WWW.TASTV.GR

Απόψεις

"Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΧΡΕΟΥΣ"

XORES_EOK_MORFH_MPALASΤο θέμα γίνεται αντικείμενο των συζητήσεων του γερμανού υπ. Εξωτερικών στην Αθήνα, αλλά είναι και κλασσικό αίτημα των χωρών σε κρίση. Δημοσιονομικές περικοπές είναι καλές αλλά καλύτερη η αναπτυξιακή βοήθεια.

Οι φωνές είναι ηχηρές και φτάνουν μέχρι και τις Βρυξέλλες. Συνδικάτα και εργοδότες ζητούν ενίσχυση της οικονομικής βοήθειας προς τις χώρες της Ευρώπης με δημοσιονομικά προβλήματα. Ο Μίχαελ Βασιλειάδης, πρόεδρος του συνδικάτου Άνθρακα, Χημείας και Ενέργειας επισημαίνει σε συνέντευξή του στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DR) ότι 'η εξυγίανση αυτών των χωρών γίνεται σχεδόν μόνο με μέτρα δημοσιονομικών περικοπών, αλλά όχι με πόρους για την επανεκκίνηση της βιομηχανικής τους δραστηριότητας και εδώ τον λόγο έχει η ΕΕ".

TASOS_VIDEO_2Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια

Μίχαελ Βασιλειάδης: ώθηση στη βιομηχανική δραστηριότητα

«Δεν βλέπω πραγματικές ιδέες», υποστηρίζει ο ελληνικής καταγωγής Μίχαελ Βασιλειάδης. «Βέβαια εξαντλούμαστε σε συζητήσεις για το πώς θα δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη και το πώς θα βοηθηθούν οι χώρες σε κρίση, αλλά ιδέες με πραγματικό σχέδιο - για να πάρουμε ως παράδειγμα την Ελλάδα - για το πώς θα αποκαταστήσουμε τη βιομηχανία της, ποιοι τομείς έχουν αξία, επ΄αυτού δεν βλέπω να γίνεται κάτι. Φυσικά στο παράδειγμα της Ελλάδας υπάρχει ο τουρισμός και ορισμένοι κλάδοι, τους οποίους μπορεί να αναπτύξει, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Αν θέλουμε να βγούμε πραγματικά από την παγίδα του χρέους, θα πρέπει να βοηθήσουμε αυτές τις χώρες να δημιουργήσουν μια σταθερή και εξισορροπημένη οικονομική βάση, και αυτό είναι που δεν βλέπω».

Από την πλευρά του ο Μάρτιν Βανζλέμπεν, πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικών και Εμπορικών Επιμελητηρίων, θεωρεί πολύ σημαντική την εξωτερική δανειοδότηση των επιχειρήσεων σε χώρες που υπάρχει κρίση, μια που οι τράπεζες, όπως οι ελληνικές, δεν μπορούν να διαθέσουν πόρους.

«Δημιουργίας αναπτυξιακής τράπεζας»

Μάρτιν Βανζλέμπεν: χρειαζόμαστε αναπτυξιακή τράπεζα

«Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει χάσει περίπου το 25 με 30% του ΑΕΠ της", τονίζει ο Βανζλέμπεν. «Η χώρα βρίσκεται σε κρίση ακόμη αν το δούμε ως ξένοι παρατηρητές η υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας έχει σταματήσει. Πώς θα ξαναχτίσουμε μια τέτοια χώρα;

Ένα ρεαλιστικό σενάριο είναι η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων. Οι ελληνικές τράπεζες δεν είναι σε θέση να το κάνουν. Μια καλή πρόταση είναι η προσφυγή στη γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW, αλλά εδώ χρειάζεται να γίνουν πολλά, ελπίζοντας στην τραπεζική ενοποίηση. Ίσως τώρα να είναι μια καλή ευκαιρία για την Ελλάδα ως προεδρεύουσα στην ΕΕ, να προωθήσει το θέμα για να καλύψει και τις δικές της ανάγκες. Ένα δεύτερο θέμα, για μια χώρα όπως η Ελλάδα ή μια κοινωνία όπως η ελληνική, είναι η ανασφάλεια, το ίδιο θα συνέβαινε και με μας, εάν χάναμε το 25 με 50% της οικονομικής μας δραστηριότητας. Δεν υπάρχει τόλμη προς όλες τις κατευθύνσεις, ο απλός πολίτης δεν εμπιστεύεται την ελίτ, οι μεταρρυθμίσεις θέλουν χρόνο για να επιδράσουν».

Ειρήνη Αναστασοπούλου / Dirk Müler
Υπεύθ. Σύνταξης: Μαρία Ρηγούτσου

 

http://www.dw.de

«ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ…»

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΕΚΑΝΕ το…θαύμα του αυτός ο λαός «ο μικρός ο μέγας». Ενώθηκε! Πρωτοφανές και πρωτάκουστο. Ο έλληνας να συμφωνεί με τον διπλανό του και, χωρίς τσακωμούς και διχογνωμίες, να ζητά και να απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία των (μεγαλο)ενόχων για κλεψιές, απάτες και οικονομησιές σε βάρος του…

ΔΕΝ είναι αστείο, δεν είναι ασήμαντο. Μας ρήμαξαν οι «μεγάλοι» κι ας έχουμε κι εμείς ευθύνες για την κατάντια. Είδαν το ψητό στο τραπέζι μακροχέρηδες και το άρπαξαν, πριν το αγγίξει χέρι πεινασμένου. Το καταβρόχθισαν επί τόπου κι άλλοι το’ κρυψαν. Για τη «δύσκολη» ώρα, μην πεινάσουν τα παιδιά τους.

ΠΑΝΩ αυτοί και κάτω ο λαός. Δεν επείγεται, δεν αλαλάζει. Τους βλέπει με τις χειροπέδες και…αγάλλεται. Στα κελιά τους και νιώθει δικαιωμένος. Μέχρι στιγμής, και με την προοπτική της ολοκληρωτικής απόδοσης δικαίου.

ΟΙ εγκληματίες της αρπαγής…πέφτουν απ’ τα σύννεφα. Με χειροπέδες πολιτικοί που δεν τολμούσες να τους αγγίξεις; Στο κελί μεγιστάνες του (κλεμμένου) πλούτου, που το’ χες…καμάρι να σε χαιρετίσουν;

MHLIONHΜΕΤΡΑΜΕ (και) τις αντοχές τους. Και τα ψέματά τους. Δεν χρειάστηκε να δώσουν λογαριασμό στα θύματα (φορολογούμενους) που κατέκλεψαν. Ούτε στο Κράτος που το’ χαν μαξιλάρι των ανομιών τους. Γι αυτό και τους πιάνει σύγκρυο μπροστά στον ανακριτή και τρέμολο στη φωνή τους. Δεν ήταν «αμερικανός» ο κ. Φιλιππίδης-ήταν «τούρκος». Με τα ψέματά του να ταξιδεύουν για την Ελλάδα κι ήταν…πολυβόλο. Κρατούμενος και στην Τουρκία; Φοβερό. Καθ’ οδόν για το κελί; Απαίσιο. Πώς να μην αλλάξει η χροιά της φωνής, η οίηση κι ο τσαμπουκάς;

ΕΔΩ, να σημειώσουμε πως τα παχύδερμα (γενικώς) της κλεψιάς και της απάτης δεν καταλαβαίνουν από κοινωνική κατακραυγή και δημόσια περιφρόνηση. Τον κ. Λιάπη, για παράδειγμα, μόνο με…χρήμα τον «τιμωρείς». Μόνο αν του αδειάσεις τη τσέπη «κλαίει» γοερά. Μόνο με «επιστροφές» θα (δια)ταράξεις τον ψυχικό κόσμο των μεγαλοκλεφτών.

ΕΙΜΑΣΤΕ αισιόδοξοι και το‘ χουμε καμάρι. Για τον ελληνικό λαό που είναι ΕΝΩΜΕΝΟΣ. Ενθαρρύνει, με τον τρόπο του, τη Δικαιοσύνη για δικαιοσύνη, συναινεί για τα καθάρματα στη φυλακή και προειδοποιεί τους «επόμενους».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ; ΕΤΕΡΟΒΑΡΗΣ Η ΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥΣ!

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΤΟ ‘σκασε ένας Χριστόδουλος και βάρεσαν συναγερμό. Με τον νόμο τους, με τους χωροφύλακες, με την αγωνία τους. Τους…αφορά ο κίνδυνος(;).

ΚΑΙ πάμε λίγο πίσω και καθόλου μακριά απ’ το κοινοβούλιο των…μεγάλων αποφάσεων. Αποφασιστικοί για προνόμια του παρόντος και προβλέψεις του μέλλοντος οι νομοθέτες μας. Επειγόντως και ενίοτε «νύκτωρ». Μη διαρρεύσει πως διαβαθμίζουν τις ανάγκες του λαού κατά το κομματικό τους συμφέρον, που συνάδει με το προσωπικό.

ΔΕΝ πρόκειται για «Ολυμπιακούς Αγώνες» που χειροκροτούσαν (όρθιοι) για την ανάληψή τους. Δεν είδαν κι ούτε άκουσαν για τη ρεμούλα «του Ωραίου, του Μεγάλου και τ’ Αληθινού» σε καιρούς μίζας και μακροχέρηδων. Για μεγαλοκλεψιές τέως «αξιωματούχων» του Κράτους πρόκειται και οι κοινοβουλευτικοί για την επανεκλογή τους αγωνιούν, κοιτώντας (ελαφρώς) σαστισμένοι. Σε καιρούς που άρχισε να μη σηκώνει δούλεμα ο ψηφοφόρος. Με τους κρεμασμένους στα μανταλάκια, προς το παρόν, και τη Δικαιοσύνη να κάνει υπερωρίες και…βουτιές στο χάος. Με την (καλή) ψαριά της που μας αφήνει άναυδους.

ΣΤΟ μεταξύ, η νομοθετική μας εξουσία των εθνοπατέρων με την ετεροβαρή φροντίδα τους για τα κοινά (και με την προεκλογική τους αγωνία), ούτε καν για τον νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών έριξε στα σκουπίδια. Τι άλλο;

ΤΟ Κράτος μας (ποιο Κράτος;), μοναδικό σε (αρνητικές) εμπνεύσεις και σκόπιμες καθυστερήσεις, δεν…είδε και δεν άκουσε πως η Ευρώπη έμπασε εγκαίρως την ηλεκτρονική στη δημόσια διοίκηση. Τα μεγάλα (κοράκια) σε ύπατα αξιώματα της δικιάς μας, για δεκαετίες έκαναν την κορόιδα. «Όσο λιγότερη ενημέρωση της κοινής γνώμης, τόσο μυστικά παραμένουν τα κόλπα μας».

ΔΙΑΒΑΖΑΜΕ ως πρόσφατα, πως η δικαστική εξουσία πορεύτηκε χωρίς τα μέσα και τις ανέσεις που αρμόζουν στη σοβαρότητα της αποστολής της. Δικαστές χωρίς τα χρειώδη σε πρόσωπα και υλικοτεχνική υποδομή για τη δουλειά τους. Με μια/έναν γραμματέα και μια…γραφομηχανή για ένα τιτάνιο έργο που επιβάλλουν οι καιροί μας.

ΤΙ άλλο; Χωρίς φύλαξη! Τους αστυνομικούς δεν τους…χαλαλίζει για δικαστές η Πολιτεία. Τους κρατάει για άλλους κι άλλες πιο…πολύτιμους, κατά τα «ήθη και τις παραδόσεις μας». Φυλάσσονται σπίτια υπουργών και οι ίδιοι, πρόνοια για τέως και πρώην πολιτικούς (ξοφλημένα…μορμολύκεια) και ο δικαστής μόνος ανάμεσα σε λύκους.

ΜΕ ΤΑ…ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΛΙΟΥ ΤΟΥ!

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΚΑΙ πώς να (τους) άντεχε η Ελλάδα; Τη γονάτισε η κλεφτουριά που ζει και βασιλεύει και τώρα τελευταία…διώκεται. Και αντιδρά και μάχεται. Με τους «καλύτερους» δικηγόρους και με τη συσκευή συσκότισης των πεπραγμένων τους. Είναι μαστόρια, ήταν ελεύθεροι και...μεγαλούργησαν. Ακαταδίωκτοι, σε συνθήκες ατιμωρησίας και κομματικής προστασίας.

ΠΟΙΟΣ και πώς να υποψιαστεί το παιχνίδι, γιατί να ψάξουν οι πολιτικοί (αραχτοί στα προνόμιά τους) για λαδωμένους, γιατί να ψηλαφίσουν τους «επάνω» (με το μάτι χαμηλά στον ψηφοφόρο);

ΗΡΘΕ το πλήρωμα του χρόνου (διάβαζε μνημόνια και…εξωτερική πίεση), δρομολογήθηκαν τα εντάλματα σύλληψης και περάστηκαν στους «προσιτούς» οι χειροπέδες. Οι άλλοι μας στέλνουν υπερπόντια χαιρετίσματα και, λαλίστατοι εκ του μακρόθεν, υπόσχονται τον ερχομό τους. Το ζευγάρι των 15 εκατομμυρίων άραξε στο Λονδίνο μόνιμα. Σε αγορασμένο με…ιδρώτα «σπιτάκι». Μέχρι η Δικαιοσύνη να το κάνει σπιταρόνα προσδιορίζοντας και την αιτία του…ιδρώτα. Να ξεδιαλύνει και τα «ύποπτα» (6) εκατομμύρια του τ. Προέδρου.

