ΤΟ ΥΠΕΡ-ΤΑΜΕΙΟ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΓΙΑ 99 ΧΡΟΝΙΑ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Είναι γεγονός ότι η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και του Αλέξη Τσίπρα, αποφάσισε να «συμβιβαστεί» με τους Ευρωπαίους Εταίρους, εφαρμόζοντας μια συμφωνία – Μνημόνιο, που προσυπέγραψε το καλοκαίρι του 2015. Ακολούθησε η ψήφισή του από την Ελληνική Βουλή με ευρύτατη πλειοψηφία 152 Βουλευτών. Συμφώνησαν εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ (πλην οι 30 του Λαφαζάνη), η Ν.Δ. , το ΠΑΣΟΚ  και το ΠΟΤΑΜΙ. Δεν συμφώνησαν το ΚΚΕ και η Χ.Α. Ακολούθησαν οι Βουλευτικές εκλογές, που για πρώτη φορά τέθηκαν για έγκριση στο Λαό τα επίδικα: α) Αν επιδοκιμάζει την προσπάθεια της 1^ης Κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα με τις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και τους Ευρωπαίους Εταίρους και τα πεπραγμένα των 6 μηνών (τόσο περίπου κράτησε η Κυβέρνηση αυτή), και β) Ποιο κόμμα ή συμμαχία κομμάτων θα ήθελε να διαχειριστεί  αυτό το τρίτο μνημόνιο. Ο Λαός επέλεξε ΣΥΡΙΖΑ με 35% (και ΑΝΕΛ να μην το ξεχνάμε! Είχε δει εξάλλου από τον Γενάρη του 15 ότι μπορούν να συνεργαστούν). Η συγκυρία δεν ήταν η καλύτερη για τον Αλέξη Τσίπρα, ωστόσο ο Λαός αυτόν εμπιστεύθηκε για τη συνέχεια. Αν ήθελε κάτι άλλο θα επέλεγε!  Τα γεγονότα είναι γνωστά αλλά κάποιοι κάνουν πως τα ξεχνούν. Ή έχουν επιλεκτική μνήμη. Θυμούνται ας πούμε τις εκλογές του Ιαν. 2015 και τις δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ (για έξοδο από τα μνημόνια με άλλους όρους). Δεν θυμούνται όμως τις νέες δεσμεύσεις και τον ρεαλισμό των δεσμεύσεων των εκλογών του Σεπτ. 2015. Δεν κορόιδεψε κανέναν ο Τσίπρας! Ήταν ειλικρινής: Επέλεξε από την απόλυτη καταστροφή (που ίσως οδηγούμασταν με την επιλογή εξόδου από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα, που τον έσπρωχναν οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ που ακολουθούσαν τον Λαφαζάνη), τον «ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ» (που κατά την γνώμη του έδινε την δυνατότητα να κρατηθεί η χώρα και ο Λαός της όρθιος για να μπορεί να γίνει μια νέα εκκίνηση). Τι θα έπρεπε δηλαδή; Να παραιτηθεί από την προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας, μέσω των «συμβιβασμών» για να κρατήσει αμόλυντη την «αριστερή» του ή την «επαναστατική» του συνείδηση. Αλλά ακόμα και ο Λένιν στην Επαναστατημένη Ρωσία εφάρμοσε τη «Νέα Οικονομική Πολιτική» που ήταν ένας μεγάλος συμβιβασμός, για να αποφύγει την λιμοκτονία του Λαού του. Ακόμα και ο Στάλιν λίγο πριν ξεσπάσει ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος ήρθε σε συμφωνία ειρήνης με τον Χίτλερ για να καθυστερήσει την επίθεση της Γερμανίας σε μια ανέτοιμη για πόλεμο ΕΣΣΔ. Η ιστορία είναι γεμάτη συμβιβασμούς, για να αποφευχθεί το χειρότερο.  
2. Tο υπερταμείο:  Αλλά το θέμα του σημερινού άρθρου μας είναι το υπερταμείο που θα έχει διάρκεια ζωής 99 χρόνια ….Νομίζω ότι  ήταν ένας συμβιβασμός, που προβλεπόταν από το μνημόνιο και μάλιστα πολύ πιο βελτιωμένος από τα προβλεπόμενα στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Σαμαράς – Βενιζέλος.

