WWW.TASTV.GR

Απόψεις

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ: ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΤΑΚΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ

XRYSOGONOS

 

Άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου

Το φθινόπωρο του 2011 ψηφίσθηκε ο νόμος 4021/2011, με το άρθρο 53 του οποίου καθιερώθηκε το «έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών», γνωστότερο ως «χαράτσι». Αυτό επιβάρυνε όλες τις δομημένες ηλεκτροδοτούμενες επιφάνειες, χωρίς να προβλέπεται αφορολόγητο όριο, ούτε κλιμάκωση του φορολογικού συντελεστή σε αναλογία προς τη συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας του υπόχρεου, κατά προφανή παραβίαση της αρχής της συνεισφοράς στα δημόσια βάρη κατά το μέτρο της φοροδοτικής ικανότητας καθενός (άρθρο 4 παρ. 5 Συντ.).
Παράλληλα με το «χαράτσι» προβλεπόταν φορολογία της ακίνητης περιουσίας με τις επιβεβλημένες, κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 4 παρ. 5 Συντάγματος, παραμέτρους (αφορολόγητο όριο, κλιμακωτοί φορολογικοί συντελεστές), σύμφωνα με τα άρθρα 3 ν. 3808/2009 και 27 επ. ν. 3842/2010. Ωστόσο τα σχετικά εκκαθαριστικά σημειώματα δεν μπορούσαν να αποσταλούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών στους φορολογούμενους τα έτη 2010-2012 λόγω δυσλειτουργιών των χρησιμοποιούμενων από αυτές συστημάτων πληροφορικής (!). Υποτίθεται λοιπόν πως η «λογική» του δήθεν «έκτακτου τέλους» ήταν να εισπραχθούν άμεσα δημόσια έσοδα, έστω και μ’ αυτό τον αντισυνταγματικό τρόπο, και στη συνέχεια να αποκατασταθεί η φορολογική «ομαλότητα» με την είσπραξη του φόρου ακίνητης περιουσίας (ΦΑΠ).
Στην πραγματικότητα όμως τώρα, με τον «ενιαίο φόρο ακινήτων», τον οποίο σχεδιάζει η μνημονιακή συγκυβέρνηση, αντί να καταργηθεί το «χαράτσι» και να ενσωματωθεί στον ΦΑΠ, γίνεται το αντίστροφο. Ο «ενιαίος φόρος» επιβάλλεται κατά τρόπο ασύνδετο με το συνολικό ύψος της ακίνητης περιουσίας του υποχρέου και το ύψος του εξαρτάται αποκλειστικά από την αξία του κάθε ακινήτου. Έτσι π.χ. ένας ιδιοκτήτης μίας και μόνης οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος), ο οποίος την ιδιοκατοικεί και στερείται άλλης περιουσίας, καθώς και εισοδημάτων επαρκών για τη συντήρησή του, υποχρεούται να πληρώσει ακριβώς το ίδιο ποσό «τέλους» που θα πληρώσει και ο ιδιοκτήτης του παρακείμενου πανομοιότυπου διαμερίσματος για το δικό του, έστω και αν ο τελευταίος διαθέτει αμύθητη περιουσία και τεράστια φοροδοτική ικανότητα.
Πέρα από το ότι είναι καταφανώς αντισυνταγματικός, ο «Ενιαίος Φόρος Ακινήτων» αποδεικνύει την αληθινή φύση της μνημονιακής συγκυβέρνησης. Πρόκειται για ανάλγητη ταξική πολιτική σε όφελος της μικρής αριθμητικά, αλλά πολιτικά πανίσχυρης ολιγαρχίας που λυμαίνεται την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Ο ΦΑΠ, ο οποίος επιβάρυνε ως τώρα κατά προτεραιότητα και με τους υψηλότερους συντελεστές τους κατόχους μεγάλης ακίνητης περιουσίας, καταργείται και ο «Ενιαίος Φόρος» επιρρίπτεται σε όλους αδιακρίτως, ακόμη και στους πιο αδύναμους οικονομικά (π.χ. αγρότες για κτήματα που μπορεί να μην αποδίδουν τίποτα). Το μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα, αν υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί της συγκυβέρνησης, θα είναι μεγάλο μέρος των σημερινών μικροϊδιοκτητών να καταστούν ακτήμονες, αφού θα αδυνατούν να ανταποκριθούν στα φορολογικά και άλλα βάρη. Όσο για τις περιβόητες «λίστες» Λαγκάρντ, Λίχτενσταϊν κλπ., εκείνες μένουν ανεξερεύνητες και το μεγάλο κεφάλαιο ατιμώρητο για τα φορολογικά του ανομήματα..
Όλα αυτά συνιστούν επιμέρους συμπτώματα της ίδιας ασθένειας. Τα κόμματα εξουσίας (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.) αποτελούν την πολιτική προθήκη ενός ολιγαρχικού-κλεπτοκρατικού καθεστώτος, το οποίο επί δεκαετίες εμπορεύθηκε το ψεύδος της «ευημερίας» με σκοπό το κέρδος (του) και τώρα εμπορεύεται το μεγαλύτερο ψεύδος της «σωτηρίας» μέσω μνημονίων με σκοπό την παράταση του βίου του. Η κοινωνία πρέπει να βρει τη δύναμη να το ανατρέψει, προτού αυτό ολοκληρώσει την εκποίηση της χώρας και τη μετατροπή της σε αποικία χρέους.

 

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΑΛΗΤΕΙΑ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΡΑΤΙΚΑ ή ιδιωτικά; Ακόμα και στου καπιταλισμού τον ωκεανό υπάρχουν νησίδες κρατικισμού. Συνύπαρξη με προϋποθέσεις (αυστηροί κανόνες) και συνεργασία εργαζομένων. Χωρίς ν’ αλλάζει ο χαρακτήρας του κάθε συστήματος, που τα «παντρεύει» η ανάγκη και η λογική.

ΕΔΩ, το πράμα αλλάζει. Το δημόσιο κατάντησε πεδίο δράσης (και) ατιμώρητων…επίορκων. Σαν τσιφλίκι και ιδιοκτησία τους, με αμυδρές ελπίδες για την εξυγίανσή του. Από’ κει ξεκινώντας ο έλληνας ιδιώτης, εμπνεύστηκε, απαίτησε και πάτησε πόδι (και) σε χώρους που θα’ πρεπε να παραμείνουν αποκλειστικά υπό κρατικό έλεγχο (και δεν μιλάμε για τα κλασικά και «χρεοκοπημένα» κρατικά μονοπώλια).

ΕΠΕΣΕ η τηλεόραση σε χέρια ιδιωτών κι απέναντι η κρατική με τους «λειτουργούς» της. Είχε το επίπεδό της η κρατική μας τηλεόραση, το περιεχόμενο των εκπομπών της, σε απόσταση ασφαλείας απ’ την πρακτική της εμπορικής τηλεθέασης και τη χυδαιότητα. Ωστόσο, χρεοκόπησε», αλλά για άλλους λόγους. Γιατί το αλισβερίσι με διορισμούς και αστρονομικούς μισθούς χτύπησε κόκκινο και το «κοινό ταμείο» (εισφορά για την ΕΡΤ) ήταν γεμάτο.

ΕΠΕΣΕ και το «μαύρο» μέχρι να αναγεννηθεί και να σταθεί στα πόδια της η «ΔΤ» και ο ιδιώτης καναλάρχης ξεσάλωσε. Για χρήμα που του’ λειψε λόγω της κρίσης και γιατί αυτός είναι ο ρόλος και η αποστολή του. Να τα ‘κονομάει σε συνθήκες ανταγωνισμού καναλιών, πουλώντας ό,τι τρέφει αραδιαστούς ν’ αποθαυμάσουν τα κάλλη «θεών» σε σταυροπόδι με τον μηρό σε θέα.

ΤΙ άλλο; Ό,τι συνταράσσει και σοκάρει, χωρίς φραγμούς, λεπτότητα και ευαισθησία. Είχε τους λόγους της η «Αντιτρομοκρατική» να δημοσιοποιήσει τη σκηνή κι έσπευσαν τα κανάλια να την αρπάξουν. Και να την προβάλουν. Με πολλαπλή επαναπροβολή και το…‘φχαριστιόταν. Οι Πρετεντέρηδες και οι Τρέμες, με «λεκτική» δικαιολόγηση της αμαρτίας τους και πνιγμένοι στην υποκρισία. (Η παραπάνω κυρία έσπασε το χέρι της κι έκανε την πάπια). Και ο κ. Ευαγγελάτος; Τους υπερφαλάγγισε μη μείνει δεύτερος στο ηδονικό(;) τους «παιχνίδι» με τον ανθρώπινο πόνο. Ξανά και ξανά η σκηνή κι ύστερα...τρέχοντας για τον (άξιο) μισθό τους και για τους αριθμούς της τηλεθέασης.

Όχι. Δεν θα το ευχόμασταν να βρεθούν στη θέση των τραγικών γονιών. Απλά, απαιτούμε λιγότερη τηλεοπτική αλητεία.

ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ: Η ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΕΦΤΑΣΕ!

PAPAMIXAHL_THANASIS

 

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγου

 

Πληθαίνουν οι φωνές, των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών, για την ανάγκη ανανέωσης, ανακυττάρωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας.

Διαπλοκή, μίζες, πελατειακές σχέσεις είναι καθημερινές ειδήσεις στα δελτία των οκτώ και στις πρώτες σελίδες των εντύπων. Η πρώτη απάντηση των πολιτών δόθηκε στις τελευταίες εκλογές με την τιμωρία των δύο μεγάλων κομμάτων που θεωρούνται υπεύθυνα για την κατάρρευση της οικονομίας.