ΔΟΘΗΚΑΝ τα δάνεια, και τα ίχνη του χρήματος χάθηκαν. Στο δρόμο για την Ελβετία και από ΠΡΟΚΑΤ (προκατασκευασμένη) OFFSHORE σε Offshore. Εδώ, να θυμηθούμε τον Άκη. «Ας ψάξουν. Δεν θα βρουν τίποτα». Όχι, βέβαια, γιατί δεν…αμάρτησε, αλλά γιατί τα ίχνη μιας μίζας δεν είναι υπαρκτά, ορατά και προσβάσιμα.

ΚΑΙ, βέβαια, τα δάνεια (του Τ. Τ) που φαντάζουν ξεκάρφωτα και σε τυχαίους επιχειρηματίες έχουν την αιτία τους. Και τα κίνητρα των χορηγών τους. Είναι οι πιθανές(;) μίζες (περιμένουμε τη Δικαιοσύνη), σίγουρες για την κοινή γνώμη και τους «πονεμένους» φορολογούμενους.

ΤΟ δάνειο, λοιπόν, σε προσωπικούς λογαριασμούς «επιχειρηματιών», το «κίνητρο» στο τσεπάκι μεσαζόντων και οι ηθικοί αυτουργοί μακρινοί και σιωπηλοί. Δεν μιλάει ο κ. Καραμανλής, σηκώνει τους ώμους του ο κ. Παπανδρέου και η ζωή συνεχίζεται. Με τη Δικαιοσύνη να ταράζει τον ύπνο λυσσασμένων για πόστα και εξουσία.

ΚΕΛΑΗΔΑΕΙ ο κ. Φιλιππίδης. Υπερπόντια, φορμαρισμένος και ασφαλής ανάμεσα στα εκατομμύριά του (ο ίδιος επαίρεται για τα πλούτη του). Εδώ τον περιμένουν χειροπέδες. Θα τον δούμε λαλίστατο και φορμαρισμένο, όταν (οσονούπω) θα συνδιαλέγεται με τα ντουβάρια του κελιού του;

 

«ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ» ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΟΙ συλλήψεις σκορπούν…ρίγη συγκινήσεων. Στους «ενοίκους» των κελιών και στον λαό. Για διαφορετικούς λόγους. Με την εγγύηση της Δικαιοσύνης. Δεν πρόκειται για πολιτικές διώξεις, κι ας το ψελλίζουν κάποια «σκοτωμένα φίδια της πολιτικής», με τις χειροπέδες και καθ’ οδόν για το κελί.

ΕΚΕΙ, μεγαλοπαραβάτες μοιράζονται την καθημερινότητα στη φυλακή με τα κλεφτρόνια της σειράς, μέχρι να «τακτοποιηθούν» σε συνθήκες «υψηλών παροχών». Κατά το βαλάντιο(!) και την…προσωπικότητά τους. Κι αν ο Χριστόδουλος άρπαξε την ευκαιρία, οι «μεγάλοι» της χειροπέδης και του κελιού «πολυτελείας» έχουν την πολυτέλεια να συντονίζονται με τους συνεργούς «εντός» και τους συντονιστές «εκτός».

ΚΑΙ τι θα λέγαμε για τις συνθήκες κράτησης μεγαλομιζαδόρων κ.ά. εγκληματικών στοιχείων που μας (κατ)έκλεψαν και σαν κλέφτες δεν φαντάζουν; Στην απομόνωση! Χωρίς ενημέρωση απ’ το «γυαλί» και κινητό για τον σχεδιασμό και τη συντονισμένη δράση. Όσο κρατούν οι ανακρίσεις και η Δικαιοσύνη γραδάρει την ενοχή τους.

ΚΑΙ πάμε στο επόμενο βήμα της σκέψης μας, αξιολογώντας ενοχές (αν και όταν αποδειχθούν) ατιμώρητων, στην Ελλάδα της ρεμούλας. Εκτελέστηκαν οι «6» στο Γουδή, φορτωμένοι (και) ψεύτικες κατηγορίες. «Παρέδωσαν ακόμα και φρούρια στον εχθρό» (Δίκη των εξ) κι αυτό φανάτισε τους εκτελεστές. Μακρινούς και κοντινούς.

ΚΑΙ πού το πάμε; Στη ζημιά των μεγαλοκλεφτών (μίζες από εξοπλιστικά κ. ά.) που φτώχυναν την Ελλάδα. Με τα μαγκάλια σε σκοτεινά υπόγεια κι άλλους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Κανένας δεν αφουγκράστηκε το θρήνο της μάνας για το κοριτσάκι της και η Πολιτεία άλλαξε πλευρό.

ΩΣΤΟΣΟ, άρπαξε την κουβέρτα μη μας…κρυώσουν κλεφταράδες (ένοχοι και υπαίτιοι για τα μαγκάλια), απ’ τον ανακριτή για το σπίτι τους, και η «δημοκρατία» καλά κρατεί. Αντί να «ξερνούν» ό,τι κρύβουν, απ’ το πιο σκοτεινό κελί, να σκάσει το απόστημα και να τους πνίξει. Κι αν η μάνα της 13/χρονης ψάξει για τους δολοφόνους του παιδιού της, δεν πρόκειται να τους εντοπίσει.

ΓΙΑ τα «ύπατα» καθάρματα που μας κατέστρεψαν, θα’ πρεπε να μετράμε…έξι μέτρα και ο νόμος μας κρατάει «σημειωτόν». Για τους αργυρώνητους (αν αποδειχθεί) του στρατού, εκτελεστικό απόσπασμα, επί εσχάτη προδοσία (κι ας μην προβλέπεται). Για τους ακόμα παραπάνω; Ένας Χριστόδουλος! (Θεωρητικά, φανταστικά και παράνομα, ωστόσο, κατά το θυμικό των θυμάτων-πλειοψηφίας των Ελλήνων).

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ “ANTE PORTAS” (!;)

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΕΚΕΙ που λέγαμε να εξοικονομήσαμε κανένα…χωροφύλακα. Για τη φύλαξή μας οι πολλοί. Τους (παρα)κράτησαν οι ολίγοι. Πολιτικοί και οι «κάποιοι». ‘Ήταν απαίτησή μας να πληρώνουν οι ίδιοι για τη φύλαξή τους (μη μας λείψουν) κι έπεσε στο κενό. Υποχρεωτικός παρέμεινε ο οβολό μας, για τους χωροφύλακες ξοπίσω τους.

ΠΑΝΩ, λοιπόν, που λέγαμε και περιμέναμε, το σκάει ο Χριστόδουλος και τα νέφη…απελπισίας σκεπάζουν τον ορίζοντα (πολιτικών και «κάποιων»). Και, πάραυτα, τον εφιάλτη τους τον κάνουν και δικό μας. Ξυπνήσαμε ανήσυχοι κι αρπάξαμε το…όπλο. Σαν τους τσαρουχάδες, κάποτε, μη πλακώσουν μπολσεβίκοι.

ΚΑΙ ο κρατικός προϋπολογισμός για τη φύλαξή τους; Κι αυτό δικιά μας υπόθεση. Των πολλών. Μη βάλει το χέρι του στη τσέπη ο εφοπλιστής κι ο (μεγαλο)δημοσιογράφος που (δήθεν) κινδυνεύουν από βόλι τρομοκράτη ή «τρομοκράτη». Να, λοιπόν, ντουζίνες (αυξημένες) ένστολων και «κρυφών» πίσω από υπουργούς και αρχηγούς, πρόνοια για φύλαξη μεγαλοστελεχών ΔΕΚΟ και τραπεζών και η ζωή κυλάει. Με τον φορολογούμενο αφύλαχτο να του αρπάζουν το πορτοφόλι στο χάος της Αθήνας και του αγρότη τον εξοπλισμό (για ποτίσματα κλπ.) να του τα εξαφανίζουν απ’ το χωράφι.

ΕΙΧΑΝ λόγους να αυξήσουν τη φρουρά τους και τον βρήκαν. Στον «κίνδυνο» Χριστόδουλος και με συνεργούς του και ομοϊδεάτες να το σκάνε συστηματικά. Η ματιά μας δεν είναι διεισδυτική-δεν μπορεί να είναι. Και με δημοκρατία μπορούν να σε δουλεύουν. Κι όταν τα αστυνομικά μέτρα καταργούνται γιατί ένα τυραννικό καθεστώς πεθαίνει, ανθίζει η «δημοκρατία» του…μπερδέματος. Με την αλήθεια θαμμένη σε χιλιάδες ψέματα και τον φιλύποπτο «ερευνητή» να καταθέτει τα όπλα, αποκαμωμένος και απελπισμένος.

ΕΧΑΣΕ ο πολίτης τον ύπνο του. Δεν κοιμάται τη νύχτα, για να τα φέρει βόλτα, την ημέρα. Κάποιοι «παρακατιανοί» συνυπάρχουν με τους μεγαλομιζαδόρους και ψάχνουν στα σκουπίδια και της (αφύλαχτης) γριούλας την ανάσα θα τη φράξουν με μαντήλι κλέφτες.

ΚΑΙΡΟΣ να «ανησυχούν» και οι πολιτικοί μας και οι «κάποιοι». Παρά την …μεγαλειώδη τους προσπάθεια να θεσπίσουν τον αντιτρομοκρατικό νόμο για πάρτη τους. Δεν το θέλουμε και μακάρι ο Χριστόδουλος να ξαναβρεθεί στη «μάντρα» του και αυτονών η καρδιά στη θέση της.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΜΕ…ΠΑΡΕΛΘΟΝ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΥΠΗΡΧΑΝ τα (δανεικά) λεφτά-πού πήγαν τα λεφτά; Κι ύστερα έπεσε-πέφτει κλάμα. Για τα νοσοκομεία που δεν έχουν γάζες, χωρίς κανένας τους των «πονεμένων» να…θυμάται. Διεκτραγωδούμε το παρόν χωρίς να ψηλαφούμε τα γενεσιουργά αίτια του εφιάλτη (μας).

ΣΕ επίπεδο…κορυφής, δεν κάνουν το πολιτικό τους χαρακίρι αυτοί που κυβέρνησαν. Όπως κυβέρνησαν. Με τα «ιδανικά» και τα κίνητρά τους. Δεν ομολογούν, δεν παραδέχονται ενοχές. Και βάλθηκαν να μας «σώσουν» οι ίδιοι. Με τα ίδια αναλλοίωτα χρωματοσώματα («φύσιν πονηράν ου ράδιον μεταβαλείν»), ωστόσο, σε διορθωμένη γραμμή πλεύσης, πιεσμένοι απ’ την ανάγκη και καταπιεσμένοι απ’ τις «ξένες δυνάμεις».

ΚΑΙ οι αντιπολιτευόμενοι που…καθαρίζουν με το βολικό «εσείς κυβερνούσατε»; Όλοι, βέβαια, κυβερνούμε και καθένας με τον ρόλο του. Και ο συνδικαλιστής-μπουρλοτιέρης των ψυχών για «επανάσταση», και ο απεργός. Κι αν κάποτε το σύνθημα «ο λαός στην εξουσία» έκανε τις καρδιές να φτερουγίζουν, εισπράξαμε το αποτέλεσμα. Τον κάθε κακομαθημένο (νεο)έλληνα να τραβολογάει τη δημοκρατία. Πλασμένος, βλέπεις, τουλάχιστον για…πρωθυπουργός και με την ατιμωρησία αρωγό των μικρών και μεγάλων παρανομιών του.

ΜΕ το φακελάκι του ο γιατρός, με την μικροκομπίνα του ο γεωργός (για μερδικό στις αποζημιώσεις), με την μεγαλοκομπίνα του ο αγροσυνδικαλιστής, κι όλοι μαζί πώς να κατασπαράξουμε κοινοτικά κονδύλια. Από «κουτόφραγκους» που αξιώνουν(;) επιστροφές, τους (σκυλο)βρίζουμε και…καθαρίσαμε.

ΝΑ πάμε στον ευαίσθητο χώρο της Υγείας με τους κάποιους «αναίσθητους»; Έκοβαν κι έραβαν οι επιτήδειοι, και οι έντιμοι συμβίωναν, σε ρόλο παρατηρητή. Το’ χαν ρίξει στο χορό με τις προμήθειες και τις μίζες οι «μεγάλοι», έκανε ότι μπορούσε ο «μικρός» (ακόμα και με δολιοφθορές στο «μαγαζί» που του’ δωσε δουλειά) και τώρα, όλοι στον «αγώνα». Φλογεροί επαναστάτες μη (μας) πειράξουν το…τζάμπα. Μη λιγοστέψουν τα συνταγολόγια και οι μαγνητικές. Για να παραμένουν «χαλασμένα» ακριβοπληρωμένα μηχανήματα νοσοκομείων και το αδιαχώρητο στα εξωνοσοκομειακά διαγνωστικά κέντρα.

ΚΑΙ, βέβαια, το θέμα έχει και την…τραγική του πλάκα. Ανάμεσα στους «επαναστάτες» διακρίνουμε και τύπους τύπου Λυριτζή και…Μπουμπουλίνες τύπου Τσαπανίδου. Κριτές και επικριτές, συμπαραστάτες (λεκτικοί) φτωχών και αναξιοπαθούντων. Απ’ την αντίπερα «ιδεολογική» όχθη του πάλαι ποτέ εργοδότη, μη δώσουν στόχο.