Στο νέο υπερταμείο θα υπαχθούν οι ΔΕΚΟ και περίπου 70.000 ακίνητα του Δημοσίου. Θα διοικείται από 5μελές συμβούλιο (τρία της Ελλάδας, δύο των θεσμών), θα αποφασίζει με πλειοψηφία 4 επί των 5, θα έχει διάρκεια ζωής 99 χρόνια. Επιπλέον, από τα έσοδα της διαχείρισης αυτής της περιουσίας του Δημοσίου (και όχι ξεπουλήματος) θα πηγαίνουν κατά 50% στην ανάπτυξη της χώρας και κατά 50% στην εξυπηρέτηση των δανείων της χώρας. Ξεπούλημα θα ήταν να έχει το ταμείο διάρκεια ζωής, ας πούμε 10 χρόνια, και να πρέπει να αποδώσει καρπούς άμεσα. Δεν θα υπήρχε καμιά δυνατότητα (χρονικά) για αξιοποίηση παρά μόνο για ξεπούλημα! Τι είχε πετύχει ο Σαμαράς με το αντίστοιχο ταμείο το γνωστό ΤΑΥΠΕΔ; Μικρή διάρκεια ζωής (δηλ. εξαναγκασμό για πούλημα άμεσα και όσο, όσο) και το 100% των εσόδων στους δανειστές. Υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο ταμείων; Και ποιο είναι καλύτερο; Ας κρίνει ο καθένας.

3. Η Ν.Δ. οδύρεται για τον αστικό εκσυγχρονισμό που πραγματοποιεί η ...Αριστερά!

Κατά τα άλλα συμφωνώ με ένα άρθρο του Κώστα Καλλίτση στην «Καθημερινή» βασικά σημεία του οποίου παραθέτω παρακάτω:

Θεωρεί ότι είναι λαϊκισμός οι ισχυρισμοί (και οι κραυγές) «θα μας πάρουν τον ΟΣΕ και θα τον μεταφέρουν στο Βερολίνο… κλπ» και σχολιάζει: Η ελληνική πελατειακή αστική τάξη οδύρεται για τον αστικό εκσυγχρονισμό που πραγματοποιεί η ...Αριστερά!

4. Κλαυθμός και οδυρμός για τις μεταρρυθμίσεις...

Και συνεχίζει ο Κώστας Καλλίτσης:

«Γιατί (στα αλήθεια!..) κάποιοι ενοχλούνται;

Διότι δημιουργούνται προϋποθέσεις για επαγγελματική διαχείριση των ΔΕΚΟ, ώστε να μην μπορεί η κάθε κυβέρνηση να διορίζει τα δικά της παιδιά, να μοιράζει τις δουλειές σε «πελάτες» της, να τους παραχωρεί τα κτίρια έναντι συμβολικού τιμήματος κ.λπ. Να μην μπορεί, με δυο λόγια, να μεταχειρίζεται τη δημόσια περιουσία ως λάφυρο. 

Το πολιτικό προσωπικό χάνει το «βάζο με το μέλι» – γι’ αυτό ένα μέρος του οδύρεται.

Οι κραυγές «ξένοι στη διοίκηση του Ταμείου!» επιδιώκουν να συγκαλύψουν την κοινωνική-οικονομική ουσία της διαχείρισης που θα ασκείται. Και η ουσία είναι ότι επαγγελματική διαχείριση της δημόσιας περιουσίας μπορεί: 

(α) Να την προστατεύσει από τα τρωκτικά που έμαθαν να πλουτίζουν λεηλατώντας την. 

(β) Να δημιουργήσει νέο πλούτο, πολλώ μάλλον που το 50% των εσόδων του Ταμείου θα επανεπενδύονται. 

(γ) Ετσι, το υπερταμείο θα λειτουργήσει, πράγματι, ως εγγύηση προς τους δανειστές, προκειμένου να μπορέσει η χώρα να διεκδικήσει τη μεγαλύτερη δυνατή ελάφρυνση χρέους. Ποιον, αλήθεια, βλάπτει αυτό;..

Ας είμαστε ειλικρινείς. 

Εθνική ντροπή δεν είναι η δημιουργία του Ταμείου. 

Είναι η άθλια διαχείριση που μας οδήγησε στο σημερινό κατάντημα. 

Είναι και οι κραυγές για «αποικία», «ξεπούλημα» ή ότι «κάποιοι θα κάτσουν στο σκαμνί» – απειλές για «Γουδί», που αυτή τη φορά εκστομίζονται από συντηρητικούς πολιτικούς. 

Ας ηρεμήσουν: Τα δύο ξένης επιλογής μέλη της διοίκησης του Ταμείου από μόνα τους δεν μπορούν να αποφασίζουν, θα απαιτείται πλειοψηφία 4 στους 5. Ως εκ τούτου, άδικα ανησυχούν, οι ξένοι δεν θα μπορέσουν να μας πάρουν τον ΟΣΕ και να τον μεταφέρουν στο Βερολίνο...

