Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΕΛΙΣΣΩΝ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Σε περισσότερες από τις μισές χώρες της Ευρώπης δεν υπάρχουν πλέον αρκετές μέλισσες για να επικονιάσουν τα φυτά, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η αναπαραγωγή των τελευταίων, σύμφωνα με μια νέα ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα (με ελληνική συμμετοχή), που αποδίδει το πρόβλημα, μεταξύ άλλων, στην επέκταση των φυτικών βιοκαυσίμων, τα οποία έχουν αυξήσει τη ζήτηση για περισσότερες «ενεργειακές» καλλιέργειες και, κατά συνέπεια, για περισσότερες μέλισσες.
Η Ελλάδα, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν ανήκει στην κατηγορία των προβληματικών χωρών, καθώς στον σχετικό χάρτη εμφανίζεται η προσφορά των μελισσών να καλύπτει πάνω από το 90% της σχετικής ζήτησης. Στην ίδια θετική κατάσταση βρίσκονται η Τουρκία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία, η Νορβηγία κ.α. Αντίθετα, η Βρετανία, η Φινλανδία και οι Βαλτικές χώρες βρίσκονται «στο κόκκινο», καθώς η προσφορά μελισσών καλύπτει κάτω από το 25% της ζήτησης.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ. Τομ Μπριζ του πανεπιστημίου του Ρέντινγκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "PLoS One", σύμφωνα με το BBC, επισημαίνουν ότι σε ορισμένες χώρες -αλλά όχι σε όλες- παρατηρείται μια κάμψη στους πληθυσμούς των μελισσών λόγω της χρήσης των εντομοκτόνων και των διαφόρων ασθενειών. Έτσι, μεταξύ 2005- 2010 σε 41 ευρωπαϊκές χώρες εκτιμάται ότι οι αποικίες των μελισσών αυξήθηκαν κατά 7%.
Όμως, την ίδια περίοδο, αυξήθηκε σχεδόν κατά το ένα τρίτο η συνολική έκταση στην Ευρώπη, που αφορά «ενεργειακές» καλλιέργειες ειδικά για βιοκαύσιμα, όπως πχ της ελαιοκράμβης. Ο Τομ Μπριζ έφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ελλάδα, όπου, όπως είπε, «ενώ το 2005 υπήρχαν μόνο λίγες εκατοντάδες εκτάρια (σ.σ. ένα εκτάριο= δέκα στρέμματα) ελαιοκράμβης, έκτοτε οι σχετικές καλλιέργειες έχουν σημειώσει εκρηκτική ανάπτυξη λόγω των σχετικών επιδοτήσεων για βιοκαύσιμα». Η Ελλάδα εμφανίζει τη μεγαλύτερη διαχρονική αύξηση ενεργειακών καλλιεργειών σε όλη την Ευρώπη (717% μεταξύ 2005- 2010).
Σύμφωνα με τη μελέτη, διαχρονικά αυξάνεται το έλλειμμα στο «ισοζύγιο των μελισσών» (διαφορά προσφοράς- ζήτησης) και σήμερα στην Ευρώπη εκτιμάται ότι «λείπουν» 13,4 εκατ. αποικίες μελισσών ή περίπου επτά δισεκατομμύρια μέλισσες. Το έλλειμμα αυτό καλύπτουν, σε ένα βαθμό, άλλα έντομα που παρέχουν ανάλογες «υπηρεσίες» επικονίασης των φυτών.
Ήδη στην Ευρώπη έχουν ληφθεί ορισμένα μέτρα προστασίας των μελισσών, όπως το μορατόριουμ στη χρήση εντομοκτόνων με νεο-νικοτινοειδή. Από την άλλη, η ΕΕ έχει θέσει ως στόχο το 10% των μεταφορικών καυσίμων της να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (όπως τα βιοκαύσιμα) έως το 2020, με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι αγρότες να έχουν κίνητρο να στραφούν στις «ενεργειακές» καλλιέργειες- όμως θα πρέπει να υπάρχουν και τα ανάλογα έντομα για την ομαλή αναπαραγωγή αυτών των φυτών.
Από ελληνικής πλευράς στην έρευνα συμμετείχε η καθηγήτρια Θεοδώρα Πετανίδου από το Τμήμα Γεωγραφίας του πανεπιστημίου του Αιγαίου (Μυτιλήνη) και από κυπριακής ο Νίκος Σεραφείδης από το Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών της Κύπρου (Λευκωσία).
Όπως για κάθε πρόβλημα έτσι