ΧΡΩΜΑΤΟΣΩΜΑΤΑ ΚΑΙ…ΣΑΙΛΟΚ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ πολιτικολογούμε, «ιστοριολογούμε». Μετά τον Εμφύλιο, κληρονόμησαν το Κράτος οι «νικητές». Μοιράστηκαν την εξουσία, διαμοιράστηκαν τα ιμάτια της δημοκρατίας, με μπακράουντ το Παλάτι και τους βασιλιάδες να κυβερνούν. Και θυμηθήκαμε τον Διογένη. «Πότε τα έθνη ευημερούν;». «Όταν οι σοφοί βασιλεύουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφούν».

ΚΙ από Κυβερνήσεις; Ξεκινάμε απ’ την...”Χρυσή Οκταετία” (1955-1963) Κων. Καραμανλή, εστιάζοντας στον ίδιο, στο οικογενειακό και στο ευρύτερο περιβάλλον του. Με τις πολιτικές (και πνευματικές) μετριότητες, μεγεθυμένες, να εξασφαλίζουν πολιτική καριέρα στη σκιά του.

MHLIONHΚΑΙ ποιος θυμάται τα «Βραχώδη» της Φιλοθέης, αγορασμένα αντί πινακίου φακής και πωλημένα (τα μισά) πανάκριβα; Και, βέβαια, δεν το μάθαινες εύκολα και ανώδυνα. Δεν σε πληροφορούσαν γιατί «αν δεν τα’ σκιαζε η φοβέρα», σε έσκιαζε ο χαφιές. Για φάκελο που θα σου δυσκόλευε το φευγιό για τις «φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές».

ΚΑΙ, βέβαια, είναι ακατανόητο για τον σημερινό της δημοκρατίας (μέχρις ασυδοσίας)…επαναστάτη, που «ο τράχηλός του ζυγόν δεν υπομένει». Σήμερα, δεν «μιλάει», γιατί ποντάρει στην εύνοια του πιθανού εργοδότη του, είτε φλυαρεί και χάνεται η φωνή του στο χάος της αλήθειας ανάκατης με το ψέμα.

ΝΑ ξαναπάμε στα «Βραχώδη» (για δείγμα) και στα…χρωματοσώματα. Είναι κληρονομούμενα γνωρίσματα που αντέχουν στο χρόνο. «Παιδί του πολιτικού σωλήνα» ο Ανηψιός, το’ χε καμάρι για τον Θειό. Και ασπίδα τ’ όνομά του. Περιεβλήθη τη λεοντή μιας παρωχημένης εξουσίας και την ανανέωσε με την αντίληψη πως όλα σου ανήκουν (ως υπουργό και φορέα ενεός «μεγάλου» ονόματος). Γράφεις και βιβλίο περί «νέου ήθους στην πολιτική», καθαρίζεις με τους καχύποπτους για την ηθική σου και προχωράς. Κρυφά και φανερά.

ΔΕΝ ήξερε από βιοπάλη ο κ. Λιάπης κι ούτε απαραίτητο ήταν να ρίξει μεροκάματα και να του κόψουν ένσημα. Αρκέστηκε στα «εύσημα» των φανατικών που άκουγαν «Καραμανλής», εκστασιάζονταν και ψήφιζαν Λιάπη, «δαγκωτό». Ίσως επιμείνουν στην επιλογή τους. Αν ο τελευταίος βρει το κουράγιο να ξεμυτίσει για τα μπαλκόνια και τα «παράθυρα».

ΚΑΙ η…ευχή μας: Να του πάρουν πίσω, έστω και ένα ευρώ. Πέρα απ’ τα παραγεγραμμένα. Μόνο τότε θα…μελαγχολήσει (ανα)ζητώντας «ψυχική εκτόνωση». Το ηθικό μέρος ανακλάται στο φουσκωτό μπουφάν του.

«ΔΙΑΦΘΟΡΑ – ΗΘΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ»

THEA_DIKHΚυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω

Αισθάνομαι τιμή και μεγάλη χαρά, ευρισκόμενος και συνομιλώντας με ανθρώπους με κοινές αρχές κι ανησυχίες, ανθρώπους με ένα ιδιαίτερο όραμα για την πατρίδα, την κοινωνία και την ανθρωπότητα ολόκληρη, που όλοι μαζί συμβάλλουν για να σηκωθεί όρθιος ο Άνθρωπος και ν’ ανέβει ένα πρόσθετο σκαλί ατομικής και συλλογικής εξέλιξης.

Μοιραζόμαστε ένα όραμα για μία πορεία προόδου, που ήρθε ν’ ανθίσει μέσα από τις στάχτες, στις πλέον αντίξοες συνθήκες, που αντιμετωπίζει η νέα αυτή γενιά, χωρίς αυτό ν’ αποτελεί όμως κάτι καινούριο.

familyΕίναι αναμφίβολο ότι κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία, καθένας μπορεί να διαπιστώσει ότι κάθε γενιά ανθρώπων είχε ν’ αντιμετωπίσει κάποιες ιδιαίτερες προκλήσεις, πολέμους, πτωχεύσεις, οικονομικές δυσκολίες, συγκρούσεις και εγκληματικότητα, δηλαδή όλα αυτά τα δεινά, με τα οποία είναι συνδεδεμένη η ανθρώπινη ύπαρξη, ως μία σχετικότητα του κόσμου, που καλείται να καταστεί Οντότητα ορίζοντας, βιώνοντας και υλοποιώντας το Καλό, την Αρετή, μέσα από τις συνεχείς συγκρούσεις, που άφθονα έχει να προσφέρει η ίδια η φύση της υλικής ζωής.

Το αποτέλεσμα, η συνισταμένη ΚΑΛΟΥ, που προκαλείται από τις συνεχείς αυτές συγκρούσεις, είναι το Αίτιο, ο Λόγος επί του οποίου στηρίζεται η ανθρώπινη ευημερία, υπό την ουσιαστική της έννοια κι όχι ως συνηθίζουμε να πιστεύουμε ως ένα άθροισμα αποκτημάτων. Για την ευημερία αυτή πάντα υπεύθυνος θα είναι ένας και μόνον παράγων. Ο Άνθρωπος κι οι επιλογές του, που αποτελούν εκδήλωση δράσης της μοναδικής του ιδιότητας, που ονομάζεται ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΒΟΥΛΗΣΗΣ.

Εμείς, καθένας ατομικά κι όλοι μαζί μέσα από τις συλλογικότητες στις οποίες μετέχουμε, είμαστε υπεύθυνοι για το επίπεδο Ευημερίας, που έχουμε επιτύχει, ένα επίπεδο συνεχώς και δυναμικά μεταβαλλόμενο.

KOMMOTHRIOΣυζητούμε σήμερα για ένα παγκόσμιο φαινόμενο, τη ΔΙΑΦΘΟΡΑ και την φθοροποιό επίδρασή του στη ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Πριν μιλήσω με λίγα λόγια για τα μέσα αντιμετώπισής του, επιτρέψτε μου μία απόπειρα ουσιαστικής εννοιολογικής προσέγγισης.

Προσέξτε ότι η ελληνική γλώσσα, με την ακρίβεια και ευστοχία απόδοσης ιδιαίτερων νοημάτων δεν χρησιμοποιεί τον όρο ΦΘΟΡΑ, αλλά ΔΙΑΦΘΟΡΑ, όπως και ανάλογα αποδίδει άλλης αντίστοιχης ποιότητας εκφάνσεις της δράσης των ανθρώπων, όπως ΔΙΑΠΛΟΚΗ.

Γιατί μπορεί η φθορά του ανθρώπου να αποτελεί μία φυσική κι αναμενόμενη συνέπεια των φυσικών νόμων, που εξουσιάζουν την υλική ζωή στο σύμπαν, ωστόσο η δια-φθορά αποτελεί διάδοση της φθοράς.

Αποτελεί μία επιλογή δηλαδή του ανθρώπου, να προσδώσει με τις ενέργειές του μεγαλύτερη καταστροφική δυναμική σ’ αυτές, διαδίδοντας την ατομική του φθοροποιό ασθένεια, μολύνοντας τους συνανθρώπους του, που επηρεάζει κι ενεργώντας ως καταλύτης του ΚΑΚΟΥ μέσα στον Κόσμο, ο οποίος έτσι μετατρέπεται από Κόσμημα των Ανθρώπων σε κόλασή τους.

Αυτή η δυναμική τάση διάδοσης της ασθένειας της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, αποτελεί και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, που πρέπει να κατανοηθεί απ’ όσους επιθυμούν να την θεραπεύσουν. Γιατί το χαρακτηριστικό αυτό αναπτύσσεται ως κρίσιμο μέσο αυτοσυντήρησης των «ξενιστών» της διαφθοράς, χωρίς το οποίο ο κοινωνικός και παγκόσμιος οργανισμός θα τους απέβαλλε, ως ξένα σώματα.

Προσεγγίζοντας το φαινόμενο από την άποψη της φυσικής και ηθικής ιδέας της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ, σύμφωνα με την οποία κάθε συλλογικότητα αποτελεί έναν Οργανισμό, όπου κάθε άνθρωπος αποτελεί μέρος και κύτταρό του, όπως επίσης και τα Έθνη αποτελούν κύτταρα του Πανανθρώπινου Οργανισμού, κατανοούμε ότι η Διαφθορά είναι μορφή κοινωνικού καρκίνου, άκρως επιθετικού, μορφή ιού άκρως μολυσματικού, που χρειάζεται έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία, εις όφελος του συνόλου.

Και στην περίπτωση αυτή οι ΓΙΑΤΡΟΙ που καλούνται να ερευνήσουν για τα αίτια και τη θεραπεία, καλούνται να παράσχουν θεραπευτική αγωγή στον ασθενή άνθρωπο και κοινωνία και σε περίπτωση αποτυχίας αυτής να επέμβουν με κατάλληλα εργαλεία και γνώση, είναι ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Σ’ αυτούς ανήκει η ευθύνη, το βάρος και η τιμή για τη διαμόρφωση των συνθηκών που θα ζήσουν οι γενιές των ανθρώπων στη γη.

Και οι Νομικοί, Δικαστές και Δικηγόροι αποτελούν την επιστημονική ελίτ, που λόγω γνώσεων και εμπειρίας, περισσότερο απ’ όλα τα λοιπά επαγγέλματα έχουν την ικανότητα να αντιπαλέψουν και θεραπεύσουν ως αριστοτέχνες χειρουργοί την επικίνδυνη και θανατηφόρα ασθένεια.

Αρκεί να μην τρομοκρατηθούν αντικρύζοντας το τέρας, το Λεβιάθαν της διαφθοράς, που άλλοτε με τις Σειρήνες του τους παρασύρει οικειοθελώς στα σωθικά του, ενώ άλλοτε αποκαλύπτει το τρομακτικό του πρόσωπο, σε όλη την απάνθρωπη και αποκρουστική του διάσταση, παγώνοντας τους αδύνατους εξ αυτών.

Για να μην υπάρξουν θύματα του τέρατος αυτού, πρέπει όμως να είναι οπλισμένοι με τα αναγκαία μέσα και όπλα του αγώνα, ελεύθερο πνεύμα, ασυμβίβαστη ηθική, ενάρετη ζωή, αποφυγή κάθε εξάρτησης, διάθεση προσφοράς στα πλαίσια του λειτουργήματός τους.

Δεν μιλώ ως ένας ακόμη ονειροπόλος, αλλά απόλυτα προσγειωμένος στις ανάγκες της πραγματικότητας και του αγώνα, που

καλούμαστε να κάνουμε, εντασσόμενοι στις δυνάμεις καταπολέμησης της αρρώστιας της ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ και ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ.

Αν δεν έχουμε, αν δεν παλεύουμε να διατηρήσουμε, αν δεν «αθλούμαστε» για ν’ αναπτύξουμε τις ιδιότητες του Σωκρατικού ΦΥΛΑΚΑ της Πολιτείας, δεν έχουμε καμμία ελπίδα ν’ αντιπαλέψουμε το τέρας, γιατί έχει τα μέσα να διαφθείρει καθένα, που επιχειρεί εναντίον του, με άφθονο χρήμα, απειλές, βία, σεξισμό κι όλη αυτή την ποικιλία εξαρτήσεων, που φυλακίζει τους ανθρώπους στις σύγχρονες φυλακές τους.

Γιατί όμως υπάρχει το τέρας;

Με βάση την θεμελιώδη υπόθεση της Οικονομικής Ανάλυσης του Δικαίου, ο άνθρωπος είναι ορθολογιστής, εγωιστής, μεγιστοποιητής χρησιμότητας [rational, self-interested, utility maximizor]. Αυτή η υπόθεση αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό μέρος της ανθρώπινης προσωπικότητας και συμπεριφοράς.

Με τη σημαντική διαφορά ότι μπλεγμένος μέσα στα πάθη, τις αδυναμίες και τη σχετικότητα των πραγμάτων, πολλές φορές ο άνθρωπος αγνοεί τι είναι το πραγματικά ΧΡΗΣΙΜΟ και ΑΝΑΓΚΑΙΟ, γιατί έχει απολέσει την επαφή με το επίπεδο ιδεών, που δίνει τις σχετικές απαντήσεις.

Έτσι ο σύγχρονος άνθρωπος μέσα από ένα άκρως στρεβλωτικό περιβάλλον εκπαίδευσης κι εργασίας, υποθέτει ότι η μεγιστοποίηση της χρηματικής ή άλλης μορφής περιουσίας, αποτελεί την αναγκαία για τη διασφάλιση της ευημερίας του συνθήκη, άλλος υποθέτει ότι αυτό διασφαλίζεται με άλλης μορφής εξαρτήσεις, εξουσιάζοντας ανθρώπους ή παίζοντας παιχνίδια και στοιχήματα με τη ζωή ολόκληρων λαών, άλλος πουλά την ψυχή του για πάσης φύσεως υλικές απολαβές.