Παρόλα αυτά, η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού από τους πολίτες, δεν στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις προσωπικότητες των νέων προσώπων που εξελέγησαν. Μνημόνιο, αντιμνημόνιο, διακύβευμα χρεοκοπίας, έπαιξαν το βασικό ρόλο επιλογής ψήφου των πολιτών και όχι τα πρόσωπα.

Οι πολίτες δεν ψήφισαν, καταψήφισαν.

Τα νέα πολιτικά κόμματα εκμεταλλεύθηκαν την δικαιολογημένη οργή της κοινωνίας, κέρδισαν την είσοδο στη Βουλή και νέα πρόσωπα βγήκαν στο γυαλί των τηλεοράσεων.

Η ελληνική κοινωνία, ανεξάρτητα από ιδεολογικές ανατροπές, φάνηκε ότι είναι έτοιμη να ανοίξει το δρόμο στην ανανέωση πολιτικών προσώπων.

Ένα δρόμο που τα λεγόμενα άλλοτε μεγάλα κόμματα δε φαίνεται να ενστερνίζονται, ακολουθώντας τις παλιές μεθόδους επιλογής πολιτικών προσώπων ευθύνης.

Φοβούνται να ξεκινήσουν την ανανέωση, ανακυττάρωση του κομματικού ιστού τους αξιοκρατικά.

Να αναδείξουν νέα, άφθαρτα πρόσωπα, προσωπικότητες, αναγνωρισμένου κύρους, με όρεξη και διάθεση κοινωνικής προσφοράς και φυσικά εκτός κομματικού σωλήνα, και σ’ αυτό το σημείο, έρχεται η ώρα ευθύνης και των πολιτών, να πάρουν την τύχη της Χώρας, της Περιφέρειας, του Δήμου στα χέρια τους. να πάψουν να είναι μια σιωπηρή πλειοψηφία με μοναδικό στόχο τη διαμαρτυρία για τα όσα σε βάρος τους αποφασίζονται.

Οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τον Μάιο του 2014, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για αλλαγή σελίδας ανανέωσης πολιτικών προσώπων. Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι όλης της χώρας έχουν ανάγκη από νέα πρόσωπα με όραμα, γνώση, ικανότητες και αποφασιστικότητα για να απαντήσουν στις νέες προκλήσεις των καιρών.

Στο δρόμο για την εκλογική αναμέτρηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ήρθε η ώρα να αναδείξετε και εσείς την δική σας προσωπικότητα σας. Είτε επιλέξετε τη διεκδίκηση από τη θέση του Περιφερειάρχη, Δημάρχου, είτε από τη θέση του Συμβούλου ήρθε η ώρα να βάλετε τη δική σας σφραγίδα σε αυτό που οραματίζεστε για την πόλη σας. Διαφορετικά αν θεωρείτε ότι η αποχή από τα πολιτικά δρώμενα είναι καλό πράγμα, τότε να μη διαμαρτύρεστε για τα χειρότερα που θα έρθουν της επομένη των Αυτοδιοικητικών εκλογών.

Να θυμάστε ότι στον στίβο αυτής της αναμέτρησης οι ψηφοφόροι δεν θα αποφασίσουν με βάση τα ομιχλώδη εκλογικά κελεύσματα του πάλαι ποτέ κομματικού συστήματος αλλά με βάση το όραμα, τις γνώσεις και τις ικανότητες. Το νέο αυτό τρίπτυχο θα κρίνει την τύχη των υποψηφίων. Όσοι το διαθέτουν θα πρέπει να συμβουλευτούν και ειδικούς της επικοινωνίας για να το αναδείξουν. Γιατί οι πολίτες κουράστηκαν από τα «φωτεινά » ονόματα και τους πολιτικούς καριέρας που έβλεπαν την αυτοδιοίκηση καιροσκοπικά και ωφελιμιστικά.

Παράλληλα, σε αυτές τις εκλογές το σύστημα που προκρίνεται δίνει χώρο στα νέα πρόσωπα. Πολίτες που μέχρι τώρα δεν είχαν σκεφτεί τον εαυτό τους στις επάλξεις του εκλογικού στίβου μπορούν τώρα να προσπαθήσουν εκ των έσω να διορθώσουν τα κακώς κείμενα του συστήματος, στο οποίο μέχρι τώρα ασκούσαν απλή κριτική. Σε αυτές τις εκλογές έφθασε η ώρα της ευθύνης για όλους.

Η ανακυττάρωση του πολιτικού συστήματος προϋποθέτει την συμβολή όλων μας. Γιατί σε αυτές τις εκλογές τόσο η ψήφος όσο και η συμμετοχή θα είναι η Δύναμη μας.

Δείξτε και εσείς την δική σας!

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Σας ευχαριστώ που διαβάστε το άρθρο μου. Ελπίζω, μετά το διάβασμα του να έχετε αναθεωρήσει αρκετές από τις απόψεις που σας κρατάνε μακριά από το πολιτικό γίγνεσθαι.

Όμως η ώρα ευθύνης έφτασε και για σας.

Ξεκινήστε. Ανυπομονώ να ακούσω νέα σας.

Γράψτε μου στο thanasis.papamichail@yahoo.gr

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ !

lysandros_1

 

Καταστροφή για το τοπικό μας ποδόσφαιρο,

η έλλειψη αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σεβασμού ανάμεσα σε παράγοντες και διαιτησία ! 

Λ. Αμιτζόγλου

 

Το περασμένο καλοκαίρι στην ετήσια Γ.Σ. που πραγματοποίησε η Ε.Π.Σ. Πέλλας υπήρξε ένα άτυπο συμβόλαιο τιμής ανάμεσα στην διοίκηση της Ε.Π.Σ.Π. και όλους τους παράγοντες του τοπικού μας ποδοσφαίρου. Μία από κοινού προσπάθεια όλων μας να προστατευτεί το ερασιτεχνικό μας ποδόσφαιρο από κάθε μορφή βίας και αντιαθλητικής συμπεριφοράς, μέσα σ΄ ένα πλαίσιο αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σεβασμού μεταξύ των ομάδων, της διοίκησης της Ε.Π.Σ. και της διαιτησίας.

Μάλιστα ως Γενικός Γραμματέας του Απόλλωνα Κρύας Βρύσης αλλά και ως δημοσιογράφος - αθλητικογράφος επαγγελματικά ασχολούμενος 25 χρόνια με το τοπικό μας ποδόσφαιρο, κατέθεσα μια σειρά προτάσεων που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην περαιτέρω αναβάθμιση του ερασιτεχνικού μας ποδοσφαίρου, προτάσεις που έγιναν ομόφωνα αποδεκτές από όλα τα μέλη της Γ. Σ.

Προϋπόθεση όλων αυτών, όπως προείπα, είναι η αμοιβαία εμπιστοσύνη και ο σεβασμός ανάμεσα στα σωματεία και τη διαιτησία, κατά κύριο λόγο, ώστε να διεξάγονται αγώνες επί ίσης όρης για όλα τα σωματεία, μακριά από σκοπιμότητες, την μεγάλη ευθύνη για την τήρηση των οποίων έχει η διαιτησία, προσφέροντας αμερόληπτα και αδέκαστα τις υπηρεσίες της, γι΄ αυτές άλλωστε τις οποίες έχει οριστεί να εφαρμόσει από την πρώτη στιγμή της αναγνώρισης κάποιου ως επίσημου διαιτητή.

Δυστυχώς εβρισκόμενοι μόλις στην 6η αγωνιστική για τα πρωταθλήματα της Α1 & Α κατηγορίας και στην 5η αγωνιστική για την Β΄ κατηγορία, σχεδόν κάθε σαβατοκύριακο γινόμαστε δέκτες πολλών παραπόνων ομάδων (με τελευταίες αυτές του Ολυμπιακού Γαλατάδων και του Εθνικού Γιαννιτσών) για συμπεριφορές και απόδοση διαιτητών κάτω του μετρίου. Προσωπικά δεν θέλω να πιστεύω ότι οι περιπτώσεις αυτές συμβαίνουν γιατί υπάρχει κάποια σκοπιμότητα, λόγο του ότι το κάθε σωματείο καθ΄ όλη την διάρκεια των πρωταθλημάτων, έχει βρεθεί στην δύσκολη θέση να διαμαρτυρηθεί ακόμα και με τον ποιο έντονο τρόπο για κάποια άδικη διαιτησία .

Χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται από την άλλη και το ανθρώπινο λάθος στο οποίο έχει κάθε δικαίωμα να υποπέσει ένας διαιτητής, κάτι που πιστεύω ότι το αναγνωρίζει σ΄ έναν διαιτητή ο κάθε παράγοντας ή ποδοσφαιριστής. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις διαιτησιών που φτάνουν τα όρια της πρόκλησης δημιουργώντας το αίσθημα της αδικίας. Έτσι υπάρχουν δύο παράμετροι! Είτε ότι υπάρχει δόλος, είτε ότι είναι ακατάλληλη η διαιτησία, γι΄ αυτό που ορίστηκε να κάνει και για το οποίο αμείβεται από αυτόν που νιώθει το αίσθημα της αδικίας.

Στο σημείο αυτό λοιπόν καλούμε για μία ακόμη φορά την Επιτροπή Διαιτησίας, η οποία έχει την κατεξοχήν αρμοδιότητα των ορισμών και της πορείας των διαιτητών του νομού Πέλλας, να είναι αμείλικτη σε κάθε περίπτωση αποδεδειγμένης κακής διαιτησίας με την παραδειγματική της τιμωρία, όπως άλλωστε απαιτείτε και πολύ σωστά, για τους ποδοσφαιριστές ή τους παράγοντες, για δικές τους ανάρμοστες και αντιαθλητικές συμπεριφορές.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι υπάρχει και μία ειδοποιός διαφορά. Οι ερασιτέχνες παράγοντες βγάζουν το μεράκι τους προσφέροντας στο ερασιτεχνικό μας ποδόσφαιρο, τις περισσότερες φορές μάλιστα με μεγάλο προσωπικό οικονομικό κόστος, ενώ οι διαιτητές αμείβονται γι΄ αυτό που πρέπει να κάνουν σωστά, έχοντας μάλιστα κάποιοι από αυτούς την προοπτική της ανέλιξης εφόσον έχουν και το ταλέντο, σε επαγγελματικές κατηγόριες με όποια οφέλη προκύπτουν γι΄ αυτούς.

