρα θαμμένο «μυστηριωδώς» σε αρχαίο τάφο της γενέτειρας γης.
Κατηγορία:
Σχόλια - Facebook Comments