ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΕΔΕΣΣΑΙΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΟΥ 1967,ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΕΔΕΣΣΗΣ (VIDEO PHOTOS)

Η Ώρα των Συμμαθητών

Η αίσθηση ότι ο χρόνος που ζούμε είναι λίγος, πολύτιμος και δανεικός έχει φωτίσει και τις σχέσεις μου. Κάθε άνθρωπος που με τράβαγε στη λάσπη απομακρύνεται απλά και γρήγορα. Τώρα, τώρα είναι ώρα για φίλους κι αγάπη. Για χαμόγελα και φιλιά. Ειλικρίνεια κι ενωμένες δυνάμεις. Είμαι σίγουρη ότι δεν συμβαίνει μόνο σε μένα. Στο φως του κεραυνού διακρίνουμε ξανά τι είναι πρώτο και τι δεύτερο. Τι άξιο να το ζεις και τι ανάξιο και να το αναφέρεις. Τώρα, η κορυφαία αξία της ανθρώπινης ζωής, η φιλία, παίρνει την κεντρική θέση που της αναλογεί. Αλίμονο στους μισάνθρωπους.
Τα σκοινιά που μας δένουν με τη γενέθλια γη, τους παλιούς φίλους, τους συμμαθητές, είναι ακατάλυτα. Και το ωραιότερο τοπίο, είναι πια το πρόσωπο των φίλων.
Σηκώνεις το τηλέφωνο ένα πρωί, κι είναι ο παλιός συμμαθητής και παραλύεις μες στην αιφνίδια καλοσύνη της ζωής.
‘’Θα συναντηθούμε, οι 22 του Πρακτικού, της τάξης του ’67, του Λυκείου Εδέσσης. Στην Κερασιά της Ορεινής Πέλλας.’’

Και συναντηθήκαμε. 6 κορίτσια σ’ ένα ολόκληρο Σχολείο Αρρένων!

Φώφη Γαλάνη, Μαίρη Ψυχογιού, Σοφία Καραφύλη, Ελένη Πασσαλή, Βούλα Μπουγά, Άννα Τρυψιάννη.
Και 15 αγόρια!
Φιλίες εν υπνώσει ανθίζουν ξανά.
Δεν είναι αυτονόητος αυτός ο ήλιος, αυτό το Φθινόπωρο, οι φίλοι που ήρθαν πάλι να κάνουμε παιχνίδι.
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες. Το βαρύ μεταλλικό κουδούνι, στα χέρια του Ξενοφώντα! Τα γέλια των συμμαθητών κι έξω να βρέχει, - πάντα θαρρείς έβρεχε στην Έδεσσα! Τα ξύλινα θρανία.

Οι καθηγητές στο μπαλκόνι βλοσυροί, την ώρα της προσευχής. Ιωάννης Τρυψιάννης, Φώτης Μάρκου, Νίκος Σιδηρόπουλος, Στυλιανός Παπαδήμας, Δημήτρης Αντωνιάδης, Πέτρος Θεοδωρίδης, Μιλτιδία Τσουρλάκη, Κωνσταντίνος Μιχαλέας, Νίκος Καρβελάς, Ειρήνη Σιαμίδου, Αγησίλαος Βασιάδης, Ρούσκας Παύλος, Παναγιώτης Δημητριάδης και Πρόδρομος Παπαδόπουλος.
Ήταν ωραία χρόνια, εξημμένα κι ατρόμητα. Πριν παχύνουμε από την πολλή λογιστική! Έχει εποχές και το σώμα. Και η ζωή η ίδια είναι ένα ανθισμένο λουλούδι, που ξεθυμαίνει μετά την απομάκρυνση από το ταμείο του σώματος! Πως κάθε φλοιός του δέντρου σκεπάζει τον παλιό, αν και τα φύλλα θάλλουν – έτσι σκεπάζονται οι εποχές του ανθρώπου.
Κανείς δεν γίνεται τυχαία αυτός που γίνεται. Είτε στο καλό είτε στο κακό.
Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, για να τα κάνω δυσκολότερα, θυμάμαι τον τόπο μου, την Έδεσσα. Τις καλές στιγμές – κυρίως τα μαθητικά χρόνια, σ’ εκείνο το παλιό κτήριο του Γυμνασίου. Δεν υπάρχει πια!
Με κυριεύει αυτό που νομίζω σταθερό (αν και δεν είναι τόσο), το χώμα μου.
Ο Απουσιολόγος διαβάζει τα ονόματα. Γιώργος Βογιατζής, Γιάννης Γκλαβάκης, Γιώργος Κωνσταντακόπουλος, Πέτρος Μάρκου, Βασίλης Παϊσογλου, Σπύρος Μέγαλος, Μπάμπης Σμπιλής, Χρήστος Σταλένης, Γιώργος Σουτζόπουλος, Τάσος Συλλέκτης, Χρήστος Τσέλιος, Παναγιώτης Σταυρόπουλος, Δανιήλ Χαραλάμπους, Βασίλης Χατζηγιάννης, Βασίλης Χατζημιχαηλίδης.

