Απόψεις

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΒΓΑΙΝΟΥΝ αμαρτίες τους στη φόρα και η απορία μας παραμένει. Γιατί…τώρα; Ας το προσπεράσουμε, ψαχουλεύοντας την «ξένη επιβουλή» που μορφοποιήθηκε σε μνημόνια. Δεν τα θεσπίσαμε μονάχοι και μπάσαμε τον «εχθρό». Και δεν είναι πως δεν τόλμησαν κυβερνώντες και κυβερνώμενοι. Απλά, δεν το’ θελαν, βολεμένοι και καλοπερνώντας. Με λοξή τη ματιά στα δανεικά.

ΚΑΝΕΝΑΣ «βαθμοφόρος» τους δεν πήγε φυλακή κι αν εξαιρέσεις το «Γουδή» και την αλληλοεξόντωση πολιτικών στις νεφελώδεις δεκαετίες του ‘ 20 και του ’30, ερχόμαστε στα σημερινά που…κάτι γίνεται. Από ανάγκη-το’ παμε-και με το Κράτος ξυπνητό μη του φύγει δεκάρα. Βεβιασμένα και βιαστικά, με αδικίες και ανισότητες, ωστόσο, «το κακό δεν οφείλεται πάντα σ’ αυτούς που κάνουν λάθη, αλλά και σ’ εκείνους που δεν κάνουν τίποτα».

ΕΝΑΝ-έναν, λοιπόν, «μεγάλους» και «μικρούς» (αλλά όχι πολύ…μεγάλους) τους περνούν τις χειροπέδες, που δεν είναι κανόνας πως συμμορφώνουν. Ας πούμε, λοιπόν, πως αυτό δρομολογήθηκε και θα συνεχιστεί, πως θα γεμίσουν τα ταμεία (για να τα ξαναδειάσουν καραδοκούντες της κομπίνας και της λαμογιάς).

ΕΚΕΙΝΟ που εξοργίζει είναι οι ατιμώρητοι «δράστες» κι ακόμα περισσότερο οι ηθικοί αυτουργοί. Οι «θεσμικοί» αλήτες που διόρισαν και παραμένουν στο σκοτάδι. Τα αφανέρωτα κυκλώματα που περιέπεσαν σε χειμερία νάρκη, μέχρι τα «μέλη» τους να ξαναπιάσουν…δουλειά «αβρόχοις ποσί», έχοντας πηδήξει το ποτάμι. Αποκαλύπτεις, λοιπόν, το «έγκλημα», το περιγράφουν τα ΜΜΕ με χίλια χρώματα κι ύστερα…” προσωπικά δεδομένα” και σκοτάδι. Ακόμα και σε περιπτώσεις με τα χαρτονομίσματα της αλητείας προεξέχοντα σε θυλάκια.

ΚΑΙ, βέβαια, πήραν άδειες τυφλού ανοιχτομάτηδες, τσέπωσαν επιδόματα χηρείας ξαναπαντρεμένες, διορίστηκαν με πλαστά δικαιολογητικά απατεώνες, τσέπωναν χιλιάρικο τη μέρα «εργαζόμενοι» στην ΕΡΤ. Δεν θα μάθουμε ποτέ τους συναυτουργούς των παραπάνω εγκλημάτων. Δεν θα βγουν στη φόρα φαρδιές πλατιές υπογραφές των συναυτουργών της ζημιάς. Γιατί; Γιατί εμπλέκονται και άλλοι. Και γιατί παραγράφηκαν ως αδικήματα.

ΩΣΤΟΣΟ, επιμένουμε. Να δούμε και να καμαρώσουμε φάτσες της εξουσίας που μοιράζονταν τον μισθό του ευνοουμένου τους με κίνηση κάτω απ’ το…τραπέζι.

ΠΟΙΟΥΣ ξεχάσαμε; Τους πολιτικούς! Πόσους διόρισαν κατά κόμμα. Τι άλλο; Ν’ ανοίξει και κανένα…κινητό τους για αποκαλύψεις.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΑ απ’ τις πολλές, μια μάνα μοναδική. Στην πιο δύσκολη ώρα και με τον Αλέξανδρό της στην εντατική. Εκείνη πονάει πραγματικά-για τους άλλους «ξένος πόνος ξέγδαρμα»-κι ακόμα να το χωνέψουμε πως υπάρχουν σύγχρονες ηρωίδες. Διαβάσαμε τη σκέψη της μέσα απ’ τα λόγια της, ζυγιάσαμε το κουράγιο της, δεν βρήκαμε μέτρο να μετρήσουμε τον ηρωισμό της. Κι απόμεινε το μήνυμα. Το ‘στειλε για όλους μας, πανελλήνια, παγκόσμια κι ήταν συγκλονιστικό.

ΝΑ πάμε στους τριγύρω. Πολιτικούς που «συγκλονίστηκαν». Φιλιώθηκαν προσωρινά, για να εκφράσουν τη λύπη και την ανησυχία τους. Μη μας προκύψει…διχασμός κι ανοίξουν δρόμοι για μείζονα φαγωμάρα, εξελιχθεί δραματικά η κατάσταση και οδηγηθούμε σε (νέο) εμφύλιο. Και; Θα χάσουν ό,τι με όνειρα κατέκτησαν και δεν τ’ αφήνουν σε άλλους. Μη πάει το κόμμα στον πάτο (αγωνιά και αγωνίζεται ο κ. Τζαμτζής μη πάει το Κόμμα του στο 5%) κι αυτοί στους…ανεπάγγελτους. Οι γνωστοί μας με τα αυτιά κλειστά σε παροτρύνσεις για ενότητα. Την καίρια στιγμή κλείνουν το γόνυ ευλαβικά στις τραγικές μάνες κι ύστερα τέλος η ανακωχή, ξανά διχασμός και φαγωμάρα. Με θεματολόγιο «ψηφοθηρικό», ενίοτε σε θέματα γελοία, φτάνει να φέρνουν ψήφους.

ΝΑ ξαναπάμε στη μάνα και το ψυχικό της μεγαλείο. Ξανάνιωσε παρόμοιο πόνο με τον άλλο της γιο που έχασε (στα 28 του) και μόνο το κουράγιο της δεν έχασε. Κι ήταν δίδαγμα ο λόγος της, γροθιά στο στομάχι και αφύπνιση. Μέτρησε όσο χιλιάδες κηρύγματα από άμβωνες κι άλλα τόσα άρθρα δικά σου (και…δικά μου) για ενότητα και δράση μας σαν μια γροθιά.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΙ απ’ τα λόγια της, κρατούσαμε την ανάσα μας κι άλλοι τα δάκρυά τους. Δεν αποδίδονται με άλλα λόγια, μόνο μεταφράζονται. Με έναν άπειρο θαυμασμό για την ηρωική σύγχρονη ελληνίδα, που θα συνεχίσει την ιστορία της, αν χρειαστεί.

ΕΝΟΤΗΤΑ κι αδελφοσύνη. Σε μέρες κρίσης κρίσιμες κι ανάμεσα σε λύκους. Για να μαραθούν τα αγκάθια στον δύσκολο δρόμο μας.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΠΗΚΕ στη ζωή μας η ηλεκτρονική, χάθηκαν θέσεις εργασίας. Όπως κάποτε η μηχανή. Και δεν έχει αισθήματα η μηχανή, ούτε η ζωή πισωγυρίσματα. Το κομπιούτερ καθυστέρησε (σκοπίμως) στη δημόσια διοίκηση και τους λόγους αναζήτησέ τους στους οργανωμένους για λοβιτούρα και κλεψιά. Πιο εύκολα κάνεις τη «δουλειά» σου με ασυντόνιστους τομείς και με «λειτουργούς» απομονωμένους σε γραφεία με εξοπλισμό το κλιματιστικό και τη…γραφομηχανή.