Περισσότερη λοιπόν προσοχή και αλληλοσεβασμός για τον ρόλο και την θέση του καθενός, πολύ δε περισσότερο γι΄ αυτόν που κρίνει ένα αποτέλεσμα Οφείλουμε όλοι μας, ο καθένας από την δική του θέση να προστατέψουμε το τοπικό μας ποδόσφαιρο !

 

Με φιλικούς ποδοσφαιρικούς χαιρετισμούς

 

Λύσανδρος Γ. Αμιτζόγλου

Δημοσιογράφος – Αθλητικογράφος

Γ. Γραμματέας Απόλλωνα Κρύας Βρύσης

ΤΙ ΕΙΔΕ Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ (ΚΑΙ ΤΟ’ ΒΑΛΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ);

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΦΤΑΣΕ στα σύνορά μας ο ξένος επενδυτής κι έριξε μια ματιά στα δεδομένα μας. Παλιά και ισχύοντα νυν και αεί. Να δούμε τι είδε και το’ βαλε στα πόδια τρομαγμένος, για άλλα «λιμάνια» ήρεμα.

Α) Το αθάνατο και σφριγηλό τέρας της γραφειοκρατίας. Το γέννησε η ελληνική μαγκιά για να αρμέγουν επιτήδειοι τους «υπηκόους». Να τρομάζουν στη θέα του και να κομπλάρουν με το πρώτο «όχι» του, προκειμένου να κάνουν τη (νόμιμη) δουλειά τους. Όλοι το είδαμε και το περιγράφουμε ξορκίζοντας το κακό, κανένας (ισχυρός) δεν τράβηξε τη χατζάρα να του κόψει το κεφάλι. Και, βέβαια, δεν καταλαβαίνει (το τέρας) από ξώφαλτσες και επιπόλαιες μαχαιριές. Δεν μπορεί; Δεν θέλει; Του ξεφεύγει στον λαβύρινθο, αλώβητο και ζωντανό; Έτσι κι αλλιώς, το είδε ο επενδυτής, τρόμαξε και δεν γυρίζει πίσω με το τέρας ζωντανό.

Β) ΜΕΤΡΗΣΕ τις «καθ’ ημέραν» απεργίες και είδε τους εν δυνάμει απεργούς. Με τον συνδικαλιστή μπροστάρη, λυσσασμένο για αιτήματα και…ψήφους. Ένας «μικρός» πολιτικός κι αυτός, στ’ αχνάρια των «φτασμένων» του Κοινοβουλίου, κι ίσως στο αρχικό σκαλί για αναβάθμιση του ρόλου του και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

ΝΑ πειραματιστεί (ο ξένος επενδυτής) διακινδυνεύοντας τα κεφάλαιά του με τη νοοτροπία των πολλών πως τους ρουφάει το αίμα; Και, βέβαια, κάτι κράτησε στο μυαλό του για δείγμα δημόσιας συμπεριφοράς ελλήνων εργαζομένων (με το ένα μάτι τους στην απεργία). Ήρθε ως τουρίστας και του έφραξαν το «δρόμο» για το λιμάνι. Ανηφόρισε για τον Παρθενώνα κι ήταν «κλειστός», με το (μαύρο) πανό να προβάλλει τα αιτήματα «αγανακτισμένων».

Γ) ΑΚΟΥΣΕ τον κ. Τσίπρα να απειλεί με παραπομπές «ημέτερων» της εξουσίας, αλλά και ξένων που θα’ ρθουν για μπίζνες. Άλλο ένα κίνητρο για να πατήσει…γκάζι ο επενδυτής μη του πάρουν τη σειρά.

Δ) Είδε και μελέτησε τους δείκτες για τη φορολόγησή του. Θα’ ρθει πλούσιος για να γίνει φτωχός, αφού τον αρμέξουμε για τις ανάγκες μας; Δεν είναι δα και τόσο φιλέλληνας.

ΑΥΡΙΟ, μια ρεαλιστική πρότασή μας σχετική με τα παραπάνω.

«ΚΛΕΙΣΤΑ Η ΑΝΟΙΧΤΑ» ΚΑΙ…ΔΙΧΑΣΜΟΣ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΧΡΟΝΙΑ τσακώνονται και δεν τα βρίσκουν. Ανοίγουν, Κυριακές, τα μαγαζιά; Να, λοιπόν, ακόμα μια…ευκαιρία για δυο στρατόπεδα και «μάχη». Από εκείνες τις γνωστές σύγχρονων ρωμιών, με την κατάρα της φυλής. Για μικρά και μεγάλα. Της εποχής μας, σ’ αυτήν την καπιταλιστική γωνιά του κόσμου, με κυρίαρχο «ιδανικό» τη γεμάτη τσέπη.

ΕΦΤΑΣΕ η ώρα της εφαρμογής και της…αναμέτρησης. Άνοιξαν τα μαγαζιά κυριακάτικα και δοκιμαστικά, προσήλθαν εργαζόμενοι στη δουλειά τους κι ήταν δικαίωμά τους δημοκρατικό και συνταγματικό. Ωστόσο, οι συνδικαλιστές, «άλλα κελεύοντες», μάζεψαν τον κόσμο «τους» και στήθηκαν απέναντι. Για «επανάσταση». Με «γιούχα» και ό,τι πρόσφορο, μέχρι στιγμής.

ΕΙΝΑΙ δικαίωμά σου να απεργείς και το φρόντισε το Σύνταγμα. Μετά από αγώνες και αναμετρήσεις εργοδοτών και εργαζομένων, στο διάβα των δεκαετιών. Πολλοί το χρησιμοποιούν για εργαλείο και καταχρηστικά. Για λόγους που εντάσσονται στην κομματική διαπάλη και, ενίοτε, με αιτήματα φτιαχτά, υπερβολικά και ανεφάρμοστα.

ΚΙ αν ρωτήσεις τον απεργό, σε αποστομώνει δια στόματος συνδικαλιστή (που αγωνιά για το…μέλλον του) : «Είναι συνταγματικό μας δικαίωμα». Καλά και άγια, ισχυρό το επιχείρημα και δεν πείραξε κανένας νόμιμους και νομοταγείς απεργούς. ‘Όταν, βέβαια, δεν δρομολογούνται καμπανταηλίκια και προβοκάτσιες (αμφίπλευρα καμιά φορά), για να πλακώσουν ΜΑΤ με ροπαλιές και δακρυγόνα.

ΝΑ πάμε στους εργαζόμενους. Με απέναντι στημένο των εσμό των συνδικαλιστών που τους παρεμποδίζουν. Κι αν είμαστε με τον απεργό, το ίδιο είμαστε με τον εργαζόμενο που έκανε την επιλογή του. Ρωτάμε τα παλικάρια που στήνονται και φωνάζουν και γκαρίζουν (ενίοτε βαιοπραγούν) για τους μη απεργούς-απεργοσπάστες. «Είναι δικαίωμά τους συνταγματικό να προσέλθουν στη δουλειά τους;». Ρητορικό το ερώτημα, ωστόσο, το αναιρούν οι απεργοί με τα «έργα» τους.

ΜΑΚΑΡΙ το πρόβλημα να ‘ταν «κλειστά ή ανοιχτά» και να μη λύνονταν. Υπάρχουν μείζονα και σοβαρότερα που παραμένουν. Γιατί; Γιατί προϋποθέτουν ενότητα που δεν υπάρχει και ομόνοια που πάει να ξεχαστεί. Κι αν οι πολλοί «φοβούνται» τις μέρες κρίσης, οι λίγοι (άρχοντες δυνατοί και διχαστές) «επενδύουν», ποντάροντας στον διχασμό. Για «καλύτερες μέρες». Δικές τους.

ΤΩΡΑ Η…ΠΟΤΕ!

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΒΓΑΙΝΟΥΝ αμαρτίες τους στη φόρα και η απορία μας παραμένει. Γιατί…τώρα; Ας το προσπεράσουμε, ψαχουλεύοντας την «ξένη επιβουλή» που μορφοποιήθηκε σε μνημόνια. Δεν τα θεσπίσαμε μονάχοι και μπάσαμε τον «εχθρό». Και δεν είναι πως δεν τόλμησαν κυβερνώντες και κυβερνώμενοι. Απλά, δεν το’ θελαν, βολεμένοι και καλοπερνώντας. Με λοξή τη ματιά στα δανεικά.

ΚΑΝΕΝΑΣ «βαθμοφόρος» τους δεν πήγε φυλακή κι αν εξαιρέσεις το «Γουδή» και την αλληλοεξόντωση πολιτικών στις νεφελώδεις δεκαετίες του ‘ 20 και του ’30, ερχόμαστε στα σημερινά που…κάτι γίνεται. Από ανάγκη-το’ παμε-και με το Κράτος ξυπνητό μη του φύγει δεκάρα. Βεβιασμένα και βιαστικά, με αδικίες και ανισότητες, ωστόσο, «το κακό δεν οφείλεται πάντα σ’ αυτούς που κάνουν λάθη, αλλά και σ’ εκείνους που δεν κάνουν τίποτα».

ΕΝΑΝ-έναν, λοιπόν, «μεγάλους» και «μικρούς» (αλλά όχι πολύ…μεγάλους) τους περνούν τις χειροπέδες, που δεν είναι κανόνας πως συμμορφώνουν. Ας πούμε, λοιπόν, πως αυτό δρομολογήθηκε και θα συνεχιστεί, πως θα γεμίσουν τα ταμεία (για να τα ξαναδειάσουν καραδοκούντες της κομπίνας και της λαμογιάς).