Ποιος ο ρόλος μας ως Νομικών στον αγώνα αυτό;

Κατ’ αρχάς ας επαναπρογραμματίσουμε τους εαυτούς μας, στις θετικές συλλήψεις, γιατί δεν κάνουμε αγώνα κατά της διαφθοράς, αλλά αγώνα για συνείδηση κι αρετή, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Η συνείδηση κι η αρετή είναι τα φάρμακα που εξοντώνουν οριστικά την αρρώστια.

Μέχρι όμως να δράσουν αυτά απαιτείται ο ασθενής να μην αποβιώσει κι έτσι χρειάζονται συνεχείς δράσεις αντιμετώπισης των συμπτωμάτων της.

Εκεί οι νομικοί έχουμε ένα ιδιαίτερο ρόλο.

Το ρόλο αυτό τον είδαμε έντονα να αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια στην καταρρέουσα από τα λάθη της και τις πιέσεις του άρρωστου διεθνούς συστήματος, Ελλάδα.

Αίφνης τα τελευταία έτη αποκαλύφθηκε δημόσια το αποκρουστικό πρόσωπο της υψηλής πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς, αιτία κατασπατάλησης των δημόσιων πόρων της χώρας και άφεσης

ανεκμετάλλευτου του πλούτου της, πάντα με το αζημίωτο για κάποια από τα πρόσωπα, που λάμβαναν καίριες αποφάσεις.

Στο αντίποδα και ως μέσο φυσικής αντίδρασης, η κοινωνία παρήγαγε σειρά αντισωμάτων , αναπτύσσοντας ένα νομικό ακτιβισμό.

Δεκάδες οι μηνύσεις και οι ποινικές διώξεις, που ασκήθηκαν κι ελπίζουμε ότι θα οδηγήσουν στη σε βάθος διερεύνηση και απόδοση ευθυνών, ως μέσο όχι εκδίκησης αλλά επιβίωσης της ίδιας της κοινωνίας, που διψά πλέον, πριν από την αποκατάσταση της οικονομικής ισορροπίας, για κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεκάδες οι ομαδικές αγωγές κατά αποφάσεων και πράξεων της διοίκησης, που χωρίς τη δέουσα κοινωνική συναίνεση, επαρκή σχεδιασμό και νομιμοποίηση, ήρθαν να αποσαθρώσουν τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της Ελλάδας , αλλά κι άλλων κρατών που τελούν υπό ανάλογο καθεστώς διεθνούς ομηρίας.

Οι αντιστάσεις τεράστιες, αλλά και οι προοπτικές ελπιδοφόρες, αρκεί εμείς ως νομικοί, αλλά και η κοινωνία να επιμείνουμε προσηλωμένοι στο στόχο, που είναι να κερδηθεί ο πόλεμος.

Η αναγέννηση της κατεστραμμένης χώρας ξεκίνησε από το ξύπνημα των πολιτών της από το λήθαργο της εικονικής ευημερίας, που ουσιαστικά υπέκρυπτε την εξάρτησή τους σε πάσης φύσεως παραισθησιογόνα και την πορεία του στην ανάπτυξη αξιόλογων συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών, όπου καθένας θα βρει αυτήν που εκφράζει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του, για να δράσει κι αυτός, με βάση τις γνώσεις και τις ικανότητές του.

Μη νομίζετε ότι όλα αυτά είναι άμοιρα οικονομικών αποτελεσμάτων, γι’ αυτό που αποκαλούμε αφηρημένα ανάπτυξη!

Ας αναρωτηθούμε κατ’ αρχάς, όταν αναφερόμαστε στην ανάπτυξη, μιλούμε γιa ποίου στοιχείου και με ποια κριτήρια κι ας συμφωνήσουμε σε αυτά τα ουσιώδη σημεία;

Ναι επιθυμούμε ανάπτυξη οικονομική, αλλά υπό όρους μίας νέας ηθικής, που θα λαμβάνει υπ’ όψη τις αρχές της βιωσιμότητας και της συστημικής επιστήμης, γιατί χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια και ευνομία, ούτε τα μέλη του συνόλου, ούτε το σύνολο μπορεί να προσδοκεί μία ισορροπημένη λειτουργία και την υφ’ όλων μας επιδιωκόμενη ευημερία.

Αγαπητοί φίλοι, καθώς η ανθρωπότητα κινείται ανερμάτιστη μέσα σε ένα απάνθρωπο λαβύρινθο, κινούμενη προς την αυτοκαταστροφή της από ένα αενάως αυτοαναγεννώμενο και υπ’ αυτής παραγόμενο Μινώταυρο, οφείλει ως μέσο αυτοσυντήρησής της, να ακολουθήσει δύο μεθόδους.

Είτε ν’ ακολουθήσει το μίτο της Αριάδνης προς την ξεχασμένη από τους πολλούς ΑΡΧΗ, είτε με τη βοήθεια πολλών συνεργαζομένων

συνειδητών πολιτών, να υψωθεί πάνω από το λαβύρινθο, αντικρύζοντας την έξοδο.

Τόσο η πορεία προς την Πηγή όσο και η ύψωση πάνω κι εκτός του προβλήματος, συνιστούν μέσα κάθαρσης, ατομικής και συλλογικής κι απαιτούν επίσης όλοι μαζί να συνεργαστούμε με συνείδηση για τον καλό αυτό σκοπό, που μας αφορά όλους.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η κρίση που βιώνουμε αποτελεί μία μοναδική ευκαιρία να επιτύχουμε τους ανωτέρω στόχους, που τόσο ξεκάθαρα εμφανίστηκαν στη ζωή μας κι είμαι βέβαιος ότι ο αγώνας αυτός θα δικαιωθεί»!

Επειδή δε δεν υπάρχει τίποτε «τυχαίο», αφού ΤΥΧΗ, όπως ανέφερε ένας αξιόλογος ερευνητής της αλήθειας, είναι «το άγγιγμα του Θεού στον κόσμο», το πρόσφατο συνέδριο κατά της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ακολούθησε μία άλλη ημερίδα, όπου καθηγητές κι επιστήμονες ανέπτυξαν μία εξαιρετική εργασία του ΠΑΝΤΕΙΟΥ Πανεπιστημίου για την συμβολή της Ηθικής Παιδείας στην Ευημερία και την δι’ αυτής αντιμετώπιση των Κρίσεων!!! Σε μία γεμάτη από παλλόμενους νέους κυρίως φοιτητές αίθουσα, συζητήθηκαν διαστάσεις αυτού του νοσηρού φαινομένου, που καταλύει τον ανθρωπισμό, το δίκαιο, την ειρήνη και τη δημοκρατία, τα θεμέλια δηλαδή κάθε κράτους και κάθε κοινωνίας και ερευνήθηκαν οι προτεινόμενες λύσεις.

Με τη διαπίστωση αυτή της σημαντικής ωρίμανσης της κοινωνίας να αποτινάξει από πάνω της τις πάσης φύσεως μέχρι σήμερα ιδεολογικές αγκυλώσεις τύπου παλιών ιδεολογιών (φιλελευθερισμού, καπιταλισμού, κομμουνισμού, σοσιαλισμού, αναρχισμού κλπ) και τις ξεπερασμένες πολιτικές εφαρμογές τους, με τις διχαστικές για την κοινωνία πολιτικές διαδικασίες κι οργανώσεις (ανούσιο κομματισμό και ταξικές διακρίσεις, δικτατορίες ή καταστροφικές συγκρούσεις), αναζητώντας την ΟΡΓΑΝΙΚΗ διασύνδεση και συνένωση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων των λαών και της ανθρωπότητας για την επιδίωξη της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ, για την οποία φτιάχθηκε ο άνθρωπος και με μία ελπιδοφόρα κι αισιόδοξη Πίστη, εύχομαι σ’ όλους ευτυχισμένα κι ευλογημένα Χριστούγεννα και ένα πολύ καλλίτερο νέο Έτος!

 

ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΕΣ…ΡΟΠΑΛΙΕΣ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΤΟ Κράτος δεν τα καταφέραμε να το…σκοτώσουμε. Το τραβολόγησαν οι «μικροί», το πυροβόλησαν οι «μεγάλοι», δεν παρέδωσε το πνεύμα, ζωντάνεψε κι άρπαξε το ρόπαλο. Επί αδίκων και ενίοτε επί δικαίων, που ξεβολεύονται και ανθίστανται σθεναρά. Χωρίς μια ματιά στον πρότερο…ανέντιμο βίο να τους στομώνει τη σπάθα.

ΜΑΖΕΥΕΙ τους «πικραμένους» του ο κ. Αυτιάς και ξεφωνίζει. Με τη χορωδία συντονισμένη και την παρτενέρ του ελεύθερη για χίλιες πόζες να κοιτιέται στο μόνιτορ. Δεν θα’ ταν περίεργο, αν τα θέματα και οι αναφορές του είχαν την εγκυκλιότητα που επιβάλλουν οι μέρες μας. Μην (τους) περιμένεις να…σκαλίσουν τα «εξοπλιστικά». Ούτε να επαγγέλλονται έρευνες για τη ρεμούλα των «Ολυμπιακών».

ΕΙΔΑΜΕ το Κράτος αγριεμένο και ροπαλοφόρο, τρομάξαμε και τρέξαμε να κρυφτούμε, αλλά οι πόρτες κλειστές και μόνο της φάκας η πόρτα ανοιχτή. Κι αρχίσαμε ο ένας να υποδεικνύει τον άλλον για ένοχο κι όλοι μαζί το Κράτος (που...κατασπαράξαμε). Κατά τις δυνάμεις και τις δυνατότητες έκαστος. Με άφθονες κουβέντες περί σοσιαλισμού και μηδενική πρακτική.

ΒΛΕΠΕΙΣ την εφορία (που έκλεβες) και σε πιάνει ο πανικός του πρωτάρη. Τον έλεγχο για τους «αδήλωτους» κι αρχίζεις το βρισίδι για τα μνημόνια. Σου κόβουν τη φόρα για τα τζάμπα φάρμακα (με τη συμμετοχή) και τις νοσηλείες (με τα 25/άρια) και κατσουφιάζεις, αναπολώντας τα χρόνια της ανεμελιάς που βούλιαξαν Ταμεία.

ΚΑΘΕ αρχή και δύσκολη, μιας και δεν είμασταν δρομολογημένοι. Να σφίξουμε τα δόντια, παίρνοντας (κάποιο) κουράγιο απ’ τις ροπαλιές σε (μεγαλο)κλέφτες που κρύβονταν και τους βγάζουν με την απόχη. Λαδωμένους και λαδωτές με λαδωτήρια, που τους τσακίζει η σκέψη για κελιά και χειροπέδες. Επικαλούνται την υγεία και την ηλικία τους, χωρίς να νιώθουν ένοχοι για τα μαγκάλια και τα σκοτεινά υπόγεια μερίδας ελλήνων που ψάχνουν στα σκουπίδια.

ΚΙ ένα ενσταντανέ, φρέσκο και ζωντανό. Στο «γυαλί» ο κ. Τσουκαλάς (πάμπλουτος και νεόκοπος-ευκαιριακός συμπαραστάτης των φτωχών). Ξεσπαθώνει. Για το 25/άρι και τα δίκαια του λαού. Κι ύστερα; Στο σπίτι αγκαλιά με τα εκατομμύρια και προετοιμασία για επανεκλογή-όνειρο. Ευτυχώς, βρίσκει απέναντι τον μάστορά του (Άδωνη) και ο αδρός τω σώματι εκατομμυριούχος σιωπά, συμμαζεύεται και αποχωρεί.

ΤΟΥ «ΠΑΡΤΙ» Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ…

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΣΤΟ «πάρτι» συμμετείχε και ο λαός(!). Ξοδεύτηκαν τα λεφτά, φαγώθηκε το χρήμα κι έφτασε στο χτένι ο κόμπος. Να ξεσκεπάσεις τους…γλεντζέδες των φαρμακευτικών εταιριών και τους προμηθευτές του πανάκριβου ιατρικού υλικού; Το’ καναν πανάκριβο οι μίζες και προμήθειες αργυρώνητων, διάσπαρτων σε συμβούλια και επιτροπές. Μιζαδόροι εξοπλισμών απ’ τη μια, πιράνχας της Υγείας απ’ την άλλη και οι βίοι παράλληλοι σε «πάρτι» με διαφορετικό ποτό για τα μεθύσια.

ΠΡΙΝ φύγουμε απ’ τους «μεγάλους», να επισημάνουμε την αναγκαιότητα να αποκαλυφθούν οι υπογραφές των…υπερεκτιμητών του ιατρικού υλικού που μας «φέσωσαν». Να κινηθεί η Δικαιοσύνη επίμονα (όπως για τους μιζαδόρους των εξοπλισμών).

ΠΑΜΕ προς τα κάτω και στους κατά τόπους και νοσοκομείο «λειτουργούς» του ΕΣΥ. Οι πολλοί τα’ βλεπαν και σιωπούσαν, οι λίγοι τα δρομολογούσαν. Με τον «κουβά» στα χειρουργεία, όπου πετούσαν άθιχτο ιατρικό υλικό, για να παραγγελθεί άλλο, παραπανίσιο και υπερτιμημένο.