ΓΕΥΤΗΚΕ ο ιδιώτης την πίκρα της απόλυσης, ως πλεονάζων και…περιττός στη βιοτεχνία, στο εργοστάσιο, στο μαγαζί. Και πού να πει τον πόνο του, που κανένας νόμος δεν τον καλύπτει ως προς την…(μη) μονιμότητα; Και γέμισε η κοινωνία μας (της κρίσης) ανέργους και απολυμένους. Ποιος και πώς να σιάξει την ψυχολογία τους;

ΤΟ δημόσιο θέσπισε τους νόμους του, εξασφάλισε και τη μονιμότητα για εργαζόμενους, εργασθέντες και «εργαζόμενους». Για ποιους άλλους; Για κλέφτες που τους είπαμε επίορκους και πέφτουν στα μαλακά. Αν τους πιάσουν, αν κι όποτε τους δικάσουν. Με τον συνδικαλιστή να…καθαρίζει-ψηφοθήρας κι αυτός για την ελάσσονα εξουσία και την μείζονα τάση να αθωώνει «αμαρτωλούς».

ΑΡΓΑ και καθυστερημένα, πάντως έδωσε τις εξετάσεις του το κομπιούτερ και πέρασε στο…πανεπιστήμιο. Πήρε την καρέκλα του ως…διοικητικός ανάμεσα σε διοικητικούς. Περίσσεψαν θέσεις, αχρηστεύθηκαν ρόλοι και πρόβαλε το φάσμα της κινητικότητας. (Στον ιδιωτικό τομέα θα το λέγαμε μόνιμη διαθεσιμότητα, κοινώς, «πήγαινε σπίτι σου, μετά είτε άνευ αποζημιώσεως»).

ΕΔΩ το πράμα αλλάζει. Ο δημόσιος «λειτουργός» νιώθει αφέντης «υπηκόων» που (τον) προσκυνάνε και ιδιοκτήτης εξ αδιαιρέτου ενός Κράτους με τα όλα του. Κινητά και ακίνητα, ακόμα και διαδοχή σε γιο ή κόρη, «κληρονομικώ δικαιώματι» και με ολίγο…μέσον.

ΕΝΙΩΣΑΝ αδικημένοι και απαραίτητοι οι «Διοικητικοί», κατέβασαν το νόμο κι άρπαξαν τον βασικότερο των συνταγματικών τους δικαιωμάτων. Απεργία! (Σήμερα, που πρέπει να αυξηθούν ωράρια και να σφίξουμε τη ζώνη και τα…δόντια).

ΑΠΕΡΓΙΑ! Μέχρι τελικής πτώσεως; Όχι. Γιατί; Γιατί πληρώνονται κανονικά (από μια γραφειοκρατική τυπικότητα). Και τι να’ καναν; Όφειλαν να αρνηθούν αξιοπρεπώς την (παράνομη) είσπραξη του μισθού τους.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΙ έμεινε το Κράτος μόνο. Χωρίς φίλους και υπεράσπιση. Με τους πάντες να το πλήττουν λυσσασμένα. Από αντικυβερνητισμό και είναι οι λίγοι. Οι υπόλοιποι βάλλουν γιατί δεν έχουν κάτι να χάσουν. Μέχρι να…ψοφήσει η γελάδα και να τη θάψουν με τιμές. Και με…αναμνήσεις (κλεψιές, φοροκλοπή, πολυθεσίτες και πολυμισθίτες…). Γιατί γίναν’ ένα άσχετοι και αρμεχτές, ξεχνώντας τον εργοδότη τους. Τέως και σημερινό, με την υποκρισία σύννεφο.

ΜΙΛΑΜΕ για μόνιμη αδιαφορία μας για τα κοινά λες κι είναι ξένα και για σηκωμένους ώμους πολιτών κουλουριασμένων περί τα ιδιωτικά τους. Στο βιος και τα δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις(;!).

Ο Τύπος και οι τύποι των πρωινάδικων, για παράδειγμα, δεν έχουν κάποιον λόγο να υπερασπιστούν το Κράτος και του επιτίθενται λυσσασμένα. Ακόμα και για τα καλά και συμφέροντα. Ανάμεσά τους άνθρωποι που τα ‘κονόμησαν απ’ το κοινό ταμείο γεμάτο για λίγους και άδειο μόνιμα για τους πολλούς. Το άρμεξαν δεόντως ως κρατικοδίαιτοι με ηγεμονικούς μισθούς και βάλλουν, σήμερα, από «ελεύθερο» μετερίζι.

ΤΟ ξανάπαμε (και θα το λέμε) πως μας στοίχιζε περ. ένα χιλιάρικο τη μέρα ο κ. Λυριτζής για να καλαμπουρίζει στη ΝΕΤ. Το τσέπωνε, και τώρα όλα τα κρατικά του…βρωμάνε. Ο ίδιος κρατικός φορέας φούσκωσε τις τσέπες της κας Τσαπανίδου. Με την ΕΤ1 να κάνει το ίδιο στην κα Παναγιωταρέα και το Κράτος να της προσφέρει απλόχερα δημόσιες θέσεις με μισθούς και συντάξεις ταμείων που περιέργως…άδειασαν. Χωρίς να ξέρουμε αν τα περ. 340 χιλιάρικα (το χρόνο) έκαστος/εκάστη τα δήλωναν στην Εφορία.

ΗΡΘΕ η ώρα να αρμέξει το κράτος τους αρμεχτές του και δυστροπούμε. Άγρια και με το δίκιο μας, κατά περίπτωση, αλλά και ομοθυμαδόν από…εχθρικά αισθήματα. Τα καλά μας (αισθήματα) τα κρατάμε για τον νυν και τέως φοροκλέφτη, «σύντροφο» και ομοϊδεάτη. Πρότυπο για μίμηση και «συναθλητή» (καθένας με τις επιδόσεις του) στο ίδιο σπορ και, βέβαια, με κάποιους πανελλήνιους πρωταθλητές, απείραχτους στη λεία και στο χρόνο.

ΑΥΡΙΟ κι άλλο δείγμα αρμεχτών, που τσεπώνουν τον μισθό τους απεργώντας!

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΙΧΑΜΕ τις εταιρίες και όχι μόνο. Φαρμακευτικοί κολοσσοί που άνοιξαν χρυσές δουλειές με το ΕΣΥ και το ελληνικό δημόσιο. Κι αν υπήρξε λιτός στα φάρμακα ο έλληνας και…σπαρτιάτης στην ιατρική περίθαλψη, τον έκαναν νοσομανή και υπερκαταναλωτή. Με τους προμηθευτές να διπλαρώνουν μεσολαβητές νοσοκομείων και…σύννεφο η κλεψιά. Απ’ τον «μεγάλο» ως τον τελευταίο. Με τον καθηγητή να κρατάει «εντατικές» κλειστές για φίλους του, ως την καθαρίστρια που ξάφριζε υλικό για το σπίτι. Πανάκριβα ιατρικά μηχανήματα να σκουριάζουν στις αποθήκες και (ακόμα) και τον δολιοφθορέα να στρώνει παιχνίδι για ιδιώτες.

ΑΥΤΑ στην Ελλάδα της ατιμωρησίας και της αρπαχτής και η ζημιά να καλύπτεται με δανεικά. Ωστόσο, όλα έχουν το τίμημά τους κι όλα(;) πληρώνονται, όταν έρθει η ώρα της κρίσης (κυριολεκτούμε) και με τις «τρύπες» να ξεφυτρώνουν φοβερές κι άλλες να χάσκουν ακάλυπτες και τρομερές. Και πήραν απάνω τους οι έντιμοι τις ατιμίες των πολλών. Γιατροί πιστοί στον όρκο τους που επιμένουν, προσωπικό με την αίσθηση του λειτουργού και χωρίς το χέρι απλωμένο. Κι εμείς; Κρατήσαμε τις…σημειώσεις μας και ρωτάμε την πλειοψηφία είτε μειοψηφία (δεν έχει σημασία). Πότε, στο παρελθόν, βγήκατε στο δρόμο με λάβαρα για τα κακώς κείμενα και (μη) λειτουργούντα στο χώρο της υγείας;

ΥΠΗΡΞΑΝ απεργίες, στάσεις και αποχές, αλλά μονότονα για αιτήματα που σχετίζονται με τα «ιδανικά» της εποχής. Χωρίς επίσχεση εργασίας, μιας κι όλοι πληρώνονταν (με δανεικά), ούτε για δείγμα μια καταγγελία «από μέσα» για φακελάκηδες, μια συνέλευση με συνδικαλιστές να το ξεκαθαρίζουν πως δεν θα καλύψουν κανέναν επίορκο και αμαρτωλό. Και το ηφαίστειο σιγόβραζε, χωρίς να φαίνεται η «τρύπα». Έγινε η έκρηξη και ρέει αργά καυτή η λάβα να μας πνίξει.