Άπασες και Άπαντες, ΠΑΡΟΥΣΕΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ!

Όλα έπρεπε να έρθουν όπως ήρθαν, 50 χρόνια μετά. Αυτοί οι άνθρωποι ουσιαστικά είναι τα νιάτα μου. Ο Ανθός τους.
Πέφτει το Σάββατο βράδυ (16 Σεπτεμβρίου 2017), και τους ακούω να γελάν, να μιλάν μπερδεύοντας αλήθειες και μύθους, ζωντανούς και πεθαμένους, πράγματα που έγιναν, με πράγματα που ζούμε – σαν να ‘ναι όλα ένα (που μάλλον είναι). Είχα βάλει έναν στόχο μεγαλώνοντας, να μη μιλάω για αρρώστιες με τους συνομηλίκους μου και να μην τσιμπάω στο «Θυμάσαι τι ωραία που ήταν τότε…» Δυστυχώς, τα κάναμε και τα δύο!

Πάντα θάμαστε κάτι ενιαίο και όμορφο, που ξέπεσε (μάλλον ξέμεινε) απ’ τον Παράδεισο της Νεότητάς μας.

Δεμένοι εσαεί με το παρελθόν μας.
Συναντηθήκαμε. Φιληθήκαμε αμέσως και πιάσαμε τα χέρια. Καμιά φλυαρία, κανένας στόμφος. Βγάλαμε τα μπρατσάκια και μιλήσαμε ακόμα και για τις πιο μύχιες πληγές.

Συνδυάζοντας μνήμη κι επιθυμία, έπρεπε να πούμε το δικό μας τραγούδι. Και το είπαμε.

Αχ η νεότητά μας! Αχ η εποχή που η φαντασία και η προσμονή, μας έκαιγε τα μηνίγγια!
Η ώρα των συμμαθητών!!!
Αυτό που μένει, αυτό που θες είναι λίγες στιγμές χαράς, όταν υπάρχουν. Να τις αναγνωρίζεις όταν έρχονται (ως κάτι όχι αυτονόητο) – και να τις χαίρεσαι. Μόνος, αλλά κυρίως μαζί με κάποιον. Χαρά που τη μοιράζεσαι είναι διπλή χαρά.

Κάπου να γείρεις το κεφάλι σου και να το πεις πατρίδα!

Κάθε άνθρωπος, άλλη ατζέντα, καθένας άλλο ευαγγέλιο. Όλοι μαζί και χώρια. Υπό μία προϋπόθεση. Σημασία έχει ν’ αγαπάς. Αυτό είναι γιορτή για μένα. Οι στιγμές που ισορροπούν μεταξύ χάους και θανάτου. Σε ένα λεπτό σκοινί. Όσο αντέξει. Όσο αντέξουμε..

Υ.Γ. Σκέψου συμμαθητή μου, ότι στα 80 σου, αν ζεις, θα βλέπεις τις τωρινές σου φωτογραφίες, της επανένωσης στη Κερασιά και ίσως εκπλήσσεσαι πόσο μια χαρά είσαι!

Άννα Τρυψιάννη Δερέκα
(Μία εκ της ομάδας των 22!)