ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΣΕΚΕΡΤΖΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ "ΛΙΓΟ ΧΡΩΜΑ ΑΚΟΜΑ"

Εκδόσεις iWrite | Εκδόσεις Πηγή | Εκδόσεις Δαιδάλεος

Θεσσαλονίκη: Φιλίππου 49, 2311 27 28 03Αθήνα: Κωλέττη 15 & Εμμ. Μπενάκη, 21 10 12 6900

“ΛΙΓΟ ΧΡΩΜΑ ΑΚΟΜΑ”

Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε αυτή τη γλυκιά περιπέτεια ενός παπαγάλου και ενός πάντα;

Η συγγραφή αυτού του παραμυθιού έγινε λίγα χρόνια πριν πολύ αυθόρμητα και με πολλή αγάπη ύστερα από ένα θεραπευτικό ταξίδι που είχα με ένα μικρό κορίτσι στα πλαίσια της πρακτικής μου άσκηση κατά την εκπαίδευση μου στην ψυχοθεραπευτική προσέγγιση της Παιγνιοθεραπείας.

Με επισκέφτηκε λοιπόν το παιδί αυτό κρατώντας ένα λούτρινο panda και σε κάθε μας συνάντηση αυτός ο κύριος Πάντα, όπως τον αποκαλούσε είχε ανάγκες, σκέψεις, συναισθήματα και έγινε πολύ γρήγορα σημαντικός και για μένα. Αυτό μπορεί να το καταλάβει κανείς διαβάζοντας το παραμύθι, καθώς θα διαπιστώσει πως ο κεντρικός ήρωας της παιδικής ιστορίας είναι ένα μικρό πάντα. Σε κάποια από τις συναντήσεις μας το μικρό κορίτσι πρόσθεσε χρώμα στην αμμοδόχο που είχα στον θεραπευτικό χώρο και έκτοτε ερχόταν με αγωνία σε κάθε συνάντηση να διαπιστώσει αν αυτό το χρώμα είχε μείνει. «Λίγο χρώμα ακόμα» μου έλεγε και συνέχιζε να προσθέτει, ώσπου στην τελευταία μας συνάντηση με τρομερή ανακούφιση, με χαρά και ικανοποίηση μου είπε « Τώρα ναι! Η άμμος έγινε χρωματιστή.» Κάπως έτσι ένιωσα πως αυτό το μαγικό ταξίδι που πραγματοποίησα μαζί της και τα όσα ανακαλύψαμε μαζί έπρεπε να πάρουν σάρκα και οστά, έπρεπε με κάποιο τρόπο αυτή η ιστορία να «ταξιδέψει». Ο τίτλος λοιπόν του παραμυθιού είναι «Λίγο χρώμα ακόμα» εμπνευσμένος από τα λόγια του κοριτσιού.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή αυτού του βιβλίου και πώς τις ξεπεράσατε;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν το αν θα μπορούσε αυτή η ιστορία να αποδοθεί σε εικόνες όπως εγώ τις είχα πλάσει στην δική μου φαντασία. Δεν ήξερα καν το που να απευθυνθώ για να αναζητήσω εικονογράφο, ποια θα ήταν η διαδικασία και πώς θα εξελισσόταν. Ακόμα όμως και αυτό έγινε με έναν «μαγικό» τρόπο. Όταν μου πρότειναν την Ινώ Ζάββου, την εικονογράφο του παιδικού βιβλίου, σχεδόν σάστισα γιατί η Ινώ ήταν συμμαθήτρια μου στο Λύκειο και καταγόμαστε και οι δύο από την ίδια πόλη, την Έδεσσα. Είχα χάσει για περίπου 15 χρόνια την δική της πορεία… δεν ήξερα που ζούσε και δεν γνώριζα και τα επαγγελματικά της βήματα. Ήρθα σε επικοινωνία μαζί της, ανταποκρίθηκε αμέσως και από την πρώτη στιγμή ένιωσα μια οικειότητα. Μάλιστα, όλη η συνεργασία μας έγινε εξ αποστάσεως μιας και η Ινώ ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είχα την αγωνία αρχικά για το πώς θα λειτουργήσει αυτή η συνεργασία λόγω της απόστασης, ωστόσο κύλησε πολύ όμορφα και χωρίς καμία δυσκολία. Φρόντισα να μοιραστώ μαζί της την ιστορία πίσω από αυτό το παιδικό βιβλίο πριν ξεκινήσει να εικονογραφεί. Αγκάλιασε την ιδέα μου και έδωσε σε αυτό το βιβλίο «χρώμα». Πραγματικά δεν θα μπορούσα να πάρει σάρκα και οστά αυτή η ιστορία με καλύτερο τρόπο.