ΤΙ κάνεις σήμερα, ποιος και πώς πληρώνει τα σπασμένα του πάρτι, πώς καλύπτεται η ζημιά; Με τους έντιμους και εργατικούς στην πρώτη γραμμή. Και οι κομματικοί κι οι εθισμένοι σε «συνήθειες» παραδοσιακές; Βγήκαν στο δρόμο με πανό! Στις κάμερες για απειλές!! Δεν αντέχουν, ωστόσο, κανένας τους δεν τα βροντάει απ’ τον ΕΟΠΥΥ.

ΤΙ κι αν συνεργαστεί ο ιδιώτης (με νόμους και κανόνες) με τη δημόσιο, όπως στις χώρες της Ευρώπης; Είδαμε (το νιώσαμε) πού το κατάντησαν κι όλοι ευθυνόμαστε.

του Αντρέα Ρουμελιώτη

Είμαι ρεαλιστής και δεν επιδιώκω το αδύνατο (αντιθέτως με ότι διατείνονταν το γνωστό σύνθημα τον Μάη του ’68) γιατί έχει συμβεί το αδιανόητο. Επιπροσθέτως, η ανάγκη με κάνει καταστασιακό αντιπραγματιστή, αφού η δική μας ηττημένη γενιά δεν θα προλάβει τους νέους καρπούς της όποιας ουτοπίας λιπαίνουν οι νεότεροι, να γευτεί.

Ξαναμελετάω το απαύγασμα όσων έχουν γραφτεί για τις κυκλικές οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού και διαπιστώνω, μετά λύπης μου, ότι κάθε γενιά την «άφηναν» να ευδοκιμεί και πριν προλάβει να απολαύσει τους καρπούς της ανάπτυξης, αποσπώντας βίαια ό,τι είχε δημιουργήσει, της έκαναν πατητή. Συνήθως το επιτύγχαναν προκαλώντας παγκόσμιους και περιφερειακούς πολέμους ή εμφύλιους σπαραγμούς.

Αυτό διδάσκει η ιστορία των κρίσεων: ότι το καπιταλιστικό σύστημα, για να επανακάμψει, καταστρέφει κάθε φορά μεγάλο μέρος του (άυλου και υλικού) κεφαλαίου και της εργασίας, πυροδοτώντας εντέχνως κάθε είδους πολέμους. Με πρόσχημα τις κρίσεις, αναδιανέμει τον υπαρκτό πλούτο υπέρ των ισχυροτέρων, αρπάζοντας τους καρπούς της δημιουργίας κάθε γενιάς. Όχι βεβαίως γραμμικά, αλλά ασύμμετρα, μέσα από μια αναμπουμπούλα απ’ την οποία, εντέλει, θα επωφεληθούν οι 147 εταιρείες – funds που κυβερνάνε τον κόσμο τούτο, τα ισχυρότερα κράτη και οι ανώτατες κοινωνικές τάξεις.

Η αναδιανομή του (υπαρκτού και λογιστικού) πλούτου υπέρ των ισχυροτέρων αυτή τη φορά έχει πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά. Ο μαϊμού καπιταλισμός – καζίνο επικράτησε πλήρως έναντι των πραγματικών καπιταλιστών – βιομηχάνων και παραγωγών της νέας τεχνολογίας. Ο χοντρός βιομήχανος με το πούρο και τις τιράντες «τρώει πόρτα» στο καζίνο που έφτιαξε για να διασκεδάζει και να στοιχηματίζει στην καταστροφή των άλλων.

Τα κράτη είναι υποχείρια των καζινάδων και οι πολιτικοί ενεργούμενα και υπάλληλοί τους. Η νέα παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία έχει αποκτήσει πλέον την αυθάδεια και τον τσαμπουκά, που της επιτρέπουν να υποβαθμίζει και να απειλεί, μέσω των ελεγχόμενων οίκων αξιολόγησης, την ίδια την Μέκκα του συστήματος∙ την Αμερική. Αφού μεταμόρφωσε δεξιοτεχνικά την τεράστια μαύρη τρύπα των τραπεζών σε κρίση χρέους των κρατών...

Το εικονικό – λογιστικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο επικράτησε πλήρως δανείζοντας αέρα, και τα κράτη, όπως και οι υπήκοοι τους, πρέπει τώρα να αποπληρώσουν (με) σε πραγματικές αξίες. Όταν πάρουν και το τελευταίο σπίτι και το τελευταίο ευρώ, τα μη υπάρχοντα θα «κουρευτούν»...

Αφού καταστραφεί μεγάλο μέρος της πραγματικής παραγωγής και της εργασίας, θα στραγγίζουν ότι «λίπος» υπάρχει πριν επανέλθουμε στον νέο κύκλο της ανάπτυξης. Η νέα ανάπτυξη δεν θα συνεπάγεται αυτομάτως νέες θέσεις εντάσεως εργασίας – έστω και κακοπληρωμένες – δεδομένου ότι έχουμε ήδη μπει στην εποχή της ρομποτικής. Άλλωστε, το χρήμα δεν αυγατίζει πλέον απ’ την παραγωγική διαδικασία αλλά απ’ το ίδιο το χρήμα...

Θα αποθάνομε; Όχι! Θα μας αφήσουν ένα οικονομικό περιθώριο 10-20% για νέες συνεταιριστικές, συνεργατικές επιχειρήσεις με κοινωνική εργασία. Μέσα απ’ αυτά τα φυτώρια θα προκύψουν οι νέες καινοτομίες, ευρεσιτεχνίες και θα αναπτυχθεί η εφευρετικότητα και η ανταγωνιστικότητα. Μόνο έτσι θα επιβιώσουμε. Μέχρι την νέα αναδιανομή, όπου θα θεριστούν οι καρποί της επόμενης γενιάς. Σόρι, ε;...

πηγή: http://tvxs.gr/news/

Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ» στο πόστο τους. Για δουλεία, «δουλειά» και…χειροκρότημα. Στις παρελάσεις κι ήταν ο καημός τους δυο τρεις φορές το χρόνο. Να στηθούν κορδωμένοι στη μόστρα (κατά το πρωτόκολλο και τον «βαθμό»). Να ηδονίζονται τ’ αυτιά από εμβατήρια κι η καρδούλα να πάλλεται «εθνικά». Ρίγος που τους κοιτούν τιμητικά με βλέμμα λοξό οι παρελαύνοντες κι αυτός/αυτή «ψήλωνε» 2-3 πόντους. Κι ύστερα; Μια δήλωση μπροστά στην κάμερα, κι όλα θα γίνουν…ψήφοι.

ΗΡΘΑΝ χρόνια δύσκολα κι έπεσε μελαγχολία και εθνική…αναπαραδιά. Οι πολιτικοί μας κρύφτηκαν, τα κόμματα δεν βάζουν το χέρι στη…τσέπη για μια (ελαφρότατα) «μηχανοκίνητη» παρέλαση και μας…σώζει ο λεφτάς. Και η αίγλη της παρέλασης; Πάει μ’ εκείνους που γουστάρουν την κατάργησή της. Και η παλικαριά των πολιτικών μας; Σώθηκε κάτω απ’ τα σκαλιά της εξέδρας. Με τους άτολμους δισταχτικούς απέναντι σε δυσαρεστημένους (μη χειροκροτητές) που το’ βαλαν…στα πόδια. Κι έπεσαν προφάσεις (εν αμαρτίαις) και εμετικές κομματικές ανακοινώσεις. Για την αποχή τους και τη ντροπή τους!

