Ο ΕΔΕΣΣΑΙΟΣ "ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΠΕΡΙΠΤΕΡΑΣ" ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΑΜΑΝΤΑ

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΠΕΡΙΠΤΕΡΑΣ
Ο Σωκράτης από ηλικία 11 χρονώ παράτησε αναγκαστικά το σχολείο και επιστρατεύτηκε να αντικαταστήσει τον θανόντα πατέρα του στο νοικιασμένο περίπτερο, που έστεκε αγέρωχο στο κέντρο της πόλης. Αυτόματα ενηλικιώθηκε, ασπάσθηκε αδιαπραγμάτευτες αξίες της ζωής, ενώ μοιραία αυτοχρήστηκε ως ο κύριος διαχειριστής εκατοντάδων μικροεμπορευμάτων με φροντισμένες όσο και έγκαιρες παραγγελίες Όνειρο απατηλό δηλαδή τα παιδικά παιχνίδια και η εφηβική ζωή. Υιοθέτησε 18ωρο ωράριο με ιδιαίτερο μεράκι για τη δουλειά του και πλέριο χαμόγελο για τους ολοένα αυξανόμενους πελάτες. Έχοντας αποδοτική απασχόληση βρήκε εύκολα νύφη, η οποία ευτυχώς προσαρμόστηκε στη νοοτροπία του Σωκράτη, επεκτείνοντας ακόμη περισσότερο το ωράριο λειτουργίας και με διάθεση εξυπηρέτησης για όλο το εικοσιτετράωρο ακόμη και με τις πυτζάμες! Μέσα στο περίπτερο χωρούσαν τα πάντα, όσα δε χωράει ο νους! Επιστρατεύοντας μαρτυρίες του ιδίου, καταθέτω ότι μια κυρία της υψηλής κοινωνίας ξεκίνησε για το ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς με σχισμένο το καλτσόν, που μόλις είχαν κυκλοφορήσει. Στην απόγνωσή της, κάποια φίλη της πρότεινε να καταφύγει στο γνωστό περίπτερο, ομολογουμένως χωρίς ελπίδες. Όταν έφτασε εκεί ρώτησε απογοητευμένη τον καλόκαρδο Σωκράτη:
-«Μήπως κατά λάθος σας βρίσκεται κάνα καλτσόν;».
Έλαβε αμέσως από τον απίστευτο περιπτερά την απάντηση:
-«Τι χρώμα, τι μέγεθος και τι μάρκα επιθυμείτε κυρία μου;»
Ένας άλλος πάλι έχοντας γιορτή με πολλούς καλεσμένους, από υπερφόρτωση του ηλεκτρικού δικτύου, βυθίστηκε το σπίτι του στο σκοτάδι. Ασφάλειες ο δόλιος δεν διέθετε ούτε είχε ιδέα για τα συγκεκριμένα αμπέρ. Μη έχοντας άλλη επιλογή απευθύνθηκε στον πασπαρτού Σωκράτη, ο οποίος του χορήγησε μερικά διαφορετικά νούμερα για δοκιμή και με οδηγίες χρήσης, παρακαλώ.
Δεν αντέχω τον πειρασμό να καταθέσω ευθαρσώς και την ημέτερη μαρτυρία. Κάποτε τα σαββατοκύριακα τραγουδούσα και έπαιζα σε κέντρο γειτονικής πόλης. Δεν ήξερα τότε κανέναν άλλον στην πόλη μας να ασχολείται με το μπουζούκι. Ξεκινώντας λοιπόν ένα Σάββατο Αποκριάς για τη δουλειά ανακαλύπτω ότι είχε σπάσει μια χορδή. Από αμέλεια δεν είχα προνοήσει για παρακαταθήκη συγκεκριμένων χορδών. Πάνω στο ζόρι μου άφησα ένα ίχνος ελπίδας στον Σωκράτη. Και ω του θαύματος! Αφού θίχτηκε για την αμφιβολία μου, με ρώτησε τι μάρκα προτιμούσα. Γενναιόδωρος ων μου έκανε δώρο και μια πένα εξαιρετικής ποιότητας για ώρα ανάγκης.
Πληροφορίες ότι διέθετε και γυναικεία εσώρουχα, δεν έχουν εισέτι επαληθευτεί… Πάντως κεριά για απρόσμενες δύσκολες καταστάσεις, όσο και θρησκευτικές τελετουργίες, διέθετε σε όλα τα μεγέθη. Άσε που είχε και έγχρωμα επιστολόχαρτα με ανάλογα γραμματόσημα για τους ερωτευμένους!
Το περίπτερο αυτό υπάρχει και σήμερα με άλλον ανώνυμο ιδιοκτήτη, χωρίς την προηγούμενη αίγλη. Παραμένει όμως ακόμα σημείο αναφοράς και συνάντησης: «Θα σε περιμένω στο περίπτερο του Σωκράτη». Αχ, πόσες όρθιες καρδούλες χτύπησαν και χτυπούν ακόμη εκεί στα πέριξ του θρυλικού περιπτέρου!
Ύστερα από εξήντα συναπτά έτη αδιάλειπτης απασχόλησης ελεύθερος μεν πολιορκημένος δε στο πιο μικρό φρούριο, συνταξιοδοτήθηκε αναγκαστικά ως υπερπλήρης ενσήμων, ενώ απολαμβάνει σήμερα τη ζωή όντας στα προχωρημένα γεράματα. Επειδή είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μέσα στο περίπτερο μόνον το κεφάλι του σαν φωτογραφία σε κάδρο, ασυναίσθητα νόμιζα, ότι δεν είχε μάθει να περπατάει, οπότε μου φαίνεται παράξενο σήμερα, όταν τον βλέπω να βολτάρει αμέριμνος στο δρόμο. Εικάζω ότι σιγοσφυρίζει διαρκώς εκείνο το άσμα, που λέει: «Ένα λεπτό περιπτερά...». Παραμένει στην ψυχή μου σαν την πιο γραφική φιγούρα –με την καλύτερη έννοια του όρου, εσαεί καλοσυνάτος, κοινωνικός, ορθοστοχαστικός και ώρα του καλή!!!
Χρ. Σαμαντάς