ΕΚΕΙΝΟ που εξοργίζει είναι οι ατιμώρητοι «δράστες» κι ακόμα περισσότερο οι ηθικοί αυτουργοί. Οι «θεσμικοί» αλήτες που διόρισαν και παραμένουν στο σκοτάδι. Τα αφανέρωτα κυκλώματα που περιέπεσαν σε χειμερία νάρκη, μέχρι τα «μέλη» τους να ξαναπιάσουν…δουλειά «αβρόχοις ποσί», έχοντας πηδήξει το ποτάμι. Αποκαλύπτεις, λοιπόν, το «έγκλημα», το περιγράφουν τα ΜΜΕ με χίλια χρώματα κι ύστερα…” προσωπικά δεδομένα” και σκοτάδι. Ακόμα και σε περιπτώσεις με τα χαρτονομίσματα της αλητείας προεξέχοντα σε θυλάκια.

ΚΑΙ, βέβαια, πήραν άδειες τυφλού ανοιχτομάτηδες, τσέπωσαν επιδόματα χηρείας ξαναπαντρεμένες, διορίστηκαν με πλαστά δικαιολογητικά απατεώνες, τσέπωναν χιλιάρικο τη μέρα «εργαζόμενοι» στην ΕΡΤ. Δεν θα μάθουμε ποτέ τους συναυτουργούς των παραπάνω εγκλημάτων. Δεν θα βγουν στη φόρα φαρδιές πλατιές υπογραφές των συναυτουργών της ζημιάς. Γιατί; Γιατί εμπλέκονται και άλλοι. Και γιατί παραγράφηκαν ως αδικήματα.

ΩΣΤΟΣΟ, επιμένουμε. Να δούμε και να καμαρώσουμε φάτσες της εξουσίας που μοιράζονταν τον μισθό του ευνοουμένου τους με κίνηση κάτω απ’ το…τραπέζι.

ΠΟΙΟΥΣ ξεχάσαμε; Τους πολιτικούς! Πόσους διόρισαν κατά κόμμα. Τι άλλο; Ν’ ανοίξει και κανένα…κινητό τους για αποκαλύψεις.

ΜΑΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ Η ΜΑΝΑ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΑ απ’ τις πολλές, μια μάνα μοναδική. Στην πιο δύσκολη ώρα και με τον Αλέξανδρό της στην εντατική. Εκείνη πονάει πραγματικά-για τους άλλους «ξένος πόνος ξέγδαρμα»-κι ακόμα να το χωνέψουμε πως υπάρχουν σύγχρονες ηρωίδες. Διαβάσαμε τη σκέψη της μέσα απ’ τα λόγια της, ζυγιάσαμε το κουράγιο της, δεν βρήκαμε μέτρο να μετρήσουμε τον ηρωισμό της. Κι απόμεινε το μήνυμα. Το ‘στειλε για όλους μας, πανελλήνια, παγκόσμια κι ήταν συγκλονιστικό.

ΝΑ πάμε στους τριγύρω. Πολιτικούς που «συγκλονίστηκαν». Φιλιώθηκαν προσωρινά, για να εκφράσουν τη λύπη και την ανησυχία τους. Μη μας προκύψει…διχασμός κι ανοίξουν δρόμοι για μείζονα φαγωμάρα, εξελιχθεί δραματικά η κατάσταση και οδηγηθούμε σε (νέο) εμφύλιο. Και; Θα χάσουν ό,τι με όνειρα κατέκτησαν και δεν τ’ αφήνουν σε άλλους. Μη πάει το κόμμα στον πάτο (αγωνιά και αγωνίζεται ο κ. Τζαμτζής μη πάει το Κόμμα του στο 5%) κι αυτοί στους…ανεπάγγελτους. Οι γνωστοί μας με τα αυτιά κλειστά σε παροτρύνσεις για ενότητα. Την καίρια στιγμή κλείνουν το γόνυ ευλαβικά στις τραγικές μάνες κι ύστερα τέλος η ανακωχή, ξανά διχασμός και φαγωμάρα. Με θεματολόγιο «ψηφοθηρικό», ενίοτε σε θέματα γελοία, φτάνει να φέρνουν ψήφους.

ΝΑ ξαναπάμε στη μάνα και το ψυχικό της μεγαλείο. Ξανάνιωσε παρόμοιο πόνο με τον άλλο της γιο που έχασε (στα 28 του) και μόνο το κουράγιο της δεν έχασε. Κι ήταν δίδαγμα ο λόγος της, γροθιά στο στομάχι και αφύπνιση. Μέτρησε όσο χιλιάδες κηρύγματα από άμβωνες κι άλλα τόσα άρθρα δικά σου (και…δικά μου) για ενότητα και δράση μας σαν μια γροθιά.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΙ απ’ τα λόγια της, κρατούσαμε την ανάσα μας κι άλλοι τα δάκρυά τους. Δεν αποδίδονται με άλλα λόγια, μόνο μεταφράζονται. Με έναν άπειρο θαυμασμό για την ηρωική σύγχρονη ελληνίδα, που θα συνεχίσει την ιστορία της, αν χρειαστεί.

ΕΝΟΤΗΤΑ κι αδελφοσύνη. Σε μέρες κρίσης κρίσιμες κι ανάμεσα σε λύκους. Για να μαραθούν τα αγκάθια στον δύσκολο δρόμο μας.

ΙΔΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΑΕΡΓΙΑΣ, «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ» ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ!

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΠΗΚΕ στη ζωή μας η ηλεκτρονική, χάθηκαν θέσεις εργασίας. Όπως κάποτε η μηχανή. Και δεν έχει αισθήματα η μηχανή, ούτε η ζωή πισωγυρίσματα. Το κομπιούτερ καθυστέρησε (σκοπίμως) στη δημόσια διοίκηση και τους λόγους αναζήτησέ τους στους οργανωμένους για λοβιτούρα και κλεψιά. Πιο εύκολα κάνεις τη «δουλειά» σου με ασυντόνιστους τομείς και με «λειτουργούς» απομονωμένους σε γραφεία με εξοπλισμό το κλιματιστικό και τη…γραφομηχανή.

ΓΕΥΤΗΚΕ ο ιδιώτης την πίκρα της απόλυσης, ως πλεονάζων και…περιττός στη βιοτεχνία, στο εργοστάσιο, στο μαγαζί. Και πού να πει τον πόνο του, που κανένας νόμος δεν τον καλύπτει ως προς την…(μη) μονιμότητα; Και γέμισε η κοινωνία μας (της κρίσης) ανέργους και απολυμένους. Ποιος και πώς να σιάξει την ψυχολογία τους;

ΤΟ δημόσιο θέσπισε τους νόμους του, εξασφάλισε και τη μονιμότητα για εργαζόμενους, εργασθέντες και «εργαζόμενους». Για ποιους άλλους; Για κλέφτες που τους είπαμε επίορκους και πέφτουν στα μαλακά. Αν τους πιάσουν, αν κι όποτε τους δικάσουν. Με τον συνδικαλιστή να…καθαρίζει-ψηφοθήρας κι αυτός για την ελάσσονα εξουσία και την μείζονα τάση να αθωώνει «αμαρτωλούς».

ΑΡΓΑ και καθυστερημένα, πάντως έδωσε τις εξετάσεις του το κομπιούτερ και πέρασε στο…πανεπιστήμιο. Πήρε την καρέκλα του ως…διοικητικός ανάμεσα σε διοικητικούς. Περίσσεψαν θέσεις, αχρηστεύθηκαν ρόλοι και πρόβαλε το φάσμα της κινητικότητας. (Στον ιδιωτικό τομέα θα το λέγαμε μόνιμη διαθεσιμότητα, κοινώς, «πήγαινε σπίτι σου, μετά είτε άνευ αποζημιώσεως»).

ΕΔΩ το πράμα αλλάζει. Ο δημόσιος «λειτουργός» νιώθει αφέντης «υπηκόων» που (τον) προσκυνάνε και ιδιοκτήτης εξ αδιαιρέτου ενός Κράτους με τα όλα του. Κινητά και ακίνητα, ακόμα και διαδοχή σε γιο ή κόρη, «κληρονομικώ δικαιώματι» και με ολίγο…μέσον.

ΕΝΙΩΣΑΝ αδικημένοι και απαραίτητοι οι «Διοικητικοί», κατέβασαν το νόμο κι άρπαξαν τον βασικότερο των συνταγματικών τους δικαιωμάτων. Απεργία! (Σήμερα, που πρέπει να αυξηθούν ωράρια και να σφίξουμε τη ζώνη και τα…δόντια).

ΑΠΕΡΓΙΑ! Μέχρι τελικής πτώσεως; Όχι. Γιατί; Γιατί πληρώνονται κανονικά (από μια γραφειοκρατική τυπικότητα). Και τι να’ καναν; Όφειλαν να αρνηθούν αξιοπρεπώς την (παράνομη) είσπραξη του μισθού τους.

ΑΡΜΕΓΕΙ (ΑΝΙΣΑ) ΤΟΥΣ…ΑΡΜΕΧΤΕΣ ΤΟΥ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΙ έμεινε το Κράτος μόνο. Χωρίς φίλους και υπεράσπιση. Με τους πάντες να το πλήττουν λυσσασμένα. Από αντικυβερνητισμό και είναι οι λίγοι. Οι υπόλοιποι βάλλουν γιατί δεν έχουν κάτι να χάσουν. Μέχρι να…ψοφήσει η γελάδα και να τη θάψουν με τιμές. Και με…αναμνήσεις (κλεψιές, φοροκλοπή, πολυθεσίτες και πολυμισθίτες…). Γιατί γίναν’ ένα άσχετοι και αρμεχτές, ξεχνώντας τον εργοδότη τους. Τέως και σημερινό, με την υποκρισία σύννεφο.