ΑΚΟΜΑ και σήμερα, ο λογισμός τους περί την ψήφο κι είναι το δράμα τους. Τα κόμματα αμύνονται σθεναρά «υπέρ του…κομματικού τους εδάφους» κι είναι η τραγωδία μας. Γιατί, όσο αυτοί κι αυτά θα τρώγονται μεταξύ τους, τόσο η εθνική ενότητα θα απομακρύνεται και τα προβλήματα θα απλώνονται.

ΑΓΩΝΑ κατά του φασισμού οι παππούδες κι οι πατεράδες μας, αγώνα κι αυτοί για τα «ιδανικά» τους. Χωρίς μια στάλα παραμένουσας ανδρείας από εκείνους που θυσιάστηκαν. Αν είχαν απέναντι χειροκροτητές θα έσπευδαν. Έχουν δυσαρεστημένους και λάκισαν.

ΝΑ ξαναπάμε στη βάση; Μερίδα ελλήνων ενοχλείται απ’ τις εθνικές παρελάσεις (όπως γίνονται κι όπως τις κατάντησαν) κι είναι δικαίωμά τους. Ωστόσο, είναι οι ίδιοι που δεν ενοχλούνται απ’ τα «παρελαύνοντα» ημίγυμνα κοριτσόπουλα για ποικιλώνυμους τίτλους (σταρ, μις…) σε δρόμους στρωμένους από κρυπτοπροαγωγούς και ενίοτε οδηγούν στο «πονηρό το μονοπάτι». Ούτε απ’ τους φανερούς και κρυπτογκέι καναλιών του αίσχους. Δεν είδαμε αντίδραση (καταγγελία, διαμαρτυρία) και…περιμένουμε. Στο μεταξύ, ας βγουν οι ψηφοθήρες απ’ την κρύπτη τους και τα (κάποια) κόμματα απ’ τη νάρκη τους περί τα (πραγματικώς) εθνικά με τις λιγοστές εκδηλώσεις που μας απόμειναν.

Αστέρι του "tae kwon do"

τον  κόσμο  όλο "φωτίζει"

ο "χρυσός" πρωταθλητής

που επάξια μας κερδίζει.!

Την  Αλμωπία  ανέδειξε

κι'  ήρθε στην επιφάνεια

καμαρώνουντας  δίκαια

με σθένος  περηφάνεια.!

Το "ολόχρυσο"  μετάλιο

που φόρεσε στο στήθος

είναι πράγματι  γεγονός

αλήθεια και όχι "μύθος".!

Με άθληση καθημερινή

θέληση,  ιδρώτα,  κόπο

κατόρθωσε να διακριθεί

όλα έχουν πιάσει τόπο.!

Με πεντακάθαρο μυαλό

και  δίχως  καταχρήσεις

δίκαια  έγινε το ίνδαλμα

πάντοτε  με απαιτήσεις.!

Δραστήριος αξιωματικός

τυχαίως  δεν  ξεχωρίζει

υπεύθυνος & μεθοδικός

προσφέρει  δεν λακίζει.!

Σαν τον γρανίτη δυνατός

και ποτέ δεν κάνει πίσω

βράχος  ανυποχώρητος

που λέει ναι θα κερδίσω.!

Με προσπάθεια, επιμονή

σθένος,πείσμα, πειθαρχία

όλ' αυτά  τον  διακρίνουνε

γι'  αυτό κι'  έχει  επιτυχία.!

Με αλμωπαία  καταγωγή

είναι  από  την  υδραία

ο μεγάλος υπερ-αθλητής

και η νίκη του σπουδαία.!

Τον χρόνο εκμεταλεύεται

ποτέ δεν  πάει "χαμένος"

μας έδωσες τρελή  χαρά

να  είσαι  ευτυχισμένος.!

Ο πανάξιος υπεραθλητής  Κύριος  Μεθόδιος

Καλκαβούρης, βλέπει  την  ζωή  "με άλλο μάτι"

απέχοντας από τις ζημιογόνες καταχρήσεις..!!

Βρίσκει  "διέξοδο"  στην  γυμναστική  και  στο

αγαπητό άθλημα "tae kwon do" που λατρεύει..!!

Εν αντιθέσει με την σημερινή νεολαία που σε

μεγάλο βαθμό κυνηγά την καλοπέραση, με τα

ποτά και τα ξενύχτια, που κλονίζουν την υγεία.

Το γνωστό ρητό απ' την αρχαιότητα λέει το εξής

"χρόνου φείδου" ισχύει απολύτως για τον Χρυσό

Παγκόσμιο Πρωταθλητή μας ο οποίος αξιοποιεί

με τον καλύτερο τρόπο τον χρόνο του..!!

Μάλιστα σε "σκοτεινούς" καιρούς είναι το αστέρι

που λάμπει φωτίζοντας την Καρατζόβα, την

Ελλάδα, και ολάκερη την Ανθρωπότητα...!!!

Μ' εκτίμηση

Ευάγγελος Μπεγλόπουλος του Δημητρίου

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΕ ένα ξεχασμένο ανέκδοτο-αντίδοτο στη μελαγχολία των ημερών. Μια παρέα προπαγανδιστών του σοσιαλισμού στην Ελλάδα (λίγο πριν το’ 81) κάνει τις εξορμήσεις της στην ύπαιθρο. Πλησιάζουν τον αγρότη που έπαιζε χαρτιά, στο καφενείο.

-Αν είχες δυο καράβια θα’ δινες (ως σοσιαλιστής) το ένα στους φτωχούς;

-Και βέβαια.

Πλησιάζουν έναν άλλο.

-Αν είχες δυο πολυκατοικίες, θα’ δινες τη μια;

-Βεβαίως!

Αν είχες δυο βόδια;

-Όχι. Δεν θα ‘δινα τίποτα

-Γιατί;

-Γιατί ΕΧΩ δυο βόδια

Πού «κολλάει»; Στην άρνησή μας να πληρώσουμε, τώρα που ήρθε η σειρά μας. Κατά τη «δύναμή» του έκαστος; Όχι. Και, βέβαια, δεν μας φορολογούν για τον σοσιαλισμό. Το κάνουν για τα άδεια ταμεία και για το χρέος μας. Το δημιούργησαν οι λίγοι σέρνοντας πίσω τους πολλούς, αγνούς και έντιμους. Δεν έκλεβαν στο ζύγι όλοι οι αγρότες για να μοιραστούν τη διαφορά με τον ζυγιστή (αν μπορούσαν θα το’ καναν), ούτε αποζημιώνονταν «ολικά» για μερική ζημιά σε αγροτοκαλλιέργειες κλείνοντας το μάτι στον γεωπόνο.

Μ΄ αυτά κι αυτά ολικά, μερικά και κατά κλάδο, ήρθε η ώρα της κρίσης και το «μη ενδέχεσθαι άλλως». Και είδαμε, επιτέλους, διαμαρτυρόμενους του Π. Ψυχικού να καταθέτουν στην κάμερα τον πόνο τους. Απ’ την άλλη, μας τρύπησαν τ΄ αυτιά δίκαιες φωνές για την αδικία να φορολογηθεί και η στάνη, το ακαλλιέργητο χωράφι-κληρονομιά που μόνο…υπάρχει.

ΠΩΣ τα «παντρέψανε» τα παραπάνω οι «νομοπαρασκευαστές» μας και το σηκώνει η συνείδησή τους; Έρευνα, λοιπόν, για τον ψυχισμό τους, εναρμονισμένο με τα δικά τους (προνόμια και φοροαπαλλαγές) και την τάση τους να πρεσάρουν ανθρώπους που δεν έχουν στον Ήλιο μοίρα. Μέτρησε για τους εθνοπατέρες μας η δαπάνη των διοδίων και τα καταργούν (για πάρτη τους)-δεν μετράει το άγχος βιοπαλαιστών για την επιβίωση, η αγωνία για φορολόγηση της άγονης γης που (κατα)γράφτηκε στο βιος τους.

ΤΟΛΜΗΡΟΙ και άτεγκτοι οι κυβερνήτες μας κι απέναντι χάσκουν οι «απείραχτοι» (λεγόμενοι) επίορκοι. Οι ανέγγιχτες λίστες με το παραδάκι να μας γνέφει απ’ την αλλοδαπή και η περιουσία (και τα κέρδη) εχόντων σε απόσταση ασφαλείας απ’ τις δαγκάνες της εφορίας.

ΠΩΣ ΝΑ πείσεις που δεν…πείθεις;

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ υπήρχε Κράτος. Δεν το ήθελε, δεν το θέλαμε. Ήταν εμπόδιο, «εχθρός» και αντίπαλος. Ποιος θα το πρωτοαρμέξει, ατομικά και κατά (συν)παράταξη, κλάδο και σινάφι. Κι ήταν σαν να πριονίζεις το κλαδί που σε στηρίζει. Και, βέβαια, όλοι «εν χορώ» και εν αγανακτήσει (όταν το χρειαζόμαστε): Πού είναι το Κράτος; Δεν υπάρχει Κράτος!

ΚΑΙ η Πατρίδα; Χαμένη έννοια κι αυτή μέσα στα αγωνιώδη της ζωής για αγαθά της εποχής. Με παρατημένες πάνω της αξίες και ανενεργούς εμάς για την τιμή της. Μέχρι από κάτι να ξυπνήσουμε. Τότε θα σπεύσουμε (μαθημένοι σε περιπέτειες) και «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Με το «προλαμβάνειν» έξω απ’ τις συνήθειες και την πρακτική μας.

Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κήπο με τα περίσσεια γαϊδουράγκαθα άνθισε και η διαφθορά που πάει να μας πνίξει. Είδαμε το Κράτος να σφαδάζει, την Πατρίδα να αγκομαχάει και σπεύσαμε οι μισοί, με τους άλλους μισούς να του γυρίζουν την πλάτη. Ξεκίνησε το κομματικό παιχνίδι σε καιρούς «ου μενετούς» και οι ξελιγωμένοι για εξουσία έστησαν πολιορκητικό κριό έξω απ’ το κάστρο.

ΚΙ απόμεινε το Κράτος στα χέρια μιας (συν)κυβέρνησης που βάλλεται για λάθη και παραλείψεις της, βάλλεται και για τα σωστά και…ασύμφορα. Κι αν στέκονται (οι κυβερνώντες) αδύναμοι μπροστά στους ισχυρούς και έχοντες, είναι γιατί δεν εκπροσωπούν ένα σφριγηλό Κράτος κι έναν πειθαρχημένο λαό για ν’ ακουμπήσουν πάνω του.

ΑΥΤΟΙ, λοιπόν, αδιάφοροι για το (ζοφερό) αύριο και εξόχως ενδιαφερόμενοι για το πολιτικό τους μέλλον, με την κομματική τους πυξίδα και τις «συνιστώσες» να στραβώνουν την πορεία, κι εμείς…προσδοκώντες. Τη συμφιλίωσή τους την τελευταία στιγμή και τα κομματικά τους ταμπελάκια καταγής. Για ό,τι καλύτερο και συμφέρον για την Ελλάδα-μάνα με τους «δυο γιους», που το μετάνιωσαν τραβώντας «ο ένας για την Ανατολή κι ο άλλος για τη Δύση».

ΤΟΥΣ περιμένουμε για μια συγκυβέρνηση ΟΛΩΝ και μόνο τότε θα τους λογαριάσουν οι έχοντες με τα ανέγγιχτα πλούτη και τη δύναμη να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Για Κράτος με ειδικό βάρος και λαό ενωμένο.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΛΟΥΣΑΝ για ενιαίο μισθολόγιο. Όσο να’ ρθουν εκλογές και η νίκη. Πολύτιμη, ηδονική, «κερδοφόρα». Η τετραετίες περνούσαν με αρμονική συνύπαρξη της εξουσίας με τον λαό των διεκδικήσεων. Οι συνδικαλιστές μπροστάρηδες στα μετερίζια του «αγώνα» κι ο ψηφοφόρος με ψηλά τον πήχη των διεκδικήσεων. Ψηλά και το «λάβαρο» της ψήφου του, που έκανε τον πολιτικό να σχεδιάζει με…ρέοντα τα σάλια του.

ΚΑΙ φτάσαμε στο σήμερα της πενίας και της βασανιστικής αναζήτησης πόρων. Για «τρύπες» που άνοιξαν κυβερνήτες και κυβερνώμενοι. Με την απραξία και με τα «έργα» τους. Τι κάνουμε, που οι στρόφιγγες έκλεισαν και άνοιξε η όρεξη των πιστωτών μας;

ΔΕΝ σηκώνει άλλα μέτρα οριζόντια-σηκώνει…κάθετα. Γι αυτό και η ματιά μας οριζοντίως και καθέτως να σαρώνει μισθούς ευνοουμένων και προνόμια άθικτα και ανθεκτικά στο χρόνο. Κι αν το «ενιαίο» ήταν στοιχείο προεκλογικής ψευτιάς και διαπραγμάτευσης, είναι καιρός, «τώρα που γυρίζει». Αν όμως δεν στέρξουν οι αρμεχτές των «ευγενών ταμείων»; Υπάρχει και ο δρόμος της παραίτησης. Με τα κεκτημένα υπό μάλης κι είναι αρκετά για…τζάκι και απομνημονεύματα.

ΘΕΛΕΙ «τόλμη και αρετή η ελευθερία», αλλά οι πολλοί προτιμούν την «ελευθερία» της τσέπης. Κατά τη φιλοσοφία της εποχής μας. Με τα «ιδανικά» και τις αξίες της.

ΚΑΙ πάμε στους νομοθέτες μας. Το ένα μάτι κλειστό απ’ την ανία των συνεδριάσεων και τ’ άλλο ανοιχτό για την ψήφο. Μεταφορικό μέσο για μιαν έδρα με τα καλούδια της που δεν έχουν τελειωμό. Για παλιούς, καινούριους, παρελθόντες και μελλοντικούς. Δεν έχουν λόγο να τα «χαλάσουν» με τους υψηλόμισθους (ανα)ταράσσοντας τα νερά. Κι ούτε θα βασανίζονται απ’ τις σοσιαλιστικές τους παρορμήσεις. Δεν τους ενοχλούν οι έχοντες, δεν τους απασχολούν οι μη έχοντες και π.χ. οι «εργαζόμενοι» της Βουλής θα παραμείνουν ανενόχλητοι.

ΕΜΕΙΣ περιμένουμε. Μια Κυβέρνηση που τόσο εύκολα αποφάσισε για κρατήσεις και περικοπές οφείλει να χρησιμοποιήσει τη χατζάρα της και για τα κεφάλια (με το κεφάλαιο) που «προεξέχουν». Για ρυθμίσεις που επιβάλλονται. Για μια κατά προσέγγιση σε ένα (de facto) Ενιαίο Μισθολόγιο.

Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΣΤΟΝ Ενικό» και ήταν ένας. Απέναντι εκπρόσωποι εργαζομένων στα νοσοκομεία, συνδικαλιστές και «ελεύθεροι σκοπευτές». Μόνο οι τελευταίοι ήσαν «γνήσιοι». Οι συνδικαλιστές κουβαλούσαν το (κρυμμένο) κομματικό τους ταμπελάκι κι ήταν ο λόγος τους ΠΡΟ-ΚΑΤ και ευθυγραμμισμένος με τις απόψεις του «εντολέα» και τις…αρχές του κόμματος.

ΚΑΙ, βέβαια, καλώς έπραττε ο κ. Γεωργιάδης (Υπουργός) και τους αποκάλυπτε ως προς το κόμμα και την παράταξη. Δεν μπορείς να εκπροσωπείς εργαζομένους κατά κόμμα και «ιδεολογία» φορώντας επιδεικτικά το κομματικό σου ταμπελάκι στις συνάξεις και για την ψήφο και να το κρύβεις επιμελώς και…αγωνιωδώς σε δημόσιες τηλεοπτικές εμφανίσεις.

ΠΑΜΕ παρακάτω και στην ουσία της πολύωρης και βασανιστικής νύχτας, με τον κ. Άδωνη σε ρόλο…τερματοφύλακα. Είχαν τα δίκια τους ένας-ένας, πρόβαλλαν τα αιτήματά του κλάδου, περίμεναν…συντριβή του «εχθρού», αλλά το κύμα των επιθέσεων έσκαγε και χάνονταν στο τείχος του Ε.Ο.Π.Π.Υ. Του νέου φορέα που κουβαλάει τα ελλείμματα δεκαετιών και τις αμαρτίες λειτουργών του, ανάκατων με λαμόγια και οικονομημένους που σιωπούν.

Η νύχτα πέρασε και οι «δράστες»-υπαίτιοι της κατάντιας και ολετήρες του ΕΣΥ παρέμειναν στο σκοτάδι, ως άτομα, ομάδες και σινάφια. Ούτε καν ο απόηχος του πάρτι έφτασε στα κλειστά αυτιά, αποκαλύψεις και κατάθεση της αλήθειας που ζεματάει.

ΤΙ περιμέναμε; Ειλικρίνεια και τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Μίλησαν για φάρμακα και ποσοστά με τον ΕΟΠΠΥ απέναντι, χωρίς να νοιάζονται για τα ελλείμματα. Λες κι είναι τρίτο(ς) κι άσχετος Οργανισμός μόνο για άρμεγμα και χωρίς ανατροφοδότηση.

ΔΕΝ μίλησαν για κυκλώματα και «φαγάνες», για πιράνχας και οργανωμένους, για «πόθεν έσχες»…γλεντζέδων, του πάρτι, για περιουσίες που φτιάχτηκαν απ’ το φάρμακο, για το φακελάκι του παρελθόντος που έγινε βίλες και καταθέσεις στην Ελβετία. Κολλημένοι στο «λαβείν», δεν αποκάλυψαν υπογραφές ενόχων της κατάντιας κι ούτε απαίτησαν να πάει ΕΝΑΣ τους στη φυλακή. Και, βέβαια, το πέρασαν ξώφαλτσα πως ακόμα και σήμερα «παρεπιδημούν» (στο κουρελιασμένο) ΕΣΥ λαμόγια που δεν τα ξεχωρίζεις εύκολα απ’ τους έντιμους και εργατικούς γιατρούς και προσωπικό.

ΤΟ «δούναι και λαβείν» πάνε μαζί και δεν θα πείσεις, αν τα ξεχωρίσεις.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΥΤΗ η ανυπακοή θα μας φάει. Η «λευτεριά» που λέγαμε. Η απελευθέρωση απ’ τα δεσμά τα σιδερένια (που σκουριάζουν), για άλλα χρυσά που δεν σκουριάζουν (Άρης Βελουχιώτης για την εναλλαγή των αλυσίδων του Ναζισμού από εκείνες των Άγγλων).

ΤΕΛΟΣ η απόλαυση των δανεικών και η ευωχία της ανεμελιάς. Ήρθαν καιροί δύσκολοι, κι αν θέλουμε να καμαρώνουμε με το φωτοστέφανο του ατομικού φιλότιμου να διαμορφώνει το εθνικό, οφείλουμε να’ μαστε συνεπείς. Στους (άρπαγες και ανθέλληνες)

αλλά και στην ευρωπαϊκή πίστη, μιας και βρεθήκαμε στο ίδιο κλαμπ της (υποτιθεμένης) αλληλοϋποστήριξης και συμπόρευσης.

ΚΑΙ τι θα’ καναν οι «κουτόφραγκοι», αν τους ζητούσαν απογραφή των διοικητικών στα πανεπιστήμια τους; Θα έσπευδαν ως (καθ’ ημάς)…κορόιδα να απογραφούν. Με στοιχεία πραγματικά και υπογραφές υπευθύνων που δεν παίζουν με τα δημόσια και το κύρος της δημόσιας διοίκησης.

ΕΔΩ το πράμα αλλάζει. Με τους όψιμους «εν δημοκρατία» που διεκδικούν αντιστασιακές δάφνες. Δεν υπακούμε, δεν πειθαρχούμε και…«μολών λαβέ». Με το αζημίωτο και σε μιαν «αδρανειακή» συνέχιση της συνήθους αντίδρασης εκ του ασφαλούς, που αναδεικνύει «ήρωες» και καταξιώνει συνδικαλιστές.

ΕΥΤΥΧΩΣ που η ανάγκη μας χτυπάει την πόρτα και «ανάγκη εστί το μη ενδέχεσθαι άλλως». Τέλος τα παιχνίδια στη δεξαμενή της ασυδοσίας, οι ηρωισμοί με τζάμπα μάγκες σε καιρούς κρίσης. Δίνετε τα στοιχεία, «αυτοπαρουσιάζεστε», λέτε κι ένα τραγούδι. Όχι γιατί το γουστάρει η εξουσία και οι διεκπεραιωτές της διάσωσης(;) μιας Ελλάδας που ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού. Γιατί…λοιπόν;

ΓΙΑ ‘μας τους τρίτους και άσχετους με τα διοικητικά των πανεπιστημίων, αλλά εξόχως ενδιαφερόμενους για τη φορολόγησή μας. Και για την «διατροφή» απατεώνων ανάμεσα σε αθώους και τίμιους εργαζόμενους-διοικητικούς στα Πανεπιστήμια. Και τι εννοούμε; Πως δεν ανεχόμαστε να (δια)τρέφουμε, να συντηρούμε και να μισθοδοτούμε διοικητικούς με πλαστά χαρτιά και τίτλους. Ούτε και ευνοούμενους της πολιτικής αλητείας που φρόντισε να τους εξασφαλίσει πόστο, μισθό και σιγουριά στα…παραπανεπιστημιακά του υδροκεφαλισμού και της αδικίας.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ τις λίστες. Τι άλλο; Να πάνε σπίτι τους οι υπεράριθμοι, οι «πλαστοί», δοτοί και φυτευτοί.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΑΝ ανάσα στον κυκεώνα των θεμάτων και των προβλημάτων. Κι αυτό είναι πρόβλημα-καρπός και συνέπεια των καταλήψεων, της «πενταήμερης» και της μαγκιάς στα σχολεία. Με μόρφωση δυσανάλογη των μέσων της εποχής μας και αγωγή συμπυκνωμένη στη δημόσια συμπεριφορά του μαθητή. Σκορπάει τη βρισιά δεξιά κι αριστερά, νιώθοντας «λεύτερος». Η μαθήτρια «προετοιμάζεται» στον καθρέφτη και προσέρχεται στο μάθημα με ρουζ και σκουλαρίκια.

ΚΙ εμείς; Καμαρώνουμε! Για το «δημοκρατικό-προοδευτικό» σχολείο (με φανερά θύματα και αφανείς θύτες), ενοχλημένοι για τον σταυρό στη σημαία(!), την εικόνα στην αίθουσα και για την πρωινή προσευχή, τις εθνικές γιορτές και για τις παρελάσεις. Αδιάφοροι για τα καλλιστεία ημίγυμνων κοριτσόπουλων στη «γέφυρα της ομορφιάς»..

ΦΤΑΙΕΙ το παιδί-θαυμάστρια της κας Μενεγάκη; Ο μαθητής-φαν του κ. Λαζόπουλου; Ας ψηλαφίσουμε το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης και τους «πικρούς» καρπούς μιας δαπανηρής και αλλοπρόσαλλης εκπαίδευσης, στον προφορικό λόγο π τ υ χ ι ο ύ χ ω ν.

• Βάζει άλλους παραμέτρους (Κοτσούμπας Γ.Γ. ΚΚΕ/Μέγα)
• Άπαντες οι περιπτώσεις (Δρέττα/ΠΑΣΟΚ/ΣΚΑΪ)
• Μιλούν για πρωτογενές πλεονάσματα (Μακρή/ΑΝΕΛ/ΣΚΑΪ)
• Ενημέρωσαν τον εκτελών χρέη (ΣΚΑΪ)
• Υπόλογος και άλλων δύο ληστείων (ΑΝΤ1)
• Το εποχιούχο επίδομα (ΣΚΑΪ)
• Θέλει να αποφύγει κάθε είδους κινητοποιήσεων (ΑΛΦΑ)
• Βιώνει έναν κυκέωνα προβλημάτων (Καθηγητής/ΑΝΤ1)
• Δαμόκλειος σπάθα (Γαρουφάκης/ΣΚΑΪ)
• Εμείς το’ χουμε ανάγει σε…(Πολίτης/ΣΤΑΡ)
• Του συγκυβερνούντος λαϊκού κόμματος (Μέγα)
• Για την τοποθέτηση της ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση (Αναγνωστάκης/Μέγα)
• Εξέτασαν ακόμα και τα φοριαμό (ΣΚΑΪ)
• Αυτό νοιάζει τον κόσμο (Αμπατζόγλου/ΑΝΤ1)
• Τρεις ξύλινοι ράβδοι (ΣΚΑΪ)
• Άνηκε (ο παραπάνω)
• Δεν μπορεί να αναχθεί ένα κόμμα που να διαπράγει εγκλήματα (ΣΚΑΪ)
• Μεταξύ Γρεβενά-Κοζάνης (ΣΚΑΪ/Δελτίο καιρού)
• Είτε απ’ τους αστυνομικούς που ήσαν παρών (ΑΝΤ1)
• Που πλαισιούν (Μέγα)

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΑΣ προτιμούν οι ξένοι (τουρίστες) και ας…όψεται ο Ήλιος, οι θάλασσες και τα νησιά μας. Αυτά δεν υπόκεινται στη διάθεσή μας να τ’ αλλάξουμε. Όλα τα άλλα τα βάζουμε χέρι. Κατά το γούστο εκάστου (νεο)έλληνα που βρωμίζει τις παραλίες, κατά τον πολιτισμό μας που τον «διαβάζεις» στα σταυροδρόμια των πεταμένων πλαστικών.

ΑΛΛΑΞΕ ο νταλικέρης το λάστιχο, παράτησε το σκασμένο καταμεσής του δρόμου κι ο δήμος δεν το…πρόσεξε. Κι είναι ο ίδιος (ο εποχούμενος ασίκης) που θα μεταμορφωθεί σε υπάκουο και πειθαρχημένο «ευρωπαίο» περνώντας τα σύνορα (όχι για τα Βαλκάνια, για την Ευρώπη). Τι άλλο δεν…πρόσεξε ο δήμαρχος που τη μέρα απειλεί πως παραιτείται και τη νύχτα τυπώνει προεκλογικά φυλλάδια; Πως η αφίσα με τη φάτσα «καλλιτεχνών» του σκυλάδικου καρφώνει τη ματιά του οδηγού που του’ ρχεται να ξεράσει. Με την καφρίλα του τυλιγμένη στην παλιά αφίσα παρατημένη καταγής. Έτσι απλά, ξεδιάντροπα και ατιμώρητα. Με τον δήμαρχο να μη ρίχνει πρόστιμα-εκλογές έρχονται.

ΤΙ άλλο δεν ξέρει ο ξένος και ροβολάει αμέριμνος για την πατρίδα μας της ιστορίας και των αρχαιοτήτων; Ούτε που το υποψιάζεται πως αν του συμβεί ένα τροχαίο, θα τον (κατα)πλακώσει η γραφειοκρατία. Πως αν διανοηθεί να ξεκινήσει δουλειά στην Ελλάδα, θα τον κατασπαράξει το ίδιο τέρας και θα του αδειάσουν τη τσέπη μεσάζοντες και μιζαδόροι.

Ο Ευρωπαίος, λοιπόν, με τη βαλίτσα του κι εμείς με τις εμμονές μας. Μη χαθεί η…ελληνικότητα των εθνικών λεγόμενων δρόμων μας με το κουπιδαριό στα ρείθρα και τις εξάρσεις-παγίδες της ασφάλτου. Και τα εξοργιστικά διόδια; Οι μουντζουρωμένες πινακίδες της τροχαίας; Οι παραλίες του πλαστικού και της εκμετάλλευσης; Ο καφές της αισχροκέρδειας με τον «επιχειρηματία» να τσεπώνει τον ΦΠΑ;

ΓΙΑ τι άλλο τον πληροφόρησαν και στέκεται σκεφτικός στο σταυροδρόμι; Πως εδώ επιτίθενται σε ελεγκτές νοσοκομείων και οι συνδικαλιστές παραμένουν στο πόστο και τον ρόλο τους, θρασείς, παλιομοδίτικοι και ατιμώρητοι. (Να συμπληρώσει τη λίστα με τους παραπάνω ο Υπουργός-η διαθεσιμότητα είναι για τα…παλικάρια).

ΝΑ δούμε, λοιπόν, μέχρι πότε θα μας «αντέξει» ο τουρίστας επιμένοντας ευρωπαϊκά κι εμείς…ελληνικά.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΠΙ «παλαιολιθικής» εποχής, εξασφάλιζαν την ψήφο με αντάλλαγμα το αυθαίρετο. Κουβαλήθηκαν απ’ τα χωριά τους οι ξύπνιοι, κατέλαβαν τα δικά τους «βραχώδη», τα τύλιξαν με ντενεκέδες και γίναν δικά τους. Με τα χρόνια και «κατόπιν ενεργειών» του βουλευτή για την έδρα, του υπουργού που καθάρισε νομοθετώντας κι όλοι τους…ευτυχισμένοι. Με τις παρυφές των μεγαλοπόλεων, σήμερα, για…φτύσιμο.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ η «νεολιθική» των διορισμών σε Υπουργεία. Ό,τι περίσσεψε από…θυρωρούς κι απόμεινε απ’ «του Βελγίου τις στοές» βολεύτηκε σε «ταπεινά» πόστα της δημόσιας διοίκησης, που τη διοικούσαν οι εραστές της εξουσίας. Με την ψήφο ανταλλακτική σταθερά και τον βολεμένο μια ζωή εξαρτημένο και υποχρεωμένο στον «σωτήρα». Και ομοφρονούντα, μη χάσουν και οι δυο.

ΜΕΓΑΛΟ το μέσον, υψηλό το πόστο. Και στήθηκε ένας στρατός (στα Υπουργεία), με σκοπιές και φρουρά. Με τη μονιμότητα να εξασφαλίζει ισοβίως την καρέκλα. Πλημμύρισαν τα Υπουργεία από «εργαζόμενους», που αν όλοι τους χτυπούσαν ταυτόχρονα την κάρτα, θα’ χε φρακάρει το μηχάνημα. Γι αυτό κι έλειπαν οι μισοί (με άδεια απ’ τη σημαία) και οι μισοί των άλλων μισών γιατί δεν είχαν καρέκλα να καθίσουν.

ΑΦΗΝΟΥΜΕ τους λιγοστούς και εργατικούς. Αυτοί πήραν απάνω τους τη δουλειά. Το’ χουν μέσα τους να δουλεύουν. Οι άλλοι κι άλλες (οι πολλοί) κοιτάνε το ρολόι βαττολογούντες περί τα καθημερινά και προσωπικά, προτάσσοντας το «δεν γίνεται» στον…πελάτη. Με ένα «χαρτί» στο χέρι «από γραφείου εις γραφείον» και…βγήκε το μεροκάματο. (Κάποιοι κολλητοί στο τηλέφωνο για…κολλητούς-εισηγήσεις για ρουσφέτι).

ΕΤΣΙ πέρασαν τη ζωή τους οι πολλοί και, ελλείψει καταγραφής, θα παραμείνουν…δυσανάγνωστες οι υπογραφές. Ποτέ δεν θα μάθουμε το «μέσον», ποιος διόρισε ποιον, την ιδιότητα και την υπογραφή του πρώτου. Το τηλεφώνημα της «διαμεσολάβησης» χάθηκε ταξιδεύοντας στο υπερπέραν και μόνο το «πτώμα» κείται μπροστά μας, ως πειστήριο του εγκλήματος.

ΤΙ κάνεις, λοιπόν, υπό την πίεση της Τρόικας και στη θέα ενός «στρατεύματος» στα υδροκέφαλα υπουργεία; Απολύεις τους «κάποιους»; Όχι. Χαλάς το κύκλωμα-θα σε φάνε λάχανο. Αρπάζεις τις καθαρίστριες(!), τις απολύεις(!!) και…καθαρίζεις!!!

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΛΛΟΤΕ τους βόλευαν σε διευθυντικές θέσεις οργανισμών του δημοσίου. Σήμερα χρειάζονται προσόντα-πέρα απ’ τα (οριακά τους) ψηφαλάκια. Κι έμειναν «εκτός παιδειάς», χωρίς να το καταλάβουν. Οι πολλοί έμειναν εκτός κοινοβουλίου και οι λιγοστοί εντός, με το «επάγγελμα» να περνάει κρίση. Η ανανέωση, βλέπεις, η οικογενειοκρατία, τα τζάκια που δεν…σβήνουν.

ΚΟΙΤΑΧΤΗΚΑΝ μεταξύ τους οι άεργοι της πολιτικής, που δεν έμαθαν άλλη «τέχνη» στη ζωή τους. «Πώς ξανατρυπώνουμε, που ο κόσμος εμπιστεύεται πια τα κόμματα;». Και σκέφτηκαν οι «επαγγελματίες» που τόσο λάτρεψαν το λαό και αγωνιούν για την τύχη του;

ΣΟΦΙΖΟΝΤΑΙ την «κίνηση των 58», μαζεύουν υπογραφές, εξασφαλίζουν το ΟΚ του (σιωπώντος κατά τα άλλα) κ. Σημίτη (τι να θέλει η αλώπηξ στη λαϊκή;) και μας ρίχνουν το δόλωμα. «Προσέλθετε στον νέο(;) φορέα, περιστραφείτε περί τον κεντροαριστερό άξονα της κίνησής μας και η πολιτική ξαναρχίζει. Για σας, για μας, για όλους».

ΚΙ εμείς; Χορτάτοι από θυσίες για χάρη μας, σταθήκαμε δισταχτικοί. Χαρήκαμε πολύ για την…επαναγνωριμία, αναλογιστήκαμε τα αγαθά που μας εξασφάλισαν τα κόμματα με τους ανθρώπους και τη λειτουργία τους, μετρήσαμε το παραδάκι που μας άρπαξαν για τα προεκλογικά, τους «εργαζόμενους» και τα κομματόσκυλά τους κι απαντάμε σιωπηρά. «Δεν θα πάρουμε, βρείτε άλλο δρόμο να μπουκάρετε στο Κοινοβούλιο».

Η Ελλάδα απαιτεί θυσίες κι αυτοί θυσιάζονται. Για την έδρα που τους έλειψε (μη μας λείψουν), για τα προνόμια που θέσπισαν (και δεν σκέφτονται να καταργήσουν), για το μέλλον τους (ζοφερό εκτός βουλής και εντός της βιοπάλης). Χρειάζεται η πατρίδα μας εθελοντές και οι «58» μαζεύουν υπογραφές για πάρτη τους. Η Ελλάδα ξεψυχάει αναζητώντας οξυγόνο και οι ευφάνταστοι στρώνουν το έδαφος δι’ εαυτούς, για την παράταξη και την «ιδεολογία».

ΠΡΙΝ κλείσουμε, ας (τους) κάνουμε την πρόταση: Δεκτοί και πιάστε από αύριο δουλειά. Χωρίς αμοιβή (θα τρώτε απ’ τις οικονομίες σας και κάποιοι απ’ τα κλεμμένα), χωρίς επιδοτήσεις και προνόμια, κι όποιος θέλει-όποιος αντέξει. Με το τεστ θα αποκαλυφθούν προθέσεις κι ίσως (δια)σωθεί η Ελλάδα.

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΠΟΙΟΙ άλλοι σκάνε μύτη απ’ τις κρύπτες, με την κατάργηση των μνημονίων; Απ’ το πρώτο βράδυ των πανηγυρισμών (με τον κ. Τσίπρα Πρωθυπουργό) ξεπροβάλλουν, με το σχέδιο στο χέρι, επαγγελματίες άλωσης του Κράτους και ανάλωσης του δημοσίου χρήματος. Πριν ακουμπήσουν στο τραπέζι το δανεικό μας χρήμα οι δανειστές, έχουν εκπονηθεί τα σχέδια (των…λαμογιών), τρέχουν τα σάλια τους και κινούνται οι κάτω σιαγόνες.

ΕΠΑΝΙΔΡΥΟΝΤΑΙ καταργημένοι φορείς (π.χ. αποξήρανσης της λ. Κωπαΐδας), με τα συμβούλια, τους προέδρους και τα μέλη, με υπερωρίες και εκτός έδρας. Οι πολυθεσίτες «αποκαθίστανται» κι αυτοί, με διεκδικήσεις αναδρομικών και αποζημιώσεις ακόμα και για την ηθική τους ζημιά.

ΞΑΝΑΣΤΗΝΟΝΟΝΤΑΙ στο ΕΣΥ καταργημένα μαγαζιά διακίνησης ασθενών, φαρμάκων (με τα ποσοστά απ’ τις εταιρίες) και υπερκοστολογημένου ιατρικού υλικού. Σύρουν το χορό (μεγαλο)εισαγωγείς, ακολουθούν (μεγαλο)γιατροί με το προεξέχον φακελάκι των γεμάτων θυλακίων τους και έπονται πολυπληθή και ασήμαντα πιράνχας. Οι πραγματικοί λειτουργοί του ΕΣΥ σε ρόλο μελαγχολικού θεατή, αμέτοχοι στο πάρτι και σιωπηλοί μαχητές για τον ασθενή και το Σύστημα.

ΠΑΙΡΝΕΙ απάνω της η οικοδομή και ξαναζούν μέρες δόξας ερημωμένοι χώροι που άνθισαν με το ρουσφέτι και τη μίζα. Μοιράζουν το χρήμα τους οι τράπεζες και προηγούνται οι θαλασσοδανειστές. Ξανά μπουζούκια, άνθη και πρώτο τραπέζι πίστα.

ΞΑΝΑ στο πόστο τους απολυμένοι της ΕΡΤ και, για παράδειγμα, η κα Σεμίνα θα μας χαρίζει το…χαμόγελό της. Πανάκριβο (κάπου 340.000 ευρώ το χρόνο), λιγότερο της κας Μπίλιω και της (αγωνιώσης για την ομορφάδα της) κας Τσαπανίδου. Παραδίπλα τους ο κ. Λυριτζής. Με τις πλακίτσες και τα καλαμπουράκια του (ενίοτε και με…αποδοτικό σκάλισμα της μύτης), στη ΝΕΤ, για ένα...ψωροχιλιάρικο τη μέρα.

ΔΕΝ βλέπει τριγύρω του κελιά και χειροπέδες ο επίδοξος φοροφυγάς, ενθαρρύνεται και «κλείνει τα βιβλία» μονάχος του. Δεν αποδίδει τον ΦΠΑ, δεν χολοσκάει για τα ένσημα εργαζομένων του, δεν (δια)κανονίζει παλιά χρέη (θα τα σβήσει ο χρόνος και το…μέσον).

ΑΥΤΑ τα ολίγα, δειγματοληπτικά. Για μιαν Ελλάδα «λεύτερη». Χωρίς μνημόνια και καταναγκασμούς. «Του έλληνα», βλέπεις, «ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει».