GREENPEACE: ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΚΑΛΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΑΚΙΑ
GREENPEACE: Δεν μας τα λέει καλά η Κυβέρνηση για τα τζάκια
Η οργάνωση Greenpeace υπεραμύνεται του δικαιώματος των πολιτών στην ελεύθερη χρήση του τζακιού, η οποία υπαγορεύεται από τις ιδιαίτερες οικονομικές συνθήκες, και τονίζει τις εξίσου βλαβερές συνέπειες από την καύση του πετρελαίου.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Η αιθαλομίχλη είναι πλέον και πάλι εδώ, αρκετά νωρίτερα από πέρυσι και μάλιστα χωρίς να έχουν ακόμα πιάσει τα πολλά κρύα. Και ενώ το ΥΠΕΚΑ εκδίδει τη μία ανακοίνωση μετά την άλλη, καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά πράγματα, εφόσον σκοπεύουμε σαν κοινωνία και σαν κράτος να αντιμετωπίσουμε ριζικά το πρόβλημα της ενεργειακής φτώχειας και της γενικότερης (οικονομικής και περιβαλλοντικής) κρίσης.
Ας αρχίσουμε από το γιατί έχουμε αυτού του είδους την αιθαλομίχλη. Προφανώς η στροφή του κόσμου στα τζάκια για να ζεσταθεί, δεν είναι κάποιου είδους μόδα ούτε και προέρχεται από βίτσιο πολιτών που προτιμούν ‘ρομαντικά’ δειλινά μπροστά στη θαλπωρή της φωτιάς στο σαλόνι του σπιτιού τους. Τις τελευταίες μέρες, ιδιαίτερα στην Αθήνα, χωρίς να έχει τόσο κρύο, οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό του σπιτιού μας είναι πιο χαμηλές από την εξωτερική, με αποτέλεσμα να βγαίνουμε έξω και να νιώθουμε πιο ευχάριστο το κλίμα. Άρα, η στροφή στα τζάκια και συνεπακόλουθα η αιθαλομίχλη είναι σύμπτωμα της ενεργειακής φτώχειας που γνωρίζει έξαρση αφενός λόγω της κρίσης αλλά κυρίως λόγω της ακαταλληλότητας των ελληνικών σπιτιών να προσφέρουν οικονομική θέρμανση.
Παρατήρηση πρώτη: Η ρύπανση από το πετρέλαιο (θέρμανσης ή βενζίνη από αυτοκίνητα) είναι εξίσου επικίνδυνη. Το γεγονός ότι ‘δεν φαίνεται’ και δεν ‘μυρίζει το ίδιο’ δεν την κάνει αθώα. Κάθε άλλο, επειδή τα μικροσωματίδια που προέρχονται από την καύση πετρελαίου είναι πολύ πιο μικρά σε μέγεθος, εισχωρούν βαθύτερα στους πνεύμονές μας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, άλλωστε, καταχώρησε κι επισήμως τα μικροσωματίδια στη λίστα με τις καρκινογόνες ουσίες, δίνοντας έμφαση σε όλους τους ρύπους (και ιδιαίτερα σε αυτούς που προέρχονται από ορυκτά καύσιμα, όπως από μεταφορές, βιομηχανία και ηλεκτροπαραγωγή). Πρέπει οπωσδήποτε να αντιμετωπίσουμε την αιθαλομίχλη, αλλά η επιστροφή στο πετρέλαιο θέρμανσης δεν είναι λύση.
Παρατήρηση δεύτερη: Είναι επιεικώς απαράδεκτο, έως και ανήθικο, σαν κράτος να ζητάς από τον κόσμο να μην χρησιμοποιεί τα τζάκια τις πιο κρύες ημέρες του χειμώνα, χωρίς να του εξασφαλίζεις εναλλακτικές λύσεις. Και με αυτό προφανώς δεν εννοούμε ρυπογόνο πετρέλαιο (βλέπε επιδόματα θέρμανσης).
Αλλά η πολιτεία ήταν απούσα επί χρόνια, κι ευθύνεται τόσο για την ενεργειακή φτώχεια όσο και για την αιθαλομίχλη: Τα τζάκια που έχει ο περισσότερος κόσμος σπίτι του (ανοιχτού τύπου) κατασκευάστηκαν πρωτίστως για διακοσμητικούς λόγους και όχι για να ζεσταίνουν. Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις, λέει η παροιμία, και όταν επί σειρά δεκαετιών οι κυβερνήσεις απέφευγαν να θέσουν σωστές ενεργειακές προδιαγραφές στα κτίρια που έφτιαχναν οι τεχνικές εταιρίες (για να μην επιβαρυνθεί η ‘ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας’, δηλαδή ο κατασκευαστικός κλάδος), έστρωναν τον δρόμο για να φτάσουμε στη σημερινή τραγική κατάσταση: ο κόσμος χρεωνόταν στις τράπεζες ώστε να αγοράσει εν αγνοία του σπίτια-ενεργειακές καταβόθρες που απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας για να ζεσταθούν. Ήρθε η κρίση και τώρα ο κόσμος προσπαθεί να ζεστάνει σπίτια που δεν ζεσταίνονται με τίποτα…
Απόν λοιπόν το κράτος τόσα χρόνια.
Τι κάνει όμως σήμερα; Εκτός από τις συστάσεις για να μην χρησιμοποιεί ο κόσμος τα τζάκια όταν κάνει κρύο, εκπονεί μελέτες για τη ρύπανση (προφανώς για να δoυν αν υπάρχει), αναθέτει σε διαφημιστικές εταιρίες ενημερωτικές εκστρατείες, αυξάνει σε 300 εκατ. ευρώ το χρόνο τα χρήματα των φορολογουμένων που κατευθύνονται σε επιδόματα θέρμανσης (σε εισαγωγές πετρελαίου) και προχωρά σε ανακοινώσεις και πρωτοβουλίες αμφίβολης (πολιτικής) αισθητικής και αποτελεσματικότητας. Να ανταλλάξουμε δηλαδή τη ρύπανση που φαίνεται (τζάκια) με αυτή που δεν φαίνεται (πετρέλαιο). Να γυρίσουμε στο παρελθόν κι όλα θα είναι μια χαρά.
Απόν λοιπόν το κράτος και σήμερα.
Δεν θα ξαναπούμε τι πρέπει να γίνει (αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε ενδεικτικά εδώ, εδώ κι εδώ).
Θα πούμε όμως τι προτίθεται να κάνει το Πεκίνο (ναι, το Πεκίνο), για να αντιμετωπίσει τη διαβόητη αστική του ρύπανση: Μέτρα περιορισμού των ορυκτών καυσίμων στη θέρμανση, τη βιομηχανία και την ηλεκτροπαραγωγή και στόχο μείωσης των εκπομπών ρύπων κατά 25% ως το 2017. Μέτρα που δημιουργούν επενδύσεις, εκσυγχρονίζουν την οικονομία, αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα, προστατεύουν την δημόσια υγεία, ενισχύουν το εισόδημα των πολιτών.
Εμείς εδώ από την άλλη ρίχνουμε δισεκατομμύρια ευρώ (κάποια από αυτά μάλιστα είναι εθνικοί πόροι που δωρίζονται στις μεγάλες κατασκευαστικές) για να φτιάξουμε νέους αυτοκινητόδρομους (περισσότερο αυτοκίνητο περισσότερη κατανάλωση καυσίμου περισσότερη ρύπανση), και προωθούμε νέα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής λιγνίτη και μαζούτ.
Η κοινωνία πάντως αναλαμβάνει δράση: Ήδη περισσότεροι από 1.000 συμπολίτες μας έχουν δώσει ένα μικρό ποσό από το υστέρημά τους, όχι για να ζεσταθούν 19 παιδιά έναν χειμώνα, αλλά για να μην ξανακρυώσουν ποτέ.