ΜΙΛΑΜΕ για μόνιμη αδιαφορία μας για τα κοινά λες κι είναι ξένα και για σηκωμένους ώμους πολιτών κουλουριασμένων περί τα ιδιωτικά τους. Στο βιος και τα δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις(;!).

Ο Τύπος και οι τύποι των πρωινάδικων, για παράδειγμα, δεν έχουν κάποιον λόγο να υπερασπιστούν το Κράτος και του επιτίθενται λυσσασμένα. Ακόμα και για τα καλά και συμφέροντα. Ανάμεσά τους άνθρωποι που τα ‘κονόμησαν απ’ το κοινό ταμείο γεμάτο για λίγους και άδειο μόνιμα για τους πολλούς. Το άρμεξαν δεόντως ως κρατικοδίαιτοι με ηγεμονικούς μισθούς και βάλλουν, σήμερα, από «ελεύθερο» μετερίζι.

ΤΟ ξανάπαμε (και θα το λέμε) πως μας στοίχιζε περ. ένα χιλιάρικο τη μέρα ο κ. Λυριτζής για να καλαμπουρίζει στη ΝΕΤ. Το τσέπωνε, και τώρα όλα τα κρατικά του…βρωμάνε. Ο ίδιος κρατικός φορέας φούσκωσε τις τσέπες της κας Τσαπανίδου. Με την ΕΤ1 να κάνει το ίδιο στην κα Παναγιωταρέα και το Κράτος να της προσφέρει απλόχερα δημόσιες θέσεις με μισθούς και συντάξεις ταμείων που περιέργως…άδειασαν. Χωρίς να ξέρουμε αν τα περ. 340 χιλιάρικα (το χρόνο) έκαστος/εκάστη τα δήλωναν στην Εφορία.

ΗΡΘΕ η ώρα να αρμέξει το κράτος τους αρμεχτές του και δυστροπούμε. Άγρια και με το δίκιο μας, κατά περίπτωση, αλλά και ομοθυμαδόν από…εχθρικά αισθήματα. Τα καλά μας (αισθήματα) τα κρατάμε για τον νυν και τέως φοροκλέφτη, «σύντροφο» και ομοϊδεάτη. Πρότυπο για μίμηση και «συναθλητή» (καθένας με τις επιδόσεις του) στο ίδιο σπορ και, βέβαια, με κάποιους πανελλήνιους πρωταθλητές, απείραχτους στη λεία και στο χρόνο.

ΑΥΡΙΟ κι άλλο δείγμα αρμεχτών, που τσεπώνουν τον μισθό τους απεργώντας!

ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ…

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΙΧΑΜΕ τις εταιρίες και όχι μόνο. Φαρμακευτικοί κολοσσοί που άνοιξαν χρυσές δουλειές με το ΕΣΥ και το ελληνικό δημόσιο. Κι αν υπήρξε λιτός στα φάρμακα ο έλληνας και…σπαρτιάτης στην ιατρική περίθαλψη, τον έκαναν νοσομανή και υπερκαταναλωτή. Με τους προμηθευτές να διπλαρώνουν μεσολαβητές νοσοκομείων και…σύννεφο η κλεψιά. Απ’ τον «μεγάλο» ως τον τελευταίο. Με τον καθηγητή να κρατάει «εντατικές» κλειστές για φίλους του, ως την καθαρίστρια που ξάφριζε υλικό για το σπίτι. Πανάκριβα ιατρικά μηχανήματα να σκουριάζουν στις αποθήκες και (ακόμα) και τον δολιοφθορέα να στρώνει παιχνίδι για ιδιώτες.

ΑΥΤΑ στην Ελλάδα της ατιμωρησίας και της αρπαχτής και η ζημιά να καλύπτεται με δανεικά. Ωστόσο, όλα έχουν το τίμημά τους κι όλα(;) πληρώνονται, όταν έρθει η ώρα της κρίσης (κυριολεκτούμε) και με τις «τρύπες» να ξεφυτρώνουν φοβερές κι άλλες να χάσκουν ακάλυπτες και τρομερές. Και πήραν απάνω τους οι έντιμοι τις ατιμίες των πολλών. Γιατροί πιστοί στον όρκο τους που επιμένουν, προσωπικό με την αίσθηση του λειτουργού και χωρίς το χέρι απλωμένο. Κι εμείς; Κρατήσαμε τις…σημειώσεις μας και ρωτάμε την πλειοψηφία είτε μειοψηφία (δεν έχει σημασία). Πότε, στο παρελθόν, βγήκατε στο δρόμο με λάβαρα για τα κακώς κείμενα και (μη) λειτουργούντα στο χώρο της υγείας;

ΥΠΗΡΞΑΝ απεργίες, στάσεις και αποχές, αλλά μονότονα για αιτήματα που σχετίζονται με τα «ιδανικά» της εποχής. Χωρίς επίσχεση εργασίας, μιας κι όλοι πληρώνονταν (με δανεικά), ούτε για δείγμα μια καταγγελία «από μέσα» για φακελάκηδες, μια συνέλευση με συνδικαλιστές να το ξεκαθαρίζουν πως δεν θα καλύψουν κανέναν επίορκο και αμαρτωλό. Και το ηφαίστειο σιγόβραζε, χωρίς να φαίνεται η «τρύπα». Έγινε η έκρηξη και ρέει αργά καυτή η λάβα να μας πνίξει.

ΤΙ κάνεις σήμερα, ποιος και πώς πληρώνει τα σπασμένα του πάρτι, πώς καλύπτεται η ζημιά; Με τους έντιμους και εργατικούς στην πρώτη γραμμή. Και οι κομματικοί κι οι εθισμένοι σε «συνήθειες» παραδοσιακές; Βγήκαν στο δρόμο με πανό! Στις κάμερες για απειλές!! Δεν αντέχουν, ωστόσο, κανένας τους δεν τα βροντάει απ’ τον ΕΟΠΥΥ.

ΤΙ κι αν συνεργαστεί ο ιδιώτης (με νόμους και κανόνες) με τη δημόσιο, όπως στις χώρες της Ευρώπης; Είδαμε (το νιώσαμε) πού το κατάντησαν κι όλοι ευθυνόμαστε.

"ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΑΚΟΊ ΑΝΤΙΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΑΊ"

reach_pipl

 

του Αντρέα Ρουμελιώτη

 

Είμαι ρεαλιστής και δεν επιδιώκω το αδύνατο (αντιθέτως με ότι διατείνονταν το γνωστό σύνθημα τον Μάη του ’68) γιατί έχει συμβεί το αδιανόητο. Επιπροσθέτως, η ανάγκη με κάνει καταστασιακό αντιπραγματιστή, αφού η δική μας ηττημένη γενιά δεν θα προλάβει τους νέους καρπούς της όποιας ουτοπίας λιπαίνουν οι νεότεροι, να γευτεί.

Ξαναμελετάω το απαύγασμα όσων έχουν γραφτεί για τις κυκλικές οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού και διαπιστώνω, μετά λύπης μου, ότι κάθε γενιά την «άφηναν» να ευδοκιμεί και πριν προλάβει να απολαύσει τους καρπούς της ανάπτυξης, αποσπώντας βίαια ό,τι είχε δημιουργήσει, της έκαναν πατητή. Συνήθως το επιτύγχαναν προκαλώντας παγκόσμιους και περιφερειακούς πολέμους ή εμφύλιους σπαραγμούς.

Αυτό διδάσκει η ιστορία των κρίσεων: ότι το καπιταλιστικό σύστημα, για να επανακάμψει, καταστρέφει κάθε φορά μεγάλο μέρος του (άυλου και υλικού) κεφαλαίου και της εργασίας, πυροδοτώντας εντέχνως κάθε είδους πολέμους. Με πρόσχημα τις κρίσεις, αναδιανέμει τον υπαρκτό πλούτο υπέρ των ισχυροτέρων, αρπάζοντας τους καρπούς της δημιουργίας κάθε γενιάς. Όχι βεβαίως γραμμικά, αλλά ασύμμετρα, μέσα από μια αναμπουμπούλα απ’ την οποία, εντέλει, θα επωφεληθούν οι 147 εταιρείες – funds που κυβερνάνε τον κόσμο τούτο, τα ισχυρότερα κράτη και οι ανώτατες κοινωνικές τάξεις.

 

Η αναδιανομή του (υπαρκτού και λογιστικού) πλούτου υπέρ των ισχυροτέρων αυτή τη φορά έχει πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά. Ο μαϊμού καπιταλισμός – καζίνο επικράτησε πλήρως έναντι των πραγματικών καπιταλιστών – βιομηχάνων και παραγωγών της νέας τεχνολογίας. Ο χοντρός βιομήχανος με το πούρο και τις τιράντες «τρώει πόρτα» στο καζίνο που έφτιαξε για να διασκεδάζει και να στοιχηματίζει στην καταστροφή των άλλων.

Τα κράτη είναι υποχείρια των καζινάδων και οι πολιτικοί ενεργούμενα και υπάλληλοί τους. Η νέα παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία έχει αποκτήσει πλέον την αυθάδεια και τον τσαμπουκά, που της επιτρέπουν να υποβαθμίζει και να απειλεί, μέσω των ελεγχόμενων οίκων αξιολόγησης, την ίδια την Μέκκα του συστήματος∙ την Αμερική. Αφού μεταμόρφωσε δεξιοτεχνικά την τεράστια μαύρη τρύπα των τραπεζών σε κρίση χρέους των κρατών...

Το εικονικό – λογιστικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο επικράτησε πλήρως δανείζοντας αέρα, και τα κράτη, όπως και οι υπήκοοι τους, πρέπει τώρα να αποπληρώσουν (με) σε πραγματικές αξίες. Όταν πάρουν και το τελευταίο σπίτι και το τελευταίο ευρώ, τα μη υπάρχοντα θα «κουρευτούν»...

