ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ

Ήταν στην αυλή της καλύβης του ο Γέροντας, όταν τον επισκέφθηκε ένα πνευματικό του τέκνο.

Του διηγήθηκε λοιπόν ο Γέροντας : Είχα γυρίσει από τον κόσμο όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα. Την Τρίτη (27 Φεβρουαρ’ιου 1974) κατά την ώρα 10 το πρωί, ήμουν μέσα στο κελλί μου και έκανα τις Ώρες. Ακούω χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή να λέει “Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…” . Σκέφτηκα : “Πώς βρέθηκε γυναίκα μέσα στο Όρος; “. Εν τούτοις ένιωσα μια θεία γλυκύτητα μέσα μου και ρώτησα :

– Ποίος είναι ;

– Η Ευφημία απαντά.

Σκεφτόμουν “ποιά Ευφημία;” Μήπως καμμιά γυναίκα έκανε καμιά τρέλλα και ήρθε με ανδρικά στο Όρος; Τώρα τι να κάνω;  ” Ξαναχτυπά. Ρωτάω: “Ποιός είναι ;” “Η Έυφημία”, απαντά και πάλι. Σκέφτομαι και δεν ανοίγω. Στην τρίτη φορά που χτύπησε, άνοιξε από μόνη της η πόρτα, που είχε σύρτη από μέσα. Άκουσα βήματα στον διάδρομο.

Πετάχτηκα απο το κελλί μου και βλέπω μια γυναίκα με μανδύλα. Την συνόδευε κάποιος, που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά ο οποίος εξαφανίσθηκε. Παρ’ όλο που ήμουν σίγουρος ότι δεν είναι του πειρασμού, γιατί λαμποκοπούσε, την ρώτησα ποιά είναι

– Η μάρτυς Ευφημία , απαντά.

– Αν είσα η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ότι κάνω εγώ να κάνεις και εσύ.

Μπήκα στην εκκλησία, κάνω μια μετάνοια λέγοντας : ..

“Εις το όνομα του Πατρός”. Το επανέλαβε με μετάνοια. “Και του Υιού”. “Και του Υιού”, είπε με ψιλή φωνή.

– Πιο δυνατά να ακούω, είπα και επανέλαβε δυνατότερα.

“Ενώ ήταν ακόμη στον διάδρομο έκανε μετάνοιες, όχι προς την εκκλησία, αλλά προς το κελλί μου. Στην αρχή παραξενεύτηκα αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα μια μικρή χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδος, κολλημένη σε ξύλο, πάνω στην πόρτα του κελλιού μου. Αφού προσκυνήσαμε και για τρίτη φορά -“Και του Αγίου Πνεύματος”- μετά είπα : Τώρα, να σε προσκυνήσω και εγώ” . Την προσκύνησα και ασπάστηκα τα πόδια της και την άκρη της μύτης της. Στο πρόσωπο το θεώρησα αναίδεια να την ασπασθώ. ” Ύστερα  κάθησε η Αγία στο σκαμνάκι και εγώ στο μπαουλάκι και μου έλυσε την απορία που είχα (σε εκκλησιαστικό θέμα).

Μετά μου διηγήθηκε την ζωή της. Ήξερα ότι υπάρχει μια Αγία Ευφημία αλλά τον βίο της δεν τον ήξερα. Όταν μου διηγείτο τα μαρτύρια της, όχι απλώς άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα τα ζούσα. Έφριξα ! Πα Πα Πα !

– Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια ρώτησα;

– Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι , θα έκανα ότι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.

Μετά απο αυτό το γεγονός για 3 ημέρες δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Σκιρτούσα και συνεχώς δόξαζα τον Θεό. Ούτε να φάω ούτε τίποτε… συνεχώς δοξολογία”.

Σε επιστολή του αναφέρει : “Σ’ όλη μου την ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστή μου και χωρία να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή…”

Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η Αγία “‘όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά αλλά και για δύο άλλους λόγους”.

Μέσα σε αυτή την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο : “Ποιοίς ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν απο άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν την Καψάλα. Εκ τρίτου την θλυραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαυματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν”.

ΠΗΓΗ: Ιερομονάχου Ισαάκ – Βίος Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου – ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ   σελ 237