ΚΙ ερχόμαστε, κατεβαίνοντας, στον πολίτη της καθημερινότητας. Στον λαό «τον μικρό τον μέγα» που ξέχασε και ξεχάστηκε. Το χωράφι που το πούλαγε για να γιατρευτεί. Και είναι ο ίδιος, που επί ΕΣΥ και…τζάμπα, λάδωνε τον γιατρό για κρεβάτι στο νοσοκομείο. Με τον μεγαλογιατρό να του κλείνει το μάτι, το νυστέρι να βγάζει σπίθες και τους «άλλους» να περιμένουν. Στον θάλαμο, χωρίς σειρά (ενίοτε στο ράντζο), θλιμμένους και απογοητευμένους. Σε νοσοκομείο που παρέτεινε (σκόπιμα) τη νοσηλεία του, για να αρμέξουν το ταμείο του. Εκεί όπου φύλαγαν «εντατικές» κλειστές για φίλους και συγγενείς (κάποιοι) μεγαλογιατροί, απρόσιτοι και με το αετίσιο βλέμμα. (Με ευκαιριακό πρόσχημα τη φύλαξή τους για προσωπικότητες των «Ολυμπιακών Αγώνων»).

ΝΑ πάμε στη μικρή, ένοχη συμμαχία του γιατρού και ασθενή(;) με το βιβλιάριο έρμαιο στα χέρια του πρώτου και τον φαρμακοποιό να τρίβει τα χέρια; Στη γριούλα με τις μικροβιολογικές εξετάσεις ανά 15/νθήμερο (με την ένοχη υπογραφή του γιατρού); Στην καθηγήτρια που πήγαινε στο μάθημα κουβαλώντας το βιβλιάριο;

ΚΑΠΟΙΟΙ στο κόλπο και πυροβολούσαν με κανόνι το ΕΣΥ. Από ψηλά. Οι άλλοι εκ των κάτω. Με λιανοτούφεκα, πιστόλια και μαχαίρια. Είμασταν οι πολλοί.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Μη (μόνο) κλαις γοερά για το 25/ευρο (για τους ανασφάλιστους). Παρατήρησε το κάδρο. Ίσως δεις τον εαυτό σου, κάπου στη γωνιά, ανάμεσα σε λύκους και πιράνχας.

ΠΡΟΕΡΓΑΣΙΑ (ΓΙΑ ΤΟ…ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ)

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ η…εκπαίδευση. Προετοιμάζει και δημιουργεί «έτοιμες, ώριμες και φτασμένες». Με «σχολείο» τα (ηλεκτρονικά) μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (διάβαζε τηλεόραση). Όπως την εννοούν καναλάρχες και τηλεθεατές. Και στήνονται άνθρωποι στο «γυαλί» να αποθαυμάσουν. Τις «θεές» με φούστα επιμελώς ανασηκωμένη. Για μαντράχαλους ανάμικτους με κίναιδους που μας εισάγουν στο πνεύμα και το κλίμα της εποχής.

ΚΑΙ με τι ασχολούνται οι κ. κ. Μενεγάκη, Μελέτη και όλο το κακό (τηλεοπτικό) συναπάντημα; Δεν μας διευκρίνισαν ποτέ τι δουλειά κάνουν και γιατί αμείβονται. «Κάνω τηλεόραση» σου πετούν περήφανα κι ακόμα ψάχνουμε το γιατί. Ποιος και γιατί τις επέλεξε. Την κα Ναταλία π.χ. (κι αυτή επιδεικνύει απελπισμένα τους μηρούς της), που δεν λέει να ξεκολλήσει απ’ το σεξ, εκπεφρασμένο με χίλιους τρόπους. Σα να μην υπάρχει άλλο τρέχον θέμα πέρα απ’ τα γκομενιλίκια, τη σεξουαλική δραστηριότητα και την προστυχιά με το περιτύλιγμα του τηλεοπτικού σχολιασμού.

ΑΠ’ το «σχολείο» της (ιδιωτικής μας) τηλοψίας βγαίνει το έμψυχο υλικό που διοχετεύεται σε κέντρα…υψηλής τέχνης. Για ψυχαγωγία και διασκέδασή μας. Στα σκυλάδικα! Με τους καψούρηδες να «τη βρίσκουν» εκεί, «μέσ’ τους καπνούς, χωρίς βρισιές» αλλά στην καπνίλα και τη ιδρωτίλα. Με το…βρακί της αοιδού σε κοινή θέα, τραβηχτική για τον φτιαγμένο της γύρας. Με την κα Πάολα (για παράδειγμα), να το επιδεικνύει ανάμεσα στους σκελετωμένους της μηρούς, και το φιλοθεάμον (και…μουσικόφιλο) κοινό να χαλαλίζει τη…δαπάνη.

ΚΙ από αντρικό στοιχείο στην πίστα; Εκεί, δεν κυριαρχεί το…σεξουαλικό στοιχείο. Μόνο η…βοώσα παραφωνία του φάλτσου αοιδού. Άλλοτε τσέπωνε εκατομμύρια δραχμών. Αργότερα, με τα κέφια των θαυμαστών του, λιγόστεψαν και οι απαιτήσεις του. Σήμερα, διώκεται για παρανομίες του που έχουν να κάνουν με την εφορία. Με (ανύπαρκτα) συμβόλαια (που τα ορίζει ο νόμος) και με τον επιχειρηματία να «λουφάρει» αποδείξεις.

ΘΑ εξημερωθεί ποτέ ο κόσμος της νύχτας; Θα εξανθρωπιστούν φουσκωτοί που φυλάνε το «μαγαζί»; Είναι θέμα χρόνου και παιδείας. Η δημόσια Εκπαίδευσή μας βρίσκεται σε…καλό δρόμο (με τις καταλήψεις και την αποστήθιση) και προετοιμάζει τον μαθητή/μαθήτρια για το σκυλάδικο, προβάροντας το ζεϊμπέκικο στην «Πενταήμερη». Αύριο, «φτασμένος» και «ώριμος», θα ονειρεύεται πρώτο τραπέζι πίστα. Αν τα οικονομικά του συνάδουν με τα όνειρά του.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ, ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΚΑΛΟΠΙΣΤΗ η «διαδρομή» μας και η μέρα επιβάλλει ευχές και χαμόγελα. Για την ιστορία κι ίσως για κάποια «καλλιτεχνικά» συμπεράσματα. Γιατί, αν μας δίνουν «πολιτιστικό» κουράγιο κάποιες σημερινές μουσικές εκφράσεις με ορχήστρες (ακόμα και συμφωνικές), μπάντες και χορωδίες μικρών παιδιών, χάνεται στην καφρίλα κάποιων «παραδοσιακών».

ΝΑ θυμηθούμε «καλλιτεχνικές» πρωτοχρονιές του παρελθόντος. Δαπανηρές και απείρως κομματικές, επί…κομματοκρατίας. Είχαν εισχωρήσει επιτήδειοι στον αντίστοιχο κρατικό μηχανισμό επιλογής καλλιτεχνών που θα μας ψυχαγωγούσαν (πρωτοχρονιάτικα, Πάσχα και Χριστούγεννα). Τους όριζαν προσεκτικά «κομματικοί», άρεσαν στο κοινό, το παραδάκι άφθονο γέμιζε τσέπες αδηφάγων καλλιτεχνών, που δεν έλεγαν να παραμερίσουν για κανέναν…αφανή συνάδελφό τους.

ΚΑΙ το’ χαμε πάρει απόφαση πως «θα τη βγάλουμε» γιορτιάτικα με Νταλάρες και Νιόνιους. Δεν έχουμε κάτι με τους παραπάνω καλλιτέχνες-με την…αποκλειστικότητά τους έχουμε. Για τον κ. Νταλάρα δεν λες πολλά. Η…οικογενειακή του σχέση με το Κόμμα εξηγεί και τις «αναθέσεις». Με το αζημίωτο του καλλιτέχνη, που (επί παχιών αγελάδων) ποτέ δεν μάθαμε για την αμοιβή του κι ούτε μας ρώτησαν.

ΜΑΛΛΟΝ «παντός καιρού» ο κ. Σαββόπουλος, καθόλου ευκαταφρόνητος για τις δημιουργίες του (με την πρωτοτυπία και ενίοτε την παραξενιά τους), ωστόσο, επαναλαμβανόμενος, μέχρι…τελικής πτώσεως. Κι όταν εξαφανίζονταν απ’ το «γυαλί», εμφανίζονταν σε στρατώνες χοροπηδώντας σε πρόχειρες πίστες καμωμένες από φαντάρους, με τη γαλανόλευκη στους ώμους του (δίκην πατσαβούρας). Χωρίς να’ χει πάει φαντάρος!

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ στο σήμερα της κρίσης που γέμισε μεν τα σκυλάδικα, αλλά λιγόστεψε το λουλουδικό και τη σαμπάνια που άλλοτε έρρεε άφθονη στην πίστα. Κι από αοιδούς που τραγουδούν με το…βρακί τους και παράφωνους ογκανίζοντες που δαγκώνουν το μικρόφωνο; Καλά πάμε. Όλοι νέας σοδειά (και μουσικής αμορφωσιάς) και ο «παραδοσιακός» της γύρας απλώνει στην πίστα τη μαγκιά του.

ΚΑΙ πού αλλού σπάσανε πιατικό οι «γλεντζέδες»; Δειλά και συγκρατημένα, ωστόσο, το’ καναν για την…”Yγειά τους, ρε παιδιά”. Κι αν τραγουδούσαν φάλτσοι εκνευριστικά (σκ..το) τράγουδα (με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως το υπέροχο «Μονοπάτι»), η επίδειξη πήγε σύννεφο.

Η πολιτιστική ελπίδα βρίσκεται στα παιδιά των ωδείων και των μουσικών σχολών. Για να λιγοστέψει τις πενιές του το μπουζούκι (να μη σιγήσει-είναι υπέροχο) και να βάλουν λουκέτο τα σκυλάδικα.

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ…ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΤΟ κόμμα και η δύναμή του. Οι άνθρωποί του, οι «εργαζόμενοι» και αμειβόμενοι, ο αρχηγός, ο κομματάρχης. Με την ιστορία τους (τα κόμματα), σε καιρούς που ή ενιαία έκφραση με κοινή ιδεολογία και αρχές ήταν αναγκαιότητα.

ΣΗΜΕΡΑ, εξελίσσονται σε…χυλό συγκοινωνούντων δοχείων. Με παροτρύνσεις εγγραφής σε «στράτευμα» χωρίς διακριτή ιδεολογία. Και χωρίς κανόνες. Με τους «παραδοσιακούς» των κομμάτων να επιμένουν σε «αποδοτικές» νοοτροπίες (και πρακτικές) του παλαιοκομματισμού, ωστόσο, η Δικαιοσύνη…καραδοκεί.

ΑΝ ο κ. Λιάπης δεν κουβαλούσε μέσα του τη νοοτροπία του αφέντη «υπηκόων» και του αφεντικού (χωρίς να’ χει δουλέψει ποτέ του), δεν θα μας σχολίαζαν (αρνητικά) παγκοσμίως. Χωρίς την «θειική» εύνοια και προστασία, δεν θα’ ταν αμειβόμενος συνταξιούχος…υπουργός, καρμίρης, πλεονέκτης και (ορατός) απατεωνίσκος.

ΕΙΜΑΣΤΕ σε καλό δρόμο…αποκομματισμού της κοινωνίας. Οι πολλοί σπάσαν’ τα δεσμά και οι ολίγοι επιμένουν. Στο κονάκι του βουλευτή για απελπισμένο βόλεμα ων παιδιών. Ακόμα και στην υποψηφιότητα…Τομπούλογλου.

ΕΔΩ, λίγο να σταθούμε. Στην υπερβολική και φαινομενικά αφύσικη τηλεοπτική προβολή των συμβάντων με πρωταγωνιστές τους δυο «αστέρες» της Ν.Δ. Το αρνητικό είναι πως ξοδεύεται τηλεοπτικός χρόνος για τους δυο, και…περιμένουν οι υπόλοιποι. Οι κάθε λογής εμπλεκόμενοι σε απατεωνίες, κόλπα και κολπάκια του πρόσφατου (και απώτερου) παρελθόντος. Διευθυντάδες και αργυρώνητα μέλη συμβουλίων Υπηρεσιών του δημοσίου διόρισαν ευνοούμενους κατασπαταλώντας το δημόσιο χρήμα και οι υπογραφές τους παραμένουν αφανέρωτες. Πολλοί από δαύτους, υπέγραφαν για μια πρόσληψη κι άρπαζαν τα μισά του διορισμένου κάτω απ το τραπέζι. Ανταποδοτικά, που αλλάζοντας κλίμακα γέννησαν τα «αντισταθμιστικά», για να χορτάσουν μίζες οι «μεγάλοι».

Η ΒΑΘΜΙΑΙΑ αποκομματικοποίηση έφερε αποτελέσματα, γέννησε τους καρπούς της. Άλλοτε, πολίτης θα πέρναγε μέσα απ’ τα κομματικά του φίλτρα τις διώξεις. Θα μιλούσε για…αδικίες και πολιτικές διώξεις, για θύματα δικαστικής πλάνης. Μπορεί να’ βγαινε και στο δρόμο για το κόμμα και τον υπουργό του (στη στενή), για τον (απομυθοποιημένο) αρχηγό και κομματάρχη, για τον (αποδυναμωμένο) συνδικαλιστή.

ΣΗΜΕΡΑ, ενιαία και ομοθυμαδόν (με ελάχιστες εξαιρέσεις), υπερθεματίζουν για τις διώξεις οι πολίτες συναινώντας και εύχεται (δίκαια και με το δίκιο του) και άλλους «στη στενή». Ανεξαρτήτως κόμματος και «ιδεολογίας».