Αφού καταστραφεί μεγάλο μέρος της πραγματικής παραγωγής και της εργασίας, θα στραγγίζουν ότι «λίπος» υπάρχει πριν επανέλθουμε στον νέο κύκλο της ανάπτυξης. Η νέα ανάπτυξη δεν θα συνεπάγεται αυτομάτως νέες θέσεις εντάσεως εργασίας – έστω και κακοπληρωμένες – δεδομένου ότι έχουμε ήδη μπει στην εποχή της ρομποτικής. Άλλωστε, το χρήμα δεν αυγατίζει πλέον απ’ την παραγωγική διαδικασία αλλά απ’ το ίδιο το χρήμα...

 

Θα αποθάνομε; Όχι! Θα μας αφήσουν ένα οικονομικό περιθώριο 10-20% για νέες συνεταιριστικές, συνεργατικές επιχειρήσεις με κοινωνική εργασία. Μέσα απ’ αυτά τα φυτώρια θα προκύψουν οι νέες καινοτομίες, ευρεσιτεχνίες και θα αναπτυχθεί η εφευρετικότητα και η ανταγωνιστικότητα. Μόνο έτσι θα επιβιώσουμε. Μέχρι την νέα αναδιανομή, όπου θα θεριστούν οι καρποί της επόμενης γενιάς. Σόρι, ε;...

πηγή: http://tvxs.gr/news/

«ΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΤΟΥ…ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΤΟΥΣ ΕΔΑΦΟΥΣ»

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ» στο πόστο τους. Για δουλεία, «δουλειά» και…χειροκρότημα. Στις παρελάσεις κι ήταν ο καημός τους δυο τρεις φορές το χρόνο. Να στηθούν κορδωμένοι στη μόστρα (κατά το πρωτόκολλο και τον «βαθμό»). Να ηδονίζονται τ’ αυτιά από εμβατήρια κι η καρδούλα να πάλλεται «εθνικά». Ρίγος που τους κοιτούν τιμητικά με βλέμμα λοξό οι παρελαύνοντες κι αυτός/αυτή «ψήλωνε» 2-3 πόντους. Κι ύστερα; Μια δήλωση μπροστά στην κάμερα, κι όλα θα γίνουν…ψήφοι.

ΗΡΘΑΝ χρόνια δύσκολα κι έπεσε μελαγχολία και εθνική…αναπαραδιά. Οι πολιτικοί μας κρύφτηκαν, τα κόμματα δεν βάζουν το χέρι στη…τσέπη για μια (ελαφρότατα) «μηχανοκίνητη» παρέλαση και μας…σώζει ο λεφτάς. Και η αίγλη της παρέλασης; Πάει μ’ εκείνους που γουστάρουν την κατάργησή της. Και η παλικαριά των πολιτικών μας; Σώθηκε κάτω απ’ τα σκαλιά της εξέδρας. Με τους άτολμους δισταχτικούς απέναντι σε δυσαρεστημένους (μη χειροκροτητές) που το’ βαλαν…στα πόδια. Κι έπεσαν προφάσεις (εν αμαρτίαις) και εμετικές κομματικές ανακοινώσεις. Για την αποχή τους και τη ντροπή τους!

ΑΚΟΜΑ και σήμερα, ο λογισμός τους περί την ψήφο κι είναι το δράμα τους. Τα κόμματα αμύνονται σθεναρά «υπέρ του…κομματικού τους εδάφους» κι είναι η τραγωδία μας. Γιατί, όσο αυτοί κι αυτά θα τρώγονται μεταξύ τους, τόσο η εθνική ενότητα θα απομακρύνεται και τα προβλήματα θα απλώνονται.

ΑΓΩΝΑ κατά του φασισμού οι παππούδες κι οι πατεράδες μας, αγώνα κι αυτοί για τα «ιδανικά» τους. Χωρίς μια στάλα παραμένουσας ανδρείας από εκείνους που θυσιάστηκαν. Αν είχαν απέναντι χειροκροτητές θα έσπευδαν. Έχουν δυσαρεστημένους και λάκισαν.

ΝΑ ξαναπάμε στη βάση; Μερίδα ελλήνων ενοχλείται απ’ τις εθνικές παρελάσεις (όπως γίνονται κι όπως τις κατάντησαν) κι είναι δικαίωμά τους. Ωστόσο, είναι οι ίδιοι που δεν ενοχλούνται απ’ τα «παρελαύνοντα» ημίγυμνα κοριτσόπουλα για ποικιλώνυμους τίτλους (σταρ, μις…) σε δρόμους στρωμένους από κρυπτοπροαγωγούς και ενίοτε οδηγούν στο «πονηρό το μονοπάτι». Ούτε απ’ τους φανερούς και κρυπτογκέι καναλιών του αίσχους. Δεν είδαμε αντίδραση (καταγγελία, διαμαρτυρία) και…περιμένουμε. Στο μεταξύ, ας βγουν οι ψηφοθήρες απ’ την κρύπτη τους και τα (κάποια) κόμματα απ’ τη νάρκη τους περί τα (πραγματικώς) εθνικά με τις λιγοστές εκδηλώσεις που μας απόμειναν.

ΠΟΙΗΣΗ ΜΠΕΓΛΟΠΟΥΛΟΥ

mpeglopoulos

 

Αστέρι του "tae kwon do"

τον  κόσμο  όλο "φωτίζει"

ο "χρυσός" πρωταθλητής

που επάξια μας κερδίζει.!

 

Την  Αλμωπία  ανέδειξε

κι'  ήρθε στην επιφάνεια

καμαρώνουντας  δίκαια

με σθένος  περηφάνεια.!

 

Το "ολόχρυσο"  μετάλιο

που φόρεσε στο στήθος

είναι πράγματι  γεγονός

αλήθεια και όχι "μύθος".!

 

Με άθληση καθημερινή

θέληση,  ιδρώτα,  κόπο

κατόρθωσε να διακριθεί

όλα έχουν πιάσει τόπο.!

 

Με πεντακάθαρο μυαλό

και  δίχως  καταχρήσεις

δίκαια  έγινε το ίνδαλμα

πάντοτε  με απαιτήσεις.!

 

Δραστήριος αξιωματικός

τυχαίως  δεν  ξεχωρίζει

υπεύθυνος & μεθοδικός

προσφέρει  δεν λακίζει.!

 

Σαν τον γρανίτη δυνατός

και ποτέ δεν κάνει πίσω

βράχος  ανυποχώρητος

που λέει ναι θα κερδίσω.!

 

Με προσπάθεια, επιμονή

σθένος,πείσμα, πειθαρχία

όλ' αυτά  τον  διακρίνουνε

γι'  αυτό κι'  έχει  επιτυχία.!

 

Με αλμωπαία  καταγωγή

είναι  από  την  υδραία

ο μεγάλος υπερ-αθλητής

και η νίκη του σπουδαία.!

 

Τον χρόνο εκμεταλεύεται

ποτέ δεν  πάει "χαμένος"

μας έδωσες τρελή  χαρά

να  είσαι  ευτυχισμένος.!

 

Ο πανάξιος υπεραθλητής  Κύριος  Μεθόδιος

Καλκαβούρης, βλέπει  την  ζωή  "με άλλο μάτι"

απέχοντας από τις ζημιογόνες καταχρήσεις..!!

Βρίσκει  "διέξοδο"  στην  γυμναστική  και  στο

αγαπητό άθλημα "tae kwon do" που λατρεύει..!!

Εν αντιθέσει με την σημερινή νεολαία που σε

μεγάλο βαθμό κυνηγά την καλοπέραση, με τα

ποτά και τα ξενύχτια, που κλονίζουν την υγεία.

Το γνωστό ρητό απ' την αρχαιότητα λέει το εξής

"χρόνου φείδου" ισχύει απολύτως για τον Χρυσό

Παγκόσμιο Πρωταθλητή μας ο οποίος αξιοποιεί

με τον καλύτερο τρόπο τον χρόνο του..!!

Μάλιστα σε "σκοτεινούς" καιρούς είναι το αστέρι

που λάμπει φωτίζοντας την Καρατζόβα, την

Ελλάδα, και ολάκερη την Ανθρωπότητα...!!!

 

Μ' εκτίμηση

Ευάγγελος Μπεγλόπουλος του Δημητρίου

ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ, ΟΙ ΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η…ΣΤΑΝΗ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΕ ένα ξεχασμένο ανέκδοτο-αντίδοτο στη μελαγχολία των ημερών. Μια παρέα προπαγανδιστών του σοσιαλισμού στην Ελλάδα (λίγο πριν το’ 81) κάνει τις εξορμήσεις της στην ύπαιθρο. Πλησιάζουν τον αγρότη που έπαιζε χαρτιά, στο καφενείο.

-Αν είχες δυο καράβια θα’ δινες (ως σοσιαλιστής) το ένα στους φτωχούς;

-Και βέβαια.

Πλησιάζουν έναν άλλο.

-Αν είχες δυο πολυκατοικίες, θα’ δινες τη μια;

-Βεβαίως!

Αν είχες δυο βόδια;

-Όχι. Δεν θα ‘δινα τίποτα

-Γιατί;

-Γιατί ΕΧΩ δυο βόδια

Πού «κολλάει»; Στην άρνησή μας να πληρώσουμε, τώρα που ήρθε η σειρά μας. Κατά τη «δύναμή» του έκαστος; Όχι. Και, βέβαια, δεν μας φορολογούν για τον σοσιαλισμό. Το κάνουν για τα άδεια ταμεία και για το χρέος μας. Το δημιούργησαν οι λίγοι σέρνοντας πίσω τους πολλούς, αγνούς και έντιμους. Δεν έκλεβαν στο ζύγι όλοι οι αγρότες για να μοιραστούν τη διαφορά με τον ζυγιστή (αν μπορούσαν θα το’ καναν), ούτε αποζημιώνονταν «ολικά» για μερική ζημιά σε αγροτοκαλλιέργειες κλείνοντας το μάτι στον γεωπόνο.

Μ΄ αυτά κι αυτά ολικά, μερικά και κατά κλάδο, ήρθε η ώρα της κρίσης και το «μη ενδέχεσθαι άλλως». Και είδαμε, επιτέλους, διαμαρτυρόμενους του Π. Ψυχικού να καταθέτουν στην κάμερα τον πόνο τους. Απ’ την άλλη, μας τρύπησαν τ΄ αυτιά δίκαιες φωνές για την αδικία να φορολογηθεί και η στάνη, το ακαλλιέργητο χωράφι-κληρονομιά που μόνο…υπάρχει.

ΠΩΣ τα «παντρέψανε» τα παραπάνω οι «νομοπαρασκευαστές» μας και το σηκώνει η συνείδησή τους; Έρευνα, λοιπόν, για τον ψυχισμό τους, εναρμονισμένο με τα δικά τους (προνόμια και φοροαπαλλαγές) και την τάση τους να πρεσάρουν ανθρώπους που δεν έχουν στον Ήλιο μοίρα. Μέτρησε για τους εθνοπατέρες μας η δαπάνη των διοδίων και τα καταργούν (για πάρτη τους)-δεν μετράει το άγχος βιοπαλαιστών για την επιβίωση, η αγωνία για φορολόγηση της άγονης γης που (κατα)γράφτηκε στο βιος τους.

ΤΟΛΜΗΡΟΙ και άτεγκτοι οι κυβερνήτες μας κι απέναντι χάσκουν οι «απείραχτοι» (λεγόμενοι) επίορκοι. Οι ανέγγιχτες λίστες με το παραδάκι να μας γνέφει απ’ την αλλοδαπή και η περιουσία (και τα κέρδη) εχόντων σε απόσταση ασφαλείας απ’ τις δαγκάνες της εφορίας.

ΠΩΣ ΝΑ πείσεις που δεν…πείθεις;

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΛΩΝ!

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ υπήρχε Κράτος. Δεν το ήθελε, δεν το θέλαμε. Ήταν εμπόδιο, «εχθρός» και αντίπαλος. Ποιος θα το πρωτοαρμέξει, ατομικά και κατά (συν)παράταξη, κλάδο και σινάφι. Κι ήταν σαν να πριονίζεις το κλαδί που σε στηρίζει. Και, βέβαια, όλοι «εν χορώ» και εν αγανακτήσει (όταν το χρειαζόμαστε): Πού είναι το Κράτος; Δεν υπάρχει Κράτος!

ΚΑΙ η Πατρίδα; Χαμένη έννοια κι αυτή μέσα στα αγωνιώδη της ζωής για αγαθά της εποχής. Με παρατημένες πάνω της αξίες και ανενεργούς εμάς για την τιμή της. Μέχρι από κάτι να ξυπνήσουμε. Τότε θα σπεύσουμε (μαθημένοι σε περιπέτειες) και «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Με το «προλαμβάνειν» έξω απ’ τις συνήθειες και την πρακτική μας.

Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κήπο με τα περίσσεια γαϊδουράγκαθα άνθισε και η διαφθορά που πάει να μας πνίξει. Είδαμε το Κράτος να σφαδάζει, την Πατρίδα να αγκομαχάει και σπεύσαμε οι μισοί, με τους άλλους μισούς να του γυρίζουν την πλάτη. Ξεκίνησε το κομματικό παιχνίδι σε καιρούς «ου μενετούς» και οι ξελιγωμένοι για εξουσία έστησαν πολιορκητικό κριό έξω απ’ το κάστρο.

ΚΙ απόμεινε το Κράτος στα χέρια μιας (συν)κυβέρνησης που βάλλεται για λάθη και παραλείψεις της, βάλλεται και για τα σωστά και…ασύμφορα. Κι αν στέκονται (οι κυβερνώντες) αδύναμοι μπροστά στους ισχυρούς και έχοντες, είναι γιατί δεν εκπροσωπούν ένα σφριγηλό Κράτος κι έναν πειθαρχημένο λαό για ν’ ακουμπήσουν πάνω του.

ΑΥΤΟΙ, λοιπόν, αδιάφοροι για το (ζοφερό) αύριο και εξόχως ενδιαφερόμενοι για το πολιτικό τους μέλλον, με την κομματική τους πυξίδα και τις «συνιστώσες» να στραβώνουν την πορεία, κι εμείς…προσδοκώντες. Τη συμφιλίωσή τους την τελευταία στιγμή και τα κομματικά τους ταμπελάκια καταγής. Για ό,τι καλύτερο και συμφέρον για την Ελλάδα-μάνα με τους «δυο γιους», που το μετάνιωσαν τραβώντας «ο ένας για την Ανατολή κι ο άλλος για τη Δύση».

ΤΟΥΣ περιμένουμε για μια συγκυβέρνηση ΟΛΩΝ και μόνο τότε θα τους λογαριάσουν οι έχοντες με τα ανέγγιχτα πλούτη και τη δύναμη να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Για Κράτος με ειδικό βάρος και λαό ενωμένο.

ΜΗ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ, ΝΑΙ ΚΑΘΕΤΩΣ!

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΛΟΥΣΑΝ για ενιαίο μισθολόγιο. Όσο να’ ρθουν εκλογές και η νίκη. Πολύτιμη, ηδονική, «κερδοφόρα». Η τετραετίες περνούσαν με αρμονική συνύπαρξη της εξουσίας με τον λαό των διεκδικήσεων. Οι συνδικαλιστές μπροστάρηδες στα μετερίζια του «αγώνα» κι ο ψηφοφόρος με ψηλά τον πήχη των διεκδικήσεων. Ψηλά και το «λάβαρο» της ψήφου του, που έκανε τον πολιτικό να σχεδιάζει με…ρέοντα τα σάλια του.

ΚΑΙ φτάσαμε στο σήμερα της πενίας και της βασανιστικής αναζήτησης πόρων. Για «τρύπες» που άνοιξαν κυβερνήτες και κυβερνώμενοι. Με την απραξία και με τα «έργα» τους. Τι κάνουμε, που οι στρόφιγγες έκλεισαν και άνοιξε η όρεξη των πιστωτών μας;

ΔΕΝ σηκώνει άλλα μέτρα οριζόντια-σηκώνει…κάθετα. Γι αυτό και η ματιά μας οριζοντίως και καθέτως να σαρώνει μισθούς ευνοουμένων και προνόμια άθικτα και ανθεκτικά στο χρόνο. Κι αν το «ενιαίο» ήταν στοιχείο προεκλογικής ψευτιάς και διαπραγμάτευσης, είναι καιρός, «τώρα που γυρίζει». Αν όμως δεν στέρξουν οι αρμεχτές των «ευγενών ταμείων»; Υπάρχει και ο δρόμος της παραίτησης. Με τα κεκτημένα υπό μάλης κι είναι αρκετά για…τζάκι και απομνημονεύματα.

ΘΕΛΕΙ «τόλμη και αρετή η ελευθερία», αλλά οι πολλοί προτιμούν την «ελευθερία» της τσέπης. Κατά τη φιλοσοφία της εποχής μας. Με τα «ιδανικά» και τις αξίες της.

ΚΑΙ πάμε στους νομοθέτες μας. Το ένα μάτι κλειστό απ’ την ανία των συνεδριάσεων και τ’ άλλο ανοιχτό για την ψήφο. Μεταφορικό μέσο για μιαν έδρα με τα καλούδια της που δεν έχουν τελειωμό. Για παλιούς, καινούριους, παρελθόντες και μελλοντικούς. Δεν έχουν λόγο να τα «χαλάσουν» με τους υψηλόμισθους (ανα)ταράσσοντας τα νερά. Κι ούτε θα βασανίζονται απ’ τις σοσιαλιστικές τους παρορμήσεις. Δεν τους ενοχλούν οι έχοντες, δεν τους απασχολούν οι μη έχοντες και π.χ. οι «εργαζόμενοι» της Βουλής θα παραμείνουν ανενόχλητοι.

ΕΜΕΙΣ περιμένουμε. Μια Κυβέρνηση που τόσο εύκολα αποφάσισε για κρατήσεις και περικοπές οφείλει να χρησιμοποιήσει τη χατζάρα της και για τα κεφάλια (με το κεφάλαιο) που «προεξέχουν». Για ρυθμίσεις που επιβάλλονται. Για μια κατά προσέγγιση σε ένα (de facto) Ενιαίο Μισθολόγιο.

ΤΟ «ΛΑΒΕΙΝ» ΧΩΡΙΣ ΤΟ «ΔΟΥΝΑΙ»;

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΣΤΟΝ Ενικό» και ήταν ένας. Απέναντι εκπρόσωποι εργαζομένων στα νοσοκομεία, συνδικαλιστές και «ελεύθεροι σκοπευτές». Μόνο οι τελευταίοι ήσαν «γνήσιοι». Οι συνδικαλιστές κουβαλούσαν το (κρυμμένο) κομματικό τους ταμπελάκι κι ήταν ο λόγος τους ΠΡΟ-ΚΑΤ και ευθυγραμμισμένος με τις απόψεις του «εντολέα» και τις…αρχές του κόμματος.

ΚΑΙ, βέβαια, καλώς έπραττε ο κ. Γεωργιάδης (Υπουργός) και τους αποκάλυπτε ως προς το κόμμα και την παράταξη. Δεν μπορείς να εκπροσωπείς εργαζομένους κατά κόμμα και «ιδεολογία» φορώντας επιδεικτικά το κομματικό σου ταμπελάκι στις συνάξεις και για την ψήφο και να το κρύβεις επιμελώς και…αγωνιωδώς σε δημόσιες τηλεοπτικές εμφανίσεις.