Αν το Ταμείο μπορεί να αποτελέσει μια ιστορικής σημασίας τομή (υπό την προϋπόθεση σταθερής πολιτικής βούλησης...) η δεύτερη απόφαση, για τα «κόκκινα» δάνεια, μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα για την αποδόμηση ενός παρασιτικού κατεστημένου, που έμαθε να ευημερεί μέσα στο τέλμα της διαπλοκής και, γι’ αυτό, υπονομεύει κάθε υγιή επιχειρηματική προσπάθεια.

Το θέμα δεν είναι τα στεγαστικά δάνεια – ουδείς θέλει να πάρει τα σπίτια, ούτε οι τράπεζες να τα βγάλουν στο σφυρί, γιατί αν το κάνουν θα καταρρεύσουν οι τιμές και μαζί θα καταρρεύσει η δική τους κεφαλαιακή επάρκεια. Το πραγματικό θέμα είναι τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια. 

Υπάρχουν επιχειρήσεις που έχουν οριστικά τελειώσει. Υπάρχουν όμως πολλές άλλες, που έπεσαν έξω αλλά μπορούν να γίνουν κερδοφόρες ύστερα από γενναία αναδιάρθρωση και είσοδο φρέσκων κεφαλαίων. Αν αυτό δεν συμβεί, όλες αυτές οι επιχειρήσεις θα σέρνονται, θα μολύνουν και άλλες, θα συνεχιστεί η καταστροφή θέσεων εργασίας και, σε μερικούς μήνες, θα καταστεί αναγκαία νέα κεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Υπάρχουν καλές επιχειρήσεις με αφοσιωμένους μάνατζερ, που απλώς έπεσαν έξω – συμβαίνουν και χρεοκοπίες, δεν είναι αμαρτία ούτε ελληνικό φαινόμενο. Ωστόσο, το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων παραπέμπει σε ένα άρρωστο επιχειρηματικό μοντέλο, υπερδανεισμού και μετατροπής των δανείων σε ατομικό πλούτο. 

Με υπερτιμολογήσεις που πλούτιζαν τον επιχειρηματία και τσάκιζαν τις επιχειρήσεις από τη γέννησή τους, με λεηλασίες επιχειρήσεων που καλύπτονταν με συνεχή υπερδανεισμό, η χώρα γέμισε με πλούσιους επιχειρηματίες μεν, με επιχειρήσεις που είτε ασθμαίνουν για να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους είτε έχουν χρεοκοπήσει ουσιαστικά ή και τυπικά, δε.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος εκκρεμεί εδώ και τρία χρόνια. 

Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ πεισματικά αρνιόταν να το αγγίξει. Τώρα δημιουργείται το πλαίσιο να παρακαμφθεί η «απροθυμία» τραπεζών να θίξουν τους «πελάτες» τους, και να ξεκινήσει άμεσα η αναδιάρθρωση βιώσιμων επιχειρήσεων, είτε συναινούν είτε (με λίγους μήνες δικαστική καθυστέρηση...) όχι οι ιδιοκτήτες τους. 

Η διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων (εφόσον γίνει με διαφάνεια και όχι με νοοτροπία «αρπαχτής»...) μπορεί να διευκολύνει την ανάδυση μιας νέας υγιούς επιχειρηματικότητας, να αποτελέσει το πρώτο σκαλοπάτι για προσέλκυση ξένων ιδιωτικών μακροπρόθεσμων κεφαλαίων που τόσο ανάγκη έχει μια οικονομία με χρόνια αρνητική αποταμίευση, να υποχρεώσει σταδιακά την ανεργία σε αναδίπλωση. 

Ίσως, σε ορίζοντα δύο-τριών ετών, αν ο παρασιτισμός δεν καταφέρει να ανατρέψει τις διαδικασίες, να έχει αλλάξει ριζικά η ίδια η εικόνα της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Αυτές οι δύο μεταρρυθμίσεις, μαζί με τη σύσταση της ανεξάρτητης αρχής δημοσίων εσόδων και τη (μνημονιακή) δέσμευση για ριζικές αλλαγές στο κράτος και στη Δικαιοσύνη, εφόσον υλοποιηθούν, θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή και την επιχειρηματική δράση στη χώρα. 

Η αντιπολίτευση θα ήταν χρήσιμο να τις ψηφίσει και να απαιτήσει τη συνεπή εφαρμογή τους. Όχι να συμπαραταχθεί με το παρασιτικό κατεστημένο, σκοπίμως ως εκπρόσωπός του είτε αφελώς, ως ένας «χρήσιμος ηλίθιος».

Του Ιγνάτη Καραπαναγιώτη (kignatis@gmail.com)