Υπάρχει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση στην επιλογή των ζώων που πρωταγωνιστούν στην ιστορία σας. Θέλετε να μας πείτε περισσότερα για αυτήν την επιλογή;

Όπως ανέφερα και νωρίτερα ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι το πάντα και αφορμή για την επιλογή αυτή ήταν το γεγονός ότι στο θεραπευτικό ταξίδι που μοιράστηκα με το μικρό κορίτσι από την πρώτη στιγμή είχε φέρει στην συντροφιά μας ένα λούτρινο panda. Από πολύς νωρίς αντιλήφθηκα πώς αυτό το λούτρινο ζωάκι ήταν πολύ σημαντικό για το παιδί και είχε ταυτιστεί μαζί του, οπότε δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως έπρεπε να πρωταγωνιστήσει και στο βιβλίο. Για τον δεύτερο πρωταγωνιστή σκεφτόμουν πώς σε αντίθεση με το ασπρόμαυρο πάντα θα ήθελα να είναι χρωματιστός και χαριτωμένος. Μετά από λίγη σκέψη μου ήρθε στο μυαλό ο παπαγάλος. Και είπα πως ναι θα μπορούσε να είναι ένας παπαγάλος… οι παπαγάλοι έχουν πολύχρωμα φτερά, είναι φιλικοί και φυσικά πετάνε. Τον έφτιαξα στο μυαλό μου και ένιωσα μια αισιοδοξία. Αυτό ήθελα!

Αν έπρεπε να διαλέξετε μόνο μία αξία που να αναδύεται από την ιστορία σας, ποια θα ήταν αυτή;

Η αξία των συναισθημάτων και πιο συγκεκριμένα η αξία του να αγκαλιάζουμε όλα μας τα συναισθήματα, εύκολα και δύσκολα. Μια καρδιά δεν είναι χρωματιστή μόνο όταν είμαστε χαρούμενοι. Αντίθετα θα έλεγα πώς είναι μονότονη μια τέτοια καρδιά. Χρωματιστή γίνεται όταν βρούμε το θάρρος να έρθουμε σε επαφή με όλα τα συναισθήματα, να τα αποδεχτούμε, να τα κατανοήσουμε, να τα μοιραστούμε και έπειτα να τα αφήσουμε να φύγουν για να έρθουν στην θέση τους άλλα και άλλα συναισθήματα.

Εργάζεστε ως παιγνιοθεραπεύτρια και πραγματοποιείτε ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες με παιδιά και εφήβους. Ποια είναι η συμβουλή σας προς τους γονείς που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους έχει “σταματήσει να βλέπει γύρω του τα χρώματα του κόσμου” και βυθίζεται σε μια μουντή διάθεση;

Να βυθιστούν και αυτοί μαζί τους για λίγο. Να μην το φοβηθούν. Τις περισσότερες φορές τα παιδιά δεν αναζητούν έτοιμες λύσεις και ούτε οι μεγάλοι είναι σε θέση να τις δώσουν. Καμιά φορά χρειάζεται να είσαι απλά εκεί, να ακούσεις, να μπεις στην θέση τους, να βάλεις σε λόγια όσα ένα παιδί ίσως δυσκολεύεται να πει. Τα παιδιά μαθαίνουν διαρκώς καινούργια πράγματα για τον κόσμο γύρω τους και νιώθουν ακόμα πιο δυνατά και ικανά με το να νιώσουν ότι πατάνε ολοένα και πιο γερά στα πόδια τους όχι μόνο από τις επιτυχίες τους αλλά και από τα λάθη τους, τις απογοητεύσεις τους. Η προσπάθεια είναι αυτή που τα δυναμώνει. «Να είσαι εκεί!». Αυτό είναι το ταξίδι. Αυτή είναι η συμβουλή μου.

