ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ « ... ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΆΝΝΑΣ ΔΕΡΕΚΑ,
Πέμπτη, 15 Ιούλη, 2021 - 11:12
Βιβλιοπαρουσίαση
« ... Στα ποιήματα της Άννας Δερέκα, αποκαλύπτεται ένας τεράστιος, πηγαίος αισθησιασμός, που όμοιό του σπάνια απάντησα ως τώρα στην σύγχρονη ελληνική ποίηση.
Ο κάθε στίχος βρίθει από λυρική κίνηση, αβρότητα σκέψης, διονυσιακό ενθουσιασμό κι απολυτότητα για την κύρια βιοτική μέριμνα, ορθολογικό ρομαντισμό, πνοή σαν κι εκείνη του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του Βαλαωρίτη, της Πολυδούρη άλλοτε κι άλλοτε σαν κι εκείνη του αυτόχειρα της Μαργαρόνας της Πρέβεζας, μουσικότητα σαν κι εκείνη που μπορεί να συναντήσει κανείς στη φανταστική συμφωνία του Μπερλιόζ, στο δειλινό της αυλής ενός φαύνου του Κλωντ Ντεμπισού, στην τελευταία άνοιξη από τις ελεγειακές μελωδίες του Ένβαρντ Γκρίκ.
Στο κύριο μέρος του κάθε στίχου κάνει πληθωρική την εμφάνισή της η μελαγχολία, ο εσώτατος πόνος, οι αναμνήσεις μιάς χαμένης ευτυχίας, η θλιμμένη όψη της πνευματικής ακαμψίας, που διαγράφεται χαρακτηριστικά στα ποιήματα του Δάντη και του Πετράρχη και στα φρέσκα του Τζιόττο και του Φρά Αντζέλικο.
Κι όμως όλοι αυτοί οι ανέμελοι πνευματικοί μεσημεριάτικοι λήθαργοι εναλλάσσονται συχνά με συγκινησιακά εγερτήρια ……..
Η έκπληξη είναι έντονη. Τα ποιήματα - μια πλημμύρα όλο δίνες που δεν μπορείς να ξεφύγεις. Παλεύεις δίχως πνοή - ώσπου να καταλάβεις, γίνεσαι ένα με τον ποιητικό λόγο. Όταν πιά νομίζεις ότι βγαίνεις σε κάποια όχθη, αισθάνεσαι ένα καταιγισμό πυρός - και πέφτεις πάλι μέσα, εγκαταλείπεσαι.
Όλο το βιβλίο έχει ένα μύθο που συντηρείται ως το τέλος συγκινητικά ανθρώπινα. Έχει μια ισχυρή αναλογία με την αρχαία τραγωδία.
Βασικά:
« στη φωνή σου καλωσορίζω
τα πολεμικά άλογα»
γιατί:
« είσαι ποτάμι ορμητικό»
Ποιήματα σαν το « Αχ, κορμί μου βουερό κι ανήσυχο» στέκονται, δίπλα - δίπλα στο τραγούδι του μεγάλου Αμερικάνου ποιητή Ουίτμαντ, μα πιό πολύ, με κάνουν να αγγίζω έναν άνθρωπο.
Αυτή η σπάνια τονικότητας γυναικεία ευαισθησία με τις τόσες αποχρώσεις, τις ανύποπτες εικόνες και το ευρύ αισθησιακό κλίμα ( τι να πει κανείς και για το μυθικό πρόσωπο - τον αντίλογο - που κυκλοφορεί σ’ όλο το βιβλίο ), θαρρώ πως είναι η πύλη « του κόσμου του αόρατου»….
Και όπως έγραψε και ο ποιητής Αντώνης Φωστιέρης,
« Η ποίηση της Άννας Δερέκα, έχει κάτι το δυνατό και στέρεο που αξίζει να προσεχτεί. Η δύσκολη ( στην ευκολία της) θεματική ( ποιήματα αγάπης) αναδείχνει πρωτοτυπία στη σύλληψη και στην εκτέλεση.
Υπάρχει στο βάθος ένα στοιχείο εφιαλτικό, δαιμονικό σκοτεινό, που δίνει στη ποίηση αυτή μιά προοπτική, μιά νέα διάσταση.
Νομίζω εκεί βρίσκεται ο πυρήνας ( της ποιήτριας και της γραφής της).
……»
Νίκος Παπουτσόπουλος
Δημοσιογράφος
ΑΧ, ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΒΟΥΕΡΟ ΚΙ ΑΝΗΣΥΧΟ
Κάθε βράδυ με καθαρό το δέρμα
Σα κύκνος που τρεμίζει κάτω απ’ τα φτερά του
Σκάβεις πίσω σου ποτάμι
Γεμάτο κλαριά και άνεμο
Φωνές ετοιμοθάνατες λυγίζουν
Πάνω στην ψυχή σου
Και συ με μακρύ σκοτεινό φόρεμα
Σκεπάζεις χωρίς αλαζονεία
Το άρωμα των λουλουδιών.
Άχ, κορμί μου λαμπερό και διάφανο
Ανοιχτό στη μνήμη του ήλιου
Η περιπλανώμενη φρεσκάδα σου
Είναι μέλι
Είσαι κορφή βουνού
Με πικρή μυρωδιά ξύλου
Υψωμένη στον ίλιγγο.
Άχ, κορμί μου σπαταλημένο στη μοναξιά
Σα μιά κούπα πικρό κρασί.
Κατηγορία:
Σχόλια - Facebook Comments