ΠΑΜΕ παρακάτω και στην ουσία της πολύωρης και βασανιστικής νύχτας, με τον κ. Άδωνη σε ρόλο…τερματοφύλακα. Είχαν τα δίκια τους ένας-ένας, πρόβαλλαν τα αιτήματά του κλάδου, περίμεναν…συντριβή του «εχθρού», αλλά το κύμα των επιθέσεων έσκαγε και χάνονταν στο τείχος του Ε.Ο.Π.Π.Υ. Του νέου φορέα που κουβαλάει τα ελλείμματα δεκαετιών και τις αμαρτίες λειτουργών του, ανάκατων με λαμόγια και οικονομημένους που σιωπούν.

Η νύχτα πέρασε και οι «δράστες»-υπαίτιοι της κατάντιας και ολετήρες του ΕΣΥ παρέμειναν στο σκοτάδι, ως άτομα, ομάδες και σινάφια. Ούτε καν ο απόηχος του πάρτι έφτασε στα κλειστά αυτιά, αποκαλύψεις και κατάθεση της αλήθειας που ζεματάει.

ΤΙ περιμέναμε; Ειλικρίνεια και τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Μίλησαν για φάρμακα και ποσοστά με τον ΕΟΠΠΥ απέναντι, χωρίς να νοιάζονται για τα ελλείμματα. Λες κι είναι τρίτο(ς) κι άσχετος Οργανισμός μόνο για άρμεγμα και χωρίς ανατροφοδότηση.

ΔΕΝ μίλησαν για κυκλώματα και «φαγάνες», για πιράνχας και οργανωμένους, για «πόθεν έσχες»…γλεντζέδων, του πάρτι, για περιουσίες που φτιάχτηκαν απ’ το φάρμακο, για το φακελάκι του παρελθόντος που έγινε βίλες και καταθέσεις στην Ελβετία. Κολλημένοι στο «λαβείν», δεν αποκάλυψαν υπογραφές ενόχων της κατάντιας κι ούτε απαίτησαν να πάει ΕΝΑΣ τους στη φυλακή. Και, βέβαια, το πέρασαν ξώφαλτσα πως ακόμα και σήμερα «παρεπιδημούν» (στο κουρελιασμένο) ΕΣΥ λαμόγια που δεν τα ξεχωρίζεις εύκολα απ’ τους έντιμους και εργατικούς γιατρούς και προσωπικό.

ΤΟ «δούναι και λαβείν» πάνε μαζί και δεν θα πείσεις, αν τα ξεχωρίσεις.

«ΠΛΑΣΤΟΙ», ΔΟΤΟΙ ΚΑΙ ΦΥΤΕΥΤΟΙ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΥΤΗ η ανυπακοή θα μας φάει. Η «λευτεριά» που λέγαμε. Η απελευθέρωση απ’ τα δεσμά τα σιδερένια (που σκουριάζουν), για άλλα χρυσά που δεν σκουριάζουν (Άρης Βελουχιώτης για την εναλλαγή των αλυσίδων του Ναζισμού από εκείνες των Άγγλων).

ΤΕΛΟΣ η απόλαυση των δανεικών και η ευωχία της ανεμελιάς. Ήρθαν καιροί δύσκολοι, κι αν θέλουμε να καμαρώνουμε με το φωτοστέφανο του ατομικού φιλότιμου να διαμορφώνει το εθνικό, οφείλουμε να’ μαστε συνεπείς. Στους (άρπαγες και ανθέλληνες)

αλλά και στην ευρωπαϊκή πίστη, μιας και βρεθήκαμε στο ίδιο κλαμπ της (υποτιθεμένης) αλληλοϋποστήριξης και συμπόρευσης.

ΚΑΙ τι θα’ καναν οι «κουτόφραγκοι», αν τους ζητούσαν απογραφή των διοικητικών στα πανεπιστήμια τους; Θα έσπευδαν ως (καθ’ ημάς)…κορόιδα να απογραφούν. Με στοιχεία πραγματικά και υπογραφές υπευθύνων που δεν παίζουν με τα δημόσια και το κύρος της δημόσιας διοίκησης.

ΕΔΩ το πράμα αλλάζει. Με τους όψιμους «εν δημοκρατία» που διεκδικούν αντιστασιακές δάφνες. Δεν υπακούμε, δεν πειθαρχούμε και…«μολών λαβέ». Με το αζημίωτο και σε μιαν «αδρανειακή» συνέχιση της συνήθους αντίδρασης εκ του ασφαλούς, που αναδεικνύει «ήρωες» και καταξιώνει συνδικαλιστές.

ΕΥΤΥΧΩΣ που η ανάγκη μας χτυπάει την πόρτα και «ανάγκη εστί το μη ενδέχεσθαι άλλως». Τέλος τα παιχνίδια στη δεξαμενή της ασυδοσίας, οι ηρωισμοί με τζάμπα μάγκες σε καιρούς κρίσης. Δίνετε τα στοιχεία, «αυτοπαρουσιάζεστε», λέτε κι ένα τραγούδι. Όχι γιατί το γουστάρει η εξουσία και οι διεκπεραιωτές της διάσωσης(;) μιας Ελλάδας που ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού. Γιατί…λοιπόν;

ΓΙΑ ‘μας τους τρίτους και άσχετους με τα διοικητικά των πανεπιστημίων, αλλά εξόχως ενδιαφερόμενους για τη φορολόγησή μας. Και για την «διατροφή» απατεώνων ανάμεσα σε αθώους και τίμιους εργαζόμενους-διοικητικούς στα Πανεπιστήμια. Και τι εννοούμε; Πως δεν ανεχόμαστε να (δια)τρέφουμε, να συντηρούμε και να μισθοδοτούμε διοικητικούς με πλαστά χαρτιά και τίτλους. Ούτε και ευνοούμενους της πολιτικής αλητείας που φρόντισε να τους εξασφαλίσει πόστο, μισθό και σιγουριά στα…παραπανεπιστημιακά του υδροκεφαλισμού και της αδικίας.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ τις λίστες. Τι άλλο; Να πάνε σπίτι τους οι υπεράριθμοι, οι «πλαστοί», δοτοί και φυτευτοί.

ΦΑΝΕΡΑ ΘΥΜΑΤΑ-ΑΦΑΝΕΡΩΤΟΙ ΘΥΤΕΣ

nikolaidhsthanasis

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΑΝ ανάσα στον κυκεώνα των θεμάτων και των προβλημάτων. Κι αυτό είναι πρόβλημα-καρπός και συνέπεια των καταλήψεων, της «πενταήμερης» και της μαγκιάς στα σχολεία. Με μόρφωση δυσανάλογη των μέσων της εποχής μας και αγωγή συμπυκνωμένη στη δημόσια συμπεριφορά του μαθητή. Σκορπάει τη βρισιά δεξιά κι αριστερά, νιώθοντας «λεύτερος». Η μαθήτρια «προετοιμάζεται» στον καθρέφτη και προσέρχεται στο μάθημα με ρουζ και σκουλαρίκια.

ΚΙ εμείς; Καμαρώνουμε! Για το «δημοκρατικό-προοδευτικό» σχολείο (με φανερά θύματα και αφανείς θύτες), ενοχλημένοι για τον σταυρό στη σημαία(!), την εικόνα στην αίθουσα και για την πρωινή προσευχή, τις εθνικές γιορτές και για τις παρελάσεις. Αδιάφοροι για τα καλλιστεία ημίγυμνων κοριτσόπουλων στη «γέφυρα της ομορφιάς»..

ΦΤΑΙΕΙ το παιδί-θαυμάστρια της κας Μενεγάκη; Ο μαθητής-φαν του κ. Λαζόπουλου; Ας ψηλαφίσουμε το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης και τους «πικρούς» καρπούς μιας δαπανηρής και αλλοπρόσαλλης εκπαίδευσης, στον προφορικό λόγο π τ υ χ ι ο ύ χ ω ν.

  • Βάζει άλλους παραμέτρους (Κοτσούμπας Γ.Γ. ΚΚΕ/Μέγα)
  • Άπαντες οι περιπτώσεις (Δρέττα/ΠΑΣΟΚ/ΣΚΑΪ)
  • Μιλούν για πρωτογενές πλεονάσματα (Μακρή/ΑΝΕΛ/ΣΚΑΪ)
  • Ενημέρωσαν τον εκτελών χρέη (ΣΚΑΪ)
  • Υπόλογος και άλλων δύο ληστείων (ΑΝΤ1)
  • Το εποχιούχο επίδομα (ΣΚΑΪ)
  • Θέλει να αποφύγει κάθε είδους κινητοποιήσεων (ΑΛΦΑ)
  • Βιώνει έναν κυκέωνα προβλημάτων (Καθηγητής/ΑΝΤ1)
  • Δαμόκλειος σπάθα (Γαρουφάκης/ΣΚΑΪ)
  • Εμείς το’ χουμε ανάγει σε…(Πολίτης/ΣΤΑΡ)
  • Του συγκυβερνούντος λαϊκού κόμματος (Μέγα)
  • Για την τοποθέτηση της ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση (Αναγνωστάκης/Μέγα)
  • Εξέτασαν ακόμα και τα φοριαμό (ΣΚΑΪ)
  • Αυτό νοιάζει τον κόσμο (Αμπατζόγλου/ΑΝΤ1)
  • Τρεις ξύλινοι ράβδοι (ΣΚΑΪ)
  • Άνηκε (ο παραπάνω)
  • Δεν μπορεί να αναχθεί ένα κόμμα που να διαπράγει εγκλήματα (ΣΚΑΪ)
  • Μεταξύ Γρεβενά-Κοζάνης (ΣΚΑΪ/Δελτίο καιρού)
  • Είτε απ’ τους αστυνομικούς που ήσαν παρών (ΑΝΤ1)
  • Που πλαισιούν (Μέγα)

Pages