Πόσο σημαντικό θεωρείτε το να μοιραζόμαστε τις «σκοτεινές» στιγμές μας με ανθρώπους που μας κατανοούν και μας προσφέρουν θετικά συναισθήματα; Αν δεν υπάρχουν τέτοια άτομα γύρω μας, τι μπορούμε να κάνουμε;

Το θεωρώ πολύ σημαντικό και απαραίτητο παράλληλα. Γιατί κάθε δύσκολο συναίσθημα μικραίνει όταν το μοιραζόμαστε και κάθε δύσκολο βίωμα γίνεται πιο ελαφρύ όταν το κουβαλάνε δύο. Και πιστεύω πως για τον καθένα από εμάς σίγουρα υπάρχει τουλάχιστον ένας «συνοδοιπόρος» έτοιμος και πρόθυμος να καθίσει μαζί μας για λίγο στο σκοτάδι και έπειτα να μας συντροφεύσει στο ταξίδι προς το φως και τα χρώματα. Αυτός ο συνταξιδευτής θα μπορούσε να είναι για τα παιδιά ο γονιός, ο εκπαιδευτικός, ένας ειδικός και σε μεγαλύτερες ηλικίες ένας φίλος. Αλλά ακόμα και αν δεν υπάρχει ένα τέτοιο άτομο γύρω μας, ο καλύτερος συνοδοιπόρος είναι ο εαυτός μας. Ο καθρέφτης μας θα μπορούσα να πω. Έχουμε αστείρευτη δύναμη μέσα μας και όλα όσα έχουμε ανάγκη υπάρχουν και βρίσκονται κάπου κρυμμένα εκεί. Το μόνο που μένει είναι να τολμήσουμε να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας και έτσι θα καταλάβουμε πώς η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας.

Πώς βλέπετε τη σχέση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας στην αφήγηση παιδικών ιστοριών;

Το παιχνίδι αποτελεί το φυσικό μέσο επικοινωνίας των παιδιών. Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά εκφράζουν με συμβολικό τρόπο τα συναισθήματα τους, τις επιθυμίες τους, τις σκέψεις τους και μπορούν ακόμη να «μιλήσουν» για τα βιώματα τους. Μια τέτοια ξεχωριστή δυναμική έχουν και οι παιδικές ιστορίες. Τα παραμύθια ξεκλειδώνουν την φαντασία των παιδιών και μέσα από την αφήγηση παιδικών βιβλίων μπορούν να συνδέσουν τον φανταστικό κόσμο με τον πραγματικό δικό τους κόσμο. Ταυτίζονται με ήρωες, αναγνωρίζουν δικά τους βιώματα και προκλήσεις μέσα στις σελίδες τους. Μια παιδική ιστορία μπορεί να σταθεί αφορμή για να ξεκινήσει μια συζήτηση, να εκφραστούν συναισθήματα, να βρουν το θάρρος τα παιδιά να ανακαλύψουν το δικό τους δυναμικό.

Έχουμε να περιμένουμε κάτι καινούργιο από εσάς; Ετοιμάζετε κάτι άλλο;

Η έμπνευση μου είναι η επαφή μου με τα παιδιά, τα όσα μοιραζόμαστε μέσα από το παιχνίδι και τις συζητήσεις μας, τα συναισθήματα και τα θέματα που αναδύονται κάθε φορά. Και είμαι ευλογημένη γιατί κάθε φορά τα παιδιά κάτι έχουν να μου μάθουν, κάτι να μου πουν. Οπότε ναι είμαι σε θέση να πω πώς ένα καινούργιο έναυσμα με έχει κινητοποιήσει για να γράψω την επόμενη ιστορία.