Η…ΚΕΡΑΣΙΑ (ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΖΕΣ)

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΑΝΟΙΞΗ και βρεθήκαμε σε κτήμα με κερασιές. Σκαρφαλωμένος στο δέντρο ο αλλοδαπός, μάζευε τον καρπό γεμίζοντας τον κουβά κι από κει στη σκάλα για προσγείωση.

ΗΤΑΝ αλλοδαπός και τα ευρώ του κόπου του θα αυγάτιζαν στην πατρίδα του. Και το μεροκάματο αυτού; 28 ευρώ! Για 8/ωρο. Με όλη κι όλη την παρανομία του συμπυκνωμένη στην μη έκδοση…παραστατικών για την εργασία του. Μια παύση για ξηρά τροφή πάνω στο χορτάρι και ξανά στο δέντρο, με το μυαλό στην οικογένεια που περιμένει τον…κουβαλητή της. Δεν ήταν αλλοδαπός που σκοτώνει-ήταν από εκείνους που δουλεύουν. Δεν ήταν ημεδαπός της καφετέριας που ξεφωνίζει για την ανεργία.

ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ την εικόνα κι ύστερα (τώρα), κατηφορίσαμε για τον…πολιτισμό. Στις μίζες του κ. Κάντα. Κι αυτός σκαρφαλωμένος σε μια θέση «παρά τω Υπουργώ» και…εργαζόμενος. Με τον…ιδρώτα του ανάκατο με τη διαφθορά να δίνει τη λάσπη των καιρών μας. Ζυγιάσαμε (τον ιδρώτα του), αναφωνήσαμε «Άξιος ο μισθός του!» και προσχωρήσαμε για άλλους βιοπαλαιστές των υπουργείων (συμβουλίων και επιτροπών).

ΤΑ βάλαμε κάτω με την πρόθεση να εξηγήσουμε το κοντράστ. Ο σκαρφαλωμένος στην κερασιά κινδύνευε (να τσακιστεί πέφτοντας). Ο κ. Κάντας και «συνεργάτες» του δεν κινδύνευαν. Τσέπωναν εκ του ασφαλούς και (κάποιοι από δαύτους τα φύλαγαν) τα φύλαγαν, χωρίς να τα ξοδεύουν. Γιατί; Την εξήγηση τη δίνει ο κ. Ράμφος (σύγχρονος φιλόσοφος): Είναι η ΕΠΙΘΥΜΙΑ (για την απόκτηση) που τους τρελαίνει.

ΟΙ παραπάνω έδρασαν σε συνθήκες ατιμωρησίας. Σε προστατευτικό κλωβό, καμωμένο από τεχνίτες που προνόησαν για εαυτούς και αλλήλους. Μέσα στον κλωβό «δραστήριοι» εσχατόγηροι με το’ να πόδι στο λάκκο και την ψυχή πουλημένη στον διάβολο. Με το πάθος τους για χρήμα και με έγνοια στους επιγόνους μη δυσκολευτούν στη ζωή τους και ανέβουν στην…κερασιά.

ΚΑΤΙ γίνεται, κάτι κινείται και πες το χειροπέδες σε βρώμικα χέρια. Πες το προειδοποίηση που βγάζει φωτιές και ένοχη φαντασία που περιδιαβαίνει τους διαδρόμους της φυλακής και αράζει στο κελί, με τον εφιάλτη της αϋπνίας.

ΠΕΡΑ απ’ τις ευχές για τη νέα χρονιά, τι άλλο «ευχόμαστε»; Να εμπλουτισθεί η παρέα των έγκλειστων και με άλλα καθάρματα, που μάζευαν τις δεσμίδες, μετρώντας τα χιλιάρικα σαν τα…κεράσια.

ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΘΑ ΤΑ…ΚΑΤΑΦΕΡΝΑΜΕ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ στο χάος, πασκίζουμε να κρατηθούμε και ψάχνουμε για ενόχους. Το βρήκαμε! Φταίνε οι ξένοι. Ανθέλληνες και εκβιαστές, κερδοσκόποι και τοκογλύφοι. Κατάρες, λοιπόν, και βρισίδι για τα μνημόνιά τους. Για μιαν απ’ τα ίδια με τα δικά μας. Γι αυτό και δεν αλλάζουμε τους νόμους που έκαναν πλούσιους υπουργούς και «γράφουμε την ιστορία μας με ανυπακοή».

ΚΑΙ τι ΔΕΝ κάνουμε, ψάχνοντας για ενόχους και γενεσιουργά αίτια της τραγωδίας μας; Δεν σου κάνει καρδιά να φτύνεις τον εαυτό σου μπροστά στον καθρέφτη. Δείχνεις τους έξω μη ψηλαφίσεις τον διπλανό, σηκώνεις τους ώμους κρατώντας αποστάσεις (μέχρι να σε καταπιεί η ρουφήχτρα).

ΤΙ «καταφέραμε», λοιπόν, μονάχοι; Καθένας κι όλοι μαζί τη συμβολή του στη διαφθορά. Με τις πράξεις και με την απραξία του. Να τα πάρουμε κατά τομέα μετρώντας τα εκατομμύρια της μίζας; Τι να ελπίζεις και να προσδοκάς από Ελλάδα που ακόμα και στρατιωτικοί Ε. Α. μετείχαν στο παιχνίδι της διαφθοράς; Υπέγραψαν για να «εξοπλίσουν» τη τσέπη τους αξιωματούχοι σε «κερδοφόρα» πόστα της εξουσίας. Τι άλλο θυμηθήκαμε; Την υπεξαίρεση καυσίμων στο στρατό χωρίς να δούμε «κρεμασμένους» κι άντε να τα βάλεις με τους…Τούρκους.

MHLIONHΤΑ «καταφέραμε» και στο πεδίο της φοροδιαφυγής. Τριγύρω φοροκλέφτες που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το…θράσος της Πολιτείας να βάζει χέρι στον τραπεζικό τους λογαριασμό. Έχουμε (κάποια) γεφύρια και δρόμους (με λακκούβες), σχολεία (των καταλήψεων και της αποστήθισης), νοσοκομεία (χωρίς γάζες και με το φακελάκι ανθηρό) που τα πλήρωσε ο συνεπής (υπάρχουν και τέτοια…κορόιδα) φορολογούμενος. Ποιος άλλος; Εκών είτε άκων ο δημόσιος υπάλληλος. Τα παραπάνω τα χρησιμοποιεί και τα εκμεταλλεύεται και ο φοροκλέφτης με τις καταθέσεις του στην Ελβετία. Επί ίσοις όροις με εκείνον που τα πλήρωσε.

ΔΕΝ χρειάστηκε να παρέμβουν οι ξένοι για να πληρώνεις «αέρα» για ένα γωνιακό κατάστημα, επί παχιών αγελάδων. Κάποιος κάποτε θα «πλήρωνε» κι ήρθε η ώρα. Διευθυντικά πόστα «κεντρικών» εφοριών αποτιμώντο σε μερικά εκατομμύρια για τον ενδιαφερόμενο υποψήφιο…αγοραστή και ήταν η «πατέντα» ελληνική.

ΤΑ καταφέραμε και μόνοι μας. Με το λιθαράκι (της δράσης είτε της ανοχής) έκαστος στο οικοδόμημα της διαφθοράς. Και τώρα; Τρέχουμε…

ΠΕΦΤΑΝ’ ΟΙ ΜΙΖΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΕΓΙΝΕ…αφύσικα πρωθυπουργός ο κ. Σημίτης. Χωρίς την πλατιά αποδοχή του λαού και την αγάπη του κόσμου, τις λαοθάλασσες του Α. Παπανδρέου, αλλά με τον «μυστικό του δείπνο» πιστοποιητικό της πονηρίας του. Μάζεψε τους πιστούς (Πάγκαλο, Βάσω, Αυγερινό) και «διεμοιράσαντο» τα ιμάτια του Α. Παπανδρέου, ενόσω ακόμα ζούσε. ΚΑΙ «τσέπωσαν» οι παραπάνω τα υπουργεία τους και ο ίδιος την πρωθυπουργία. «Νίκησε» τον Άκη (μπρρρρ!) κι άνοιξε ο εκσυγχρονιστικός δρόμος για το ασκέρι των «ιδεολόγων», πεινασμένων για εξουσία και αγωνιώντων μην…έρθει η δεξιά(!).

ΤΡΙΓΥΡΩ οικονομισάριοι και ο κ. Σημίτης δεν (τους) πήρε μυρουδιά. Η πολιτική αλώπηξ που έκοβε η ματιά του κι όλα τα’ πιανε στον αέρα. Τα χρόνια πέρασαν με τους ενθουσιασμένους στα πόστα τους να υπογράφουν «εξοπλιστικά» και να υπολογίζουν τα «κέρδη» τους, με το κομπιουτεράκι. Υπουργοί και «παρακατιανοί» της κλίκας, που επικοινωνούσαν με νοήματα.

ΚΑΙ τι να υποψιαστείς που όλα τα’ χες εναποθέσει σε χέρια στιβαρά και καθαρά, χέρια σοσιαλιστικά; Δούλεψαν όλα ρολόι και τα δανεικά στην ώρα τους. Ο κ. Σημίτης περιχαρής με το νέο (ευρωπαϊκό) νόμισμα και, «μετ’ ου πολύ», οι άνθρωποί του στρίμωχναν σε σάκους τις δεσμίδες, όταν οι κωδικοί στην Ελβετία είχαν φρακάρει.

LAOS_KAI_KOLONAKIΕΡΧΟΜΑΣΤΕ στο σήμερα των αποκαλύψεων και των αποκρύψεων. Δεν «μίλησε» ο Άκης-μιλάει ο Κάντας. Χάθηκαν οι μίζες στο σκοτεινό βλέμμα του κ. Σμπώκου-βγήκαν στη φόρα ποσά και ονόματα. Θα τραβηχτούν με την απόχη της Δικαιοσύνης μιζαδόροι που τις άρπαζαν όταν οι μίζες πέφταν’ σαν το χαλάζι.

ΔΙΠΛΑ τους, πάνω, δεξιά κι αριστερά ο κ. Σημίτης που «δεν είδε, δεν άκουσε δεν ξέρει». Σε ρόλο (θεωρητικά) παντόπτη, αλλά με τα μάτια κλειστά. Λουφάζει, προτιμώντας τη σιωπή. Με το ακαταδίωκτο στο τσεπάκι-μη ξεχνάμε την ιστορική φράση «ένα Πρωθυπουργό δεν τον βάζεις φυλακή, τον στέλνεις σπίτι του».

ΚΑΙ τους υπουργούς (σου); Τους συνεργάτες και αφανέρωτους εισπράκτορες των μιζών και των προμηθειών; Τους παρατάς στην τύχη τους. Δεν τους σώζεις, δεν τους καταδικάζεις. Έτσι «δούλευε» και συνεχίζει ο τ. Πρωθυπουργός, ωστόσο, της ιστορίας το άγρυπνο μάτι όλα τα καταγράφει.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΖΟΡΜΠΑ (Του ήρωα του Νικ. Καζαντζάκη)

ZORBAS_1(Του Βασ. ΤΡΑΟΥΔΑ μέλους του Δ.Σ. της

Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας

Γιαννιτσών «Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ»).

 

Φέτος συμπληρώνονται 130 χρόνια από τη γέννηση του Νικ. Καζαντζάκη, του πιο διαβασμένου και πολυμεταφρασμένου νεοέλληνα συγγραφέα, ο οποίος γεννήθηκε ως γνωστό στις 18-2-1883 και πέθανε στις 26-10-1957.

Αποχαιρετώντας το 2013 και με αφορμή αυτή την επέτειο, θα θέλαμε να κάνουμε μερικές επισημάνσεις σχετικά με την πραγματική υπόσταση του ήρωα του Νικ. Καζαντζάκη, του οποίου το έργο ”ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ” έχει μεταφραστεί και διαβασθεί ανά την υφήλιο, όσο η Βίβλος και ο Όμηρος.

ZORBAS_2Κατ’αρχάς ήταν τόσο σημαντικό πρόσωπο για τον Καζαντζάκη ο Ζορμπάς, ώστε να του αφιερώσει ολόκληρο έργο;

Στον πρόλογο του παραπάνω συγγράμματός του αναφέρει:

“Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ’ αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερις: Τον Όμηρο, τον Μπέρξονα, τον Νίτσε και τον Ζορμπά.

Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαληνό κατάφωτο μάτι - σαν τον δίσκο του ήλιου -,που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα,ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες, που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα,ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ’ έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια κι ο Ζορμπάς μ’ έμαθε ν’ αγαπώ τη ζωή και να μη φοβάμαι τον θάνατο.

ZORBAS_3Αν ήταν στον κόσμο όλο σήμερα να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό, «γκουρού» όπως λένε οι Ιντοί, «Γέροντα» όπως λένε οι καλόγεροι στο Αγιονόρος, σίγουρα θα διάλεγα τον Ζορμπά.”

 

Εξήντα επτά χρόνια από τότε που ο Ν. Καζαντζάκης έγραψε τον ”Βίο και

Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” και σαράντα οκτώ χρόνια, αφότου ο Μιχ. Κακογιάννης

τον έκανε ταινία, ο «Ζορμπάς» παραμένει ανά τον κόσμο το πλέον αναγνωρίσιμο

πολιτιστικό, καλλιτεχνικό προϊόν της νεότερης Ελλάδας, με κυρίαρχο στοιχείο του,

φυσικά, τη μουσική του Μ. Θεοδωράκη στον χορό του «Ζορμπά».

Η σκοπιά από την οποία έβλεπε τη ζωή ο Ζορμπάς, επηρέασε αρκετά άτομα, και οι σκέψεις και οι απόψεις του έγιναν, μέχρι και σήμερα, για πολλούς τρόπος ζωής.

Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής στη σχετική ταινία Άντονυ Κουήν, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «ΤΕΜΠΟ» την 12-7-1997 δήλωσε ότι: ”Όταν με ρωτάνε, τι με δίδαξε ο Ζορμπάς, τους απαντώ: Με έμαθε να ζω. Να εισπνέω την τρέλα της ζωής”.

Πόσοι όμως από μας γνωρίζουν ότι ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη δεν είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, αλλά πραγματικό; Είναι άνθρωπος με σάρκα και οστά.

 

MHLIONHΠόσοι γνωρίζουν ότι ο Γιώργης και όχι ο Αλέξης, όπως τον παρουσιάζει ο συγγραφέας, ήταν Μακεδόνας και ότι δεν πάτησε το πόδι του στην Κρήτη;

Σχετικά με τον πραγματικό Ζορμπά, αρχικά ο ίδιος ο Καζαντζάκης σε συνέντευξή

του το 1958, στο περιοδικό ”ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΠΟΧΗ” αναφέρει:

”Ο ΖΟΡΜΠΑΣ ΥΠΗΡΞΕ. Όλα σε κείνο το βιβλίο είναι αληθινά. Λεγόταν Γιώργης Ζορμπάς. Όχι Αλέξης. Έχω και πολλά γράμματά του. Μπορεί να τα δημοσιέψω κάποτε. Ήτανε Μακεδόνας.”

Επίσης σε μια απαντητική επιστολή του Καζαντζάκη προς τον πρωτότοκο γιο του Ζορμπά, Ανδρέα, Αξιωματικό του Στρατού τότε το 1957, σε αντιρρήσεις που είχε τόσο ο ίδιος όσο και η λοιπή οικογένειά του για το βιβλίο που είχε εκδοθεί, ο Καζαντζάκης έγραφε:

«Σπάνια αγάπησα και τίμησα άνθρωπο όπως τον Ζορμπά.

Τον παράστησα στα γραφτά μου ως ένα ανώτερο ελεύθερον άνθρωπο κ’ είναι τώρα ένδοξος για χιλιάδες ανθρώπους στην Ευρώπη και στην Αμερική. Θεωρήθηκε πρότυπο του ελεύθερου ανθρώπου και πολλοί στην Αμερική θέλουν να ιδρύσουν Συλλόγους στο όνομά του «Οι φίλοι του Ζορμπά». Πέρυσι ακόμα γράφηκε στις ελληνικές εφημερίδες πως ανώτερος υπάλληλος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα είπε πως αφότου διάβασε τον Ζορμπά, του ‘ρχεται να τα παρατήσει όλα και ν’ ακολουθήσει το παράδειγμά του.

Έχω στη διάθεσή σας ολόκληρο τόμο από κριτικές ευρωπαϊκές κ’ αμερικάνικες, που εγκωμιάζουν την προσωπικότητα του Ζορμπά.

Αυτά έκαμα για τον πατέρα. και τώρα ο γιος παραπονάται.»

Ως προς την καταγωγή του Ζορμπά αλλά και ποίοι ήταν οι γονείς του,οι μαρτυρίες διίστανται και ειδικά ο κάθε απόγονος έχει και τον δικό του ισχυρισμό.

DIANOMES_KOSTASΈτσι ένας από τους γιούς του, ο Ανδρέας που αναφέραμε πιο πάνω,σε στοιχεία που έδωσε στον ερευνητή και συγγραφέα Γιάννη Γουδέλη και καταγράφονται στο βιβλίο του ”Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ,” ισχυρίζεται ότι: «ο Ζορμπάς, γιος του Ξενοφώντα ή Φώντα, γεννήθηκε στο Ελευθεροχώρι (Πιερίας), στα 1857. Πέθανε στα Σκόπια στις 16 Σεπτεμβρίου 1941, σε ηλικία δηλαδή 84 χρονών. Απόχτησε τα παρακάτω παιδιά:

α)      Ανδρέας Ζορμπάς. Γεννήθηκε στα 1894 στο Καταφύγι της Κοζάνης.

β)      Αντρονίκη, σύζυγος Κωνσταντίνου Κεχάεφ ή Κεχαγιά. Γεννήθηκε στο Ίσβορο Χαλκιδικής στα 1896, πέθανε το 1974.

γ)       Τασία, σύζυγος Ράδου Αλεξίου. Γεννήθηκε στα 1899.

δ)      Ευάγγελος Ζορμπάς. Γεννήθηκε στα 1901.

ε)       Εμμανουήλ Ζορμπάς. Γεννήθηκε στα 1904.

Τούτα τα παιδιά γεννήθηκαν στην Ορμυλία της Χαλκιδικής.

στ)       Φιλίτσα, σύζυγος Βασ. Παυλίδη και μετά Παλάσκα. Γεννήθηκε στη Γερακινή Χαλκιδικής στα 1906 κ α ι

ζ)       Κατίνα, σύζυγος Νίκου Γιάντα, γεννήθηκε στο ίδιο χωριό στα 1908».

Η πρωτοθυγατέρα του Ζορμπά, Αντρονίκη Κεχάεφ, έδωσε αφορμή με το σύνολο των αφηγήσεών της αλλά και μερικών συνεργατών του πατέρα της, να συγγράψει ο Μεσσήνιος ιστοριοδίφης και ερευνητής Γιάννης Αναπλιώτης το βιβλίο του ”Ο Αληθινός Ζορμπάς και ο Ν. Καζαντζάκης”, που εκδόθηκε το 1960, μέσα στο οποίο μιλάει με το δικό του τρόπο για τον Ζορμπά και τον δημιουργό του, Νικ. Καζαντζάκη.

Αναφέρει σ’αυτό ότι ο παππούς της (πατέρας του Γιώργη Ζορμπά) καταγόταν από τον Κολινδρό Πιερίας και τον έλεγαν Φώτη.

Ο Φώτης «είχε στάνες γιδοπρόβατα κι αρκετό βιος, χωράφια, περβόλια. Γερολεβέντης. Αψηλός κι αυτός σαν κυπαρίσσι. Κρατούσε σπόρο από γερή μακεδονίτικη ράτσα. Είχε μια κόρη, την Κατερίνα, που πέθανε πριν λίγα χρόνια κατοχρονίτισσα, και τρεις γιους, τον Γιάννη, τον Γιώργη και τον Ξενοφώντα. Πάντρεψε την Κατερίνα, σπούδασε τον Γιάννη γιατρό, κράτησε τον Γιώργη, που ήταν τρίτος στη σειρά, μετά την Κατερίνα και τον Γιάννη, και το στερνοπούλι του τον Ξενοφώντα, να ζήσουν στο χωριό, να πάρουν στα χέρια τους μια μέρα την περιουσία του και να την κουμαντάρουν αυτοί, να παντρευτούν, να κάνουν γιους και θυγατέρες κι αυτοί, να προκόψουν και να περνάνε ζωή χαρισάμενη. Μα άλλα σκέφτονταν οι άνθρωποι κι άλλες οι βουλές του Θεού.

Πιάστηκε κάποτε μ’ έναν ισχυρό Τούρκο του χωριού για μεγάλο νιτερέσο. Κι’ από τότε, οι άλλοι Τούρκοι στον Κολινδρό, τον έβλεπαν με μισό μάτι. Ώσπου αναγκάσθηκε να ξεριζωθεί από τη γενέθλια γη του. Πούλησε όσο κι όσο τα χωράφια του, τα περβόλια, τις στάνες, πήρε τη φαμελιά του και κατηφόρισε κατά τα μέρη του Ολύμπου. Ζητούσε ένα ξεκομμένο από τον κάμπο χωριό, ορεινό, μακριά από τα κεφαλοχώρια όπου βρίσκονταν Τούρκοι, για ν’ ακουμπήσει και να ξαναρχίσει τη ζωή του απ’ την αρχή. Το βρήκε. Ανέβηκε ψηλά, στο Καταφύγι, του άρεσε, στάθηκε σ’ αυτό κι άπλωσε ρίζες να στεριώσει καινούριο νοικοκυριό”.

 

Σε δημοσίευμα στο εβδομαδιαίο φιλολογικό – εγκυκλοπαιδικό - επιστημονικό περιοδικό ”ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ” το 1965, με αφορμή τότε την προβολή της κινηματογραφικής ταινίας του Μιχ. Κακογιάννη ” Ζορμπάς ο Έλληνας”, καταχωρείται άρθρο του Γ. Αναπλιώτη με τίτλο ”Ο Αληθινός Ζορμπάς” και υποσημείωση ”Το μικρό του όνομα ήταν Γιώργης. Γεννήθηκε στον Κολινδρό. Ήθελε να γίνει τσοπάνης, αλλά αναγκάσθηκε να γίνει μιναδόρος στα μεταλλεία του Μαντέμ Λάκκου”, στο οποίο παρατίθενται αποσπάσματα από το βιβλίο του.

Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι το έργο του ”είναι απόλυτα ντοκουμενταρισμένο κι’ αδίσταχτα «αυθεντικό», γιατί στηρίζεται σε διασταυρωμένες κι’ από πολλές πλευρές αυστηρά ελεγμένες πηγές. Σε αφηγήσεις της πρωτοθυγατέρας του Ζορμπα, Αντρονίκης Κεχάεφ και των συνεργατών του, δηλαδή των ανθρώπων που τον ζήσανε από κοντά και δούλεψαν, μαζί του στο μεταλλείο της Μάνης. Αναφέρεται στο χρονικό της ζωής του Ζορμπά και του Καζαντζάκη, το 1917, στο μεταλλείο της Πραστοβάς Στούπας – Καρδαμύλης της Μάνης, που τους έδεσε με στέρεη κι’ αδελφική φιλία, που κράτησε ώς τον θάνατό τους. Στο χρονικό που είχε υφανθεί και με το πέρασμα από τη γραφική ακρογιαλιά της Στούπας του Άγγελου και της Εύας Σικελιανού, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Γαλάτειας Καζαντζάκη κ.ά. – και που ξεσκίζει τον ωραίο μύθο του συγγραφέα του «Βίου και Πολιτείας του Αλέξη Ζορμπά», ότι τάχα το μεταλλείο βρισκόταν στην Κρήτη».

 

Σε άλλο σημείο ο Αναπλιώτης περιγράφει με το δικό του τρόπο τον Ζορμπά: «Τί ήταν ο Ζορμπάς; Ήταν ένας βουνίσιος χωριαταράς, που μόλις ήξερε λίγα κολλυβογράμματα, ένας αγράμματος πες, ένας καταπληχτικός εμπειρικός σοφός που τάιζε καθημερινά τον Καζαντζάκη με «λιονταρίσιο μυαλό». Και τί ήταν η σοφία του; Κατασταλαγμένη εμπειρία από την ανήσυχη ζωή του, από την πολύχρονη Οδύσσειά του. Κοσμογυρισμένος. Έχει ταξιδέψει κι έχει ζήσει στην τουρκοκρατούμενη και στη λεύτερη Ελλάδα, στη Ρωσία και στη Σερβία. Έχει αλλάξει πολλά επαγγέλματα: κανατάς, γυρολόγος, νταμαρτζής, μιναδόρος, σαντουρτζής, στραγαλατζής, γύφτος, λαθρέμπορας. Κ’ είχε στις περιπλανήσεις του γνωρίσει όλες σχεδόν τις ράτσες: ρωμιούς, τούρκους, βούλγαρους, ρουμάνους, ρώσους, οβριούς – ό,τι βάλει ο νους σου. «Πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω». Πάει να πει είχε γνωρίσει τον άνθρωπο σε μεγάλη ποικιλία. Του ‘χε κάμει πολλά, αλλά κ’ είχε πάθει πολλά απ’ αυτόν”.

Ο γιος του Μανώλης σε αφήγησή του το 1967 στον Βαγγέλη Καραγιάννη, που δημοσιεύθηκε το 1978, αναφέρει:

”Ο πατέρας μας, ο Γιώργης Ζορμπάς, γεννήθηκε στο Καταφύγι του Ολύμπου. Πέθανε στα Σκόπια το 1941 όταν ήταν 72 χρονών. Κάνω λογαριασμό πως γεννήθηκε γύρω στα 1870. Τον πατέρα του τον λέγαν Αντρέα κ’ ήτανε με τους αρματολούς και τους κλέφτες. Τί ξέρεις πόσους μακέλεψε, αφού στο τέλος για να σώσει την ψυχή του πήγε κ’ έγινε καλόγερος;

Δεν ήξερε γράμματα ο δικός μου, μα ήταν πανέξυπνος. Κείνα τα χρόνια δεν υπήρχανε σχολειά στα χωριά. Και την αλφαβήτα τη μαθαίνανε τα παιδιά γράφοντάς την με το δάχτυλο μέσα σ’ ένα κασόνι γεμάτο άμμο”.

Η άλλη η κόρη του Φιλιώ Μπαλάσκα, σύζυγος Βασιλείου σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» στις 30-10-1983 δηλώνει ότι: ”Το πραγματικό όνομα του πατέρα μου ήταν Γιώργης Ζορμπάς. Δεν ήταν το επώνυμό μας αυτό. Κάπως αλλιώς μας έλεγαν. Το όνομα το «πήραμε» όταν η οικογένεια του παππού μου και μερικών άλλων, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, κατέφυγαν κάτω στον Όλυμπο και έκαναν κονάκια. Το χωριό αυτό που το ονόμασαν Καταφύγι, το φτιάξανε με το «ζορμπαλίκι τους» δηλαδή με το «έτσι θέλω». Από τότε, από τον παππού μου δηλαδή, λεγόμαστε Ζορμπάδες. Εκεί γεννήθηκε ο πατέρας μου”.

