ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΠΟΥΡΑ ΤΗΣ ΚΡΥΑΣ ΒΡΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΔΕΘ

Μπαίνεις στη ΔΕΘ και κάτι σε ξενίζει.

Δεν είναι όπως τη θυμάσαι. Σαν να λείπει κάτι από το παρελθόν της. Κάτι από τη ζωντάνια, την ενέργεια, την καινοτομία. Κάτι από την ψυχή, την ανάταση, τη χαρά της συνάντησης με τό θαμβος την έκσταση την μαγεία,«Ο γύρος του θανάτου» ούτε κάν οι «πέντε κρίκοι ένα τάλιρο»

Σαν να λιγόστεψε η προσδοκία για τα καινούργια προϊόντα, για τις νέες ιδέες, για εκείνο το βλέμμα που κοιτάζει το αύριο με περιέργεια με σαγήνη και όνειρο

Μόνο κράτος, κράτος και πάλι κράτος ...

Και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε δύο ανθρώπους. Δύο αδέλφια, τον Κώστα και τον Άρη Κωνσταντινίδη.

Ο ένας γεωπόνος, ο άλλος επικοινωνιολόγος. Δύο διαφορετικές διαδρομές που συναντιούνται σε ένα προϊόν το οποίο έρχεται από πολύ μακριά και, ταυτόχρονα, από πολύ κοντά.

Από τη γη της ΚΡΎΑΣ ΒΡΎΣΗΣ της Πέλλας.

Από τον τόπο του νερού και του εύφορου κάμπου. Από τη δουλειά του ανθρώπου, τον ιδρώτα, την επιμονή, την αγάπη για τη γη. Από μια γεωργία που δεν μπορεί πια να είναι μόνο παραγωγή για διατροφή αλλά και τροφή και χώρο στο πνεύμα. Να συνδέεται με τη γνώση, τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την έκφραση, την ξεκούραση, την απόλαυση, τη μέθεξη. Να παράγει όχι μόνο προϊόντα κατανάλωσης, αλλά και στιγμές ζωής.

Και τότε βλέπεις το« Vamma del Sol».

Το ΧΕΙΡΟΠΟΊΗΤΟ ΠΟΎΡΟ. Ένα αυθεντικό προϊόν του τόπου, που κουβαλά το χώμα, το νερό, το φυτό, τον ήλιο και το ανθρώπινο χέρι. Δεν είναι μόνο αυτό που καπνίζεις. Είναι και αυτό που αισθάνεσαι

Το πούρο είναι ο χρόνος.

Μικρό πούρο για μια ξεπέτα ξεκούρασης.

Μεσαίο για ένα τσίπουρο, ένα ποτό, για μια κουβέντα.

Μεγάλο για μια γιορτή, για ραχάτι, για επιστροφή στη μνήμη και στήν νοσταλγία. Μπορείς να το απολαύσεις μόνος ή με παρέα.

Μόνος, αφήνεις τη σκέψη να συναντήσει τη σκέψη. Με παρέα, η απόλαυση γίνεται επικοινωνία, συντροφικότητα, μέθεξη.

Και μέσα σε αυτή αιωνιότητα τού χρόνου αφήνεις καί αφήνεσαι

Φεύγουν οι έγνοιες, τα βάσανα, η αγωνία για την ξεκούραση της ψυχής και του σώματος μία μικρή αφαίρεση από όλα εκείνα που μας φορτώνει η καθημερινότητα. Όχι για να ξεφύγεις από τη ζωή, αλλά για να επιστρέψεις σε αυτήν. Πιο ήρεμος. Πιο καθαρός. Με περισσότερο χώρο και ενέργεια μέσα σου.

Χώρο για σκέψη.

Χώρο για αναστοχασμό.

Χώρο για ένα όνειρο.

Και τότε έρχεται ο ήλιος.

Όχι μόνο ο ήλιος που φωτίζει τη γη, αλλά ο ήλιος που βασιλεύει. Το βασίλεμα του ήλιου, εκείνη η στιγμή που το φως αλλάζει και ο ουρανός φορά την πορφύρα του. Εκεί όπου η μέρα δεν χάνεται, αλλά μεταμορφώνεται σε ανάμνηση.

Εδώ βρίσκεται ο χρόνος του μύθου.

Όχι ο χρόνος της ευθείας που ξεκινά από το χθες και τρέχει αγχωμένος προς το αύριο για αποτέλεσμα Αλλά ο χρόνος του κύκλου. Ο κύκλος της ζωής μέσα στον χρόνο και στον μύθο. Ο ανατέλλων ήλιος τής προσδοκίας, ο ήλιος τού νοήματος , ή δύση με το πορφυρό φως όχι μόνο τού τέλους αλλά και τής επιθυμίας . Η μέρα γίνεται νύχτα και η νύχτα ξαναγεννά τη μέρα. Η γη καρποφορεί, ξεκουράζεται και ξαναγεννιέται.

Ο άνθρωπος θυμάται, ονειρεύεται και ξαναρχίζει.

Γιατί το μέλλον δεν είναι μόνο αυτό που θα συμβεί. Είναι και αυτό που μπορούμε ακόμη να φανταστούμε, να κυοφορήσουμε, να γεννήσουμε.

Το νόημα θέλει πρόγραμμα.

Ο αλγόριθμος να υπολογίσει.

Ο άνθρωπος θέλει να ονειρευτεί.

Η μηχανή μετρά τον χρόνο.

Ο άνθρωπος τον αισθάνεται.

Κι έτσι το πούρο γίνεται μια μικρή επιστροφή στον άνθρωπο. Στον χρόνο που δεν μετριέται μόνο με λεπτά, αλλά με στιγμές. Στον τόπο που δεν είναι απλώς γεωγραφία, αλλά μνήμη. Στην απόλαυση που δεν είναι κατανάλωση, αλλά παρουσία.

Και όταν η μέρα τελειώνει, όταν η δουλειά έχει αφήσει πίσω της τον μόχθο και η γη ησυχάζει, μένει εκείνο το πορφυρό φως του ήλιου (vamma del sol). Μια στιγμή ανάμεσα στο πριν και στο μετά. Ανάμεσα στη μνήμη και την προσδοκία. Ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που μπορούμε ακόμη να γίνουμε.

Μη ζητάς ΑΘΑΝΑΣΊΑ. Απόλαυσε.

Ζήσε τη στιγμή. Μοιράσου τη στιγμή. Άφησε τη σκέψη να ταξιδέψει και το όνειρο να βρει τον δρόμο του.

Vamma del Sol — Η πορφύρα του ήλιου, όταν η μέρα γίνεται ανάμνηση και ο χρόνος γίνεται απόλαυση.