ΥΓ: Μία ειλικρινής απορία: αν αύριο ο κόσμος συνεχίζει να καίει (και ακατάλληλα) ξύλα, αλλά ο βοριάς ή μία δυνατή βροχή ‘εξαφανίσουν’ την αιθαλομίχλη, η κυβέρνηση θα νιώθει την ίδια πίεση για να κάνει κάτι για τον κόσμο που κρυώνει;»

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι μελισσοκόμοι σχεδόν σε όλη τη χώρα, καθώς βλέπουν την παραγωγή τους χρόνο με τον χρόνο… να συρρικνώνεται χωρίς να γνωρίζουν τα ακριβή αίτια αυτού του φαινομένου. Φέτος, μάλιστα, καταγράφεται μείωση στην παραγωγή μελιού που φτάνει το 50% σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Το ποσοστό αυτό είναι το μεγαλύτερο των τελευταίων τουλάχιστον πέντε ετών, γεγονός που έχει οδηγήσει τους επαγγελματίες του κλάδου να ζητούν την εκπόνηση εκτεταμένων μελετών.
Φέτος η παραγωγή είναι μικρότερη από κάθε άλλη χρονιά, με τη μείωση να φτάνει το 50% στη Μαγνησία. Το φαινόμενο δεν είναι τοπικό αλλά εντοπίζεται σχεδόν σε όλη τη χώρα. Ειδικά στο μέλι της καστανιάς που παράγεται στην περιοχή η μείωση έχει φτάσει το 70% σε σχέση με την περσινή παραγωγή. Φανταστείτε πως από τους 10 τόνους που βγάλαμε πέρυσι, φέτος έχουμε με το ζόρι 2 τόνους», αναφέρει ο μελισσοκόμος και πρόεδρος του Αγροτικού Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού Βόλου, Κωνσταντίνος Ράιος. Ωστόσο, όπως τονίζει ο Κ. Ράιος, την ίδια

Παναγιώτης Μανίκης: “Να πρασινίσουν τα βουνά μας, να παράγει ο τόπος άφθονη τροφή”
Τότε σπούδαζα στην γεωπονική σχολή και σκέφτηκα ότι όπως ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει απόλυτα υγιής αν τρώει σωστά, το ίδιο θα ισχύει για τα φυτά και τα ζώα. Αισθάνθηκα ότι σίγουρα και άλλοι θα είχαν κάνει το μονοπάτι αυτό πριν από μένα και θα είχαν δουλέψει πρακτικά και ίσως να υπήρχαν και βιβλία που θα μιλούσαν για αυτό. Το δεύτερο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου ήταν “Η επανάσταση ενός άχυρου” του Φουκουόκα. Το ξεφύλλισα και είπα “αυτό είναι”. Σε λίγους μήνες βρέθηκα στην μακρινή Ιαπωνία, κοντά στον άνθρωπο που εμπνεύστηκε τη μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας και έμαθα τα πρακτικά της δουλεύοντας στο χωράφι του.
Τι είναι αυτό που σας έφερε στη Χίο;
Λίμνη με καταγάλανα νερά σε κρατήρα από μετεωρήτη
Η δημιουργία της οφείλεται στον κρατήρα από την πτώση του μετεωρίτη, διαμέτρου 3,44 χιλιομέτρων. Η ονομασία της λίμνης άλλαξε το 1999 σε Pingualuit και αποτελεί σήμερα τμήμα του ομώνυμου Pingualuit National Park της περιοχής. Το βάθος της λίμνης είναι 400 μέτρα, ενώ το γλυκό νερό της είναι από τα πλέον καθαρά ύδατα και η ίδια αποτελεί επίσης μία από τις πιο διαφανείς λίμνες στον κόσμο.
2η δεντροφύτευση στο Μανιάκι
Μετά την δενδροφύτευση ακολουθεί η περίφημη φασολάδα Μανιακίου και θα προβληθεί η ταινία με θέμα τη δημιουργία λιμνών με βρόχινο νερό του Sepp Holzer.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ...ΓΚΑΦΑ