Αυτό που μπερδεύει, όχι μόνο τους ερευνητές αλλά και τους ίδιους τους συγγενείς του Ζορμπά, είναι η μετάβαση της οικογένειάς του από τον Κολινδρό στο Καταφύγι εξ αιτίας της διαφοράς του Φώτη Ζορμπά με τους Τούρκους.

Οι παρατηρούμενες διαφορετικές απόψεις ως προς το όνομα του πατέρα του Γ. Ζορμπά, για το πώς ονομαζόταν, αλλά και από πού καταγόνταν, κατά την άποψή μας οφείλεται στις συνεχείς μετακινήσεις της πατρικής οικογένειάς τους (Κολινδρός – Καταφύγι - Χαλκιδική – Μάνη – Ελευθεροχώρι – Κερατέα κ.λπ.).

 

Για τον υπόλοιπο πλάνητα βίο του Ζορμπά, ο Αναπλιώτης αναφέρει ότι όταν αναγκάθηκε η οικογένειά του να μετακομίσει στο Καταφύγι, ο πατέρας του αγόρασε εκεί γη, πρόβατα και γίδια και έκανε καλό κουμάντο, για να ζήσει την οικογένειά του. Μα δεν πέρασε πολύς καιρός και έχασε την γυναίκα του, Το κτύπημα ήταν μεγάλο. Δεν μπορούσε να το αντέξει. Αποφάσισε να αφήσει τον «μάταιο αυτό κόσμο» και να πάει στο Άγιο Όρος να καλογερέψει. Άφησε πίσω τον γιό του τον Γιώργη να κουμαντάρει το κοπάδι και το υπόλοιπο βιος και να βοηθά την υπόλοιπη πατρική του οικογένεια. Μια χρονιά όμως έπεσε χολέρα και ψόφησαν τα ζωντανά μ’αποτέλεσμα, στη συνέχεια, ο Ζορμπάς να αναγκασθεί να κάνει τον ξυλοκόπο. Ζορίζονταν όμως και απ’το μυαλό του περνούσαν πολλές σκέψεις ν’αλλάξει ασχολίες, για μια καινούρια ζωή.

Διάλεξε να πάει στον Μαντέμ Λάκκο, όπου είχε ακούσει ότι είχε δουλειά στα μεταλλεία. Εκεί με την βοήθεια του Υδραίου αρχιεπιστάτη Γιάννη Καλκούνη, έπιασε δουλειά και μάλιστα παντρεύτηκε με επεισοδιακό τρόπο την κόρη του Ελένη.

Απέκτησε μαζί της πολλά παιδιά. Η γυναίκα του πέθανε πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13 και για τον Ζορμπά ακολούθησαν οι συμφορές. Μπορεί να απελευθερώθηκε η Μακεδονία αλλά οι Τούρκοι, φεύγοντας, τα’καναν «γής Μαδιάμ» και το μεταλλείο του Μαντέμ Λάκκου έπεσε σ’άλλα χέρια. Αναγκάσθηκε να ξεριζωθεί και καταστάλαξε με την φαμίλια του εκεί που ήταν και ο θείος του ο Γιάννης γιατρός, στο Κάτω Ελευθεροχώρι. Έμεινε κάμποσο εκεί και αναγκάσθηκε να γίνει μικροπωλητής, γυρολόγος, μαυραγορίτης και έφτασε μέχρι το μεταλλείο της Πραβίτσας. Δούλεψε σκληρά, μα δε στέργιωσε πουθενά.

Το 1915 βρέθηκε στ’Άγιο Όρος ακολουθώντας τον πατέρα του, αποφασισμένος να καλογερέψει. Γνώρισε όμως εκεί τον Καζαντζάκη - που με τον Αγγ. Σικελιανό έμειναν εκεί 40 μέρες για «πνευματική άσκηση» όπως έλεγαν - και συμφώνησαν να κατεβούν στη Μάνη για να δουλέψουν το ορυχείο λιγνήτη της Πραστοβάς. Κουβάλησε και την οικογένειά του εκεί. Δεν πήγε ούτε αυτή η επιχείρηση καλά. Εκεί ο Καζαντζάκης ξετινάχτηκε οικονομικά αλλά η γνωριμία τους αυτή ήταν αιτία να δεθούν με στενή φιλία μέχρι που χώρισαν αλλά θυμόταν ο ένας τον άλλο. Το 1917 ο Καζαντζάκης αρρώστησε και πήγε στην Ελβετία για θεραπεία. Εκεί, για κάμποσους μήνες που διήρκεσε η θεραπεία του, ζούσε με τον ίσκιο του Ζορμπά. Το προσωπικό του μεταλλείου της Πραστοβάς μετά απ’αυτά σκόρπισε και ο Ζορμπάς έπιασε δουλειά πιο πέρα σε μεταλλείο του Καινούργιου Χωριού, μεταφέροντας εκεί και την πολυμελή του οικογένεια. Στο μεταλλείο αυτό εργάσθηκε μέχρι το 1918.

Τον επόμενο χρόνο, ο Καζαντζάκης ως Γενικός Διευθυντής στο νεοσύστατο Υπουργείο Περίθαλψης, θα πήγαινε με κρατική αποστολή στη Ρωσία, για να διαπραγματευθεί την μεταφορά των Ελλήνων προσφύγων του Καυκάσου, που δεν μπορούσαν να μείνουν εκεί μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Πήρε μαζί του και τον Ζορμπά και κατάφεραν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους

 

Μετά χώρισαν για πάντα. Και ο Αναπλιώτης καταλήγει στην έρευνά του: «Δεν ξαναείδε ο ένας τον άλλο. Ακολούθησαν χωριστούς δρόμους. Ο Καζαντζάκης τον δικό του ανηφορικό δρόμο της ποιητικής δημιουργίας και του ταξιδιού, της πνευματικής πειρατείας. Ο Ζορμπάς τον δρόμο του τυχοδιώκτη. Καταστάλαξε στη Σερβία, δούλεψε σ’ένα μεταλλείο κοντά στα Σκόπια, ριζώθηκε εκεί. Βρήκε μια νταρντάνα Σλάβα, αμόλησε μ’αυτή κι άλλα παιδιά, έφτιαξε καινούρια φαμέλια. Φρόντιζε και την παλιά. Εκεί τον βρήκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η πείνα του 1940-41, η ναζιστική σκλαβιά. Κι εκεί πέθανε το 1941. Όρθιος, λυτρωμένος κι από θεούς κι από διαβόλους, κι από πατρίδες κι απ’όλα».

O Ζορμπάς που μπήκε στις σελίδες του βιβλίου δεν ήταν ο Ζορμπάς της Πραστοβάς και του Καυκάσου. Την ιστορία της φιλίας τους και της αποτυχημένης επιχείρησης του λιγνίτη, ο Καζαντζάκης τη μετατόπισε από τη Μάνη στην Κρήτη, την αγαπημένη του πατρίδα, που τόσο έχει υμνήσει. Ο Ζορμπάς του βιβλίου έγινε ένας άλλος. Ένας Ζορμπάς μετασχηματισμένος. Τον μετουσίωσε, λοιπόν, ο Καζαντζάκης ώστε να τον μεταβάλει από αληθινό άνθρωπο σε μυθιστορηματικό πρόσωπο και δή σε καζαντζακικό ήρωα: τον μετάπλασε έτσι από Γιώργη σε Αλέξη Ζορμπά.

 

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα σχετικής έρευνας του συντάκτη του άρθρου).

«ΌΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΠΤΕΙ ΛΟΓΟΣ…»

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

ΓΡΑΨΑΜΕ για τους απειθάρχητους έλληνες απέναντι σε αναξιόπιστο Κράτος. Η Κυβέρνηση «εντέλλεται», οι πολίτες την αγνοούν και θυμηθήκαμε το «φέρτε μου έναν πεθαμένο» (απ’ το νέφος) του αξιοσέβαστου κ. Στεφανόπουλου.

ΚΑΙ πάμε στο τσιγάρο και τη «δημόσια» απαγόρευσή του. Αυτό περίμενε ο (νεο)έλληνας-ασίκης και απείθαρχος από τα γεννοφάσκια του. Μετά το φαγητό (στην ταβέρνα), παραγγέλλοντας τον καφέ του, μη και δεν ξεχωρίσει απ’ τους άλλους. Στο σκυλάδικο (συνονθύλευμα καπνίλας, ιδρωτίλας και…επίδειξης), στην καφετέρια, στο καφενείο.

ΤΟ Κράτος ξαμολάει τους (λιγοστούς) σημαδευτές των παρανόμων, φωνασκεί, «υπόσχεται», απειλεί. Μη δουν την κρατική απραξία μας οι «κουτόφραγκοι» και μας καταγράψουν ως απείθαρχους (και) στο…καπνίζειν σε κλειστούς χώρους. Λες και δεν μας ήξεραν και θα μας μάθουν.

TASOS_VIDEO_2ΚΑΙ τι μας λένε, βαθυστόχαστα, ντόπιοι της κουλτούρας; «Είναι θέμα παιδείας». Και πάει το μυαλό στις καταλήψεις σε σχολεία που οι ίδιοι υποθάλπουν μη μείνουμε από λιλιπούτειος «ήρωες» και φτασμένους «επαναστάτες». Στην εκπαίδευση της σκοπούμενης αμορφωσιάς που βολεύει τους κρυφούς δυνάστες των αφελών και παραπλανημένων.

ΔΕΝ θα’ ρθει η «παιδεία» αύριο το πρωί και, στο μεταξύ, οι θεριακλήδες θα μας…γράφουν. Την περιμέναμε (την παιδεία) απέναντι και με τη χατζάρα να ανεμίζει μη μας «φάει» ο αντίπαλος. Κι αν μιλήσεις (του κάποιου γονιού) για ενδοσχολική (και όχι μόνο) πειθαρχία, σου απαντά (φουσκώνοντας τα στήθια) πως «δεν βγάζουμε σκλάβους».

ΓΙ αυτό και παρατάμε τα της παιδείας που «χρειάζεται» και δεν υπάρχει, πάμε στο «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος» και απαιτούμε. Να γίνει πράξη η θεωρία και οι παραινέσεις…μετρητά! Πρόστιμο, και το «νέο» θα μαθευτεί. Θα συμμορφώσει τον θεριακλή του στεγασμένου χώρου, τον «επιδειξία» της αφοβησιάς και την κυρία που δεν ρίχνει στους ώμους την εσάρπα για υπαίθρια φούμα.

ΕΙΝΑΙ στο χέρι του λαού του «μικρού του μέγα» να ξεκινήσει απ’ τα μικρά και ασήμαντα(;). Θα’ ναι το δείγμα της συμμόρφωσής του στη λογική και στο μέτρο («μηδέν άγαν»). Θα φτάσει και στα «μεγάλα» που τόσο υστερεί και του είναι απαραίτητα. Με το στανιό; Ναι, σε ανελαστικά που δεν σηκώνουν ευχές και παραινέσεις.

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ

nikolaidhsthanasisΤου Θανάση Νικολαΐδη

 

ΤΟΣΕΣ ελπίδες θέριεψαν, καθώς πάνω στα βράχια,

σαν ανεμώνη άνθισες. Μα ήρθε ξεροβόρι.

Χριστέ, αλλάξαμε στρατί, στην καταχνιά, στ’ αγιάζι,

Χριστέ, Σου ξεστολίσαμε τη φτωχική τη φάτνη

του κόσμου οι αμαρτωλοί, της Γης οι αρματωμένοι,

ξεθώριασε και τ’ όνειρο κοντά Σου να βρεθούμε.

 

ΜΕΣΣΙΑ αμεσουράνητε, θεόσταλτε Σωτήρα,

δροσιά του ανθού κι αυγερινέ, ξεδιψαστή οδοιπόρου,

βασιλικού ακροβλάσταρο κι αντίδωρο Θεού,

να μου’ δειχνε και μένανε της Βηθλεέμ το αστέρι

προσκυνητάρι μακρινό, το φτωχικό καλύβι,

Και δώρο την αγάπη μου αντί χρυσό και σμύρνα

να Σου ‘ φερνα γονατιστός, Θεέ μου, βασιλιά μου.

 

ΔΙΠΛΑ Σου πόσο θα’ θελα να γεννηθώ, Χριστέ μου,

και της γεννήτρας Παναγιάς να ‘χα κι εγώ το χάδι.

Λίκνο το λίκνο Σου, Χριστέ, μα κι ο σταυρός δικός μου.

 

ΣΤΑ μέρη τ’ αγιόβατα μαζί να περπατούσα

και μια του φωτοστέφανου να μ’ άγγιζε αχτίνα,

να μου ‘φερνε την Άνοιξη, το φως και τη γαλήνη,

στης Άγιας το ξημέρωμα νύχτας των Χριστουγέννων.

 

ΚΑΙ με το γλυκαπάντημα, νιογέννητε Χριστέ μου,

μαζί ζωής ξεκίνημα καινούριο ν’ αρχινούσα,

μ’ όλης της γης τους ταπεινούς, δύστυχους, πεινασμένους.

 

ΒΑΡΚΑΡΗ μας στις τρικυμιές, μ’ αστροφεγγιά, με νέφη

και βάλσαμο τα λόγια Σου ν’ αγγίζαν’ τις ψυχές μας.

Να γαληνεύαν’ οι καρδιές, να θέριευαν οι ελπίδες

για μια ζωή χαρούμενη, παντοτινή κι αιώνια.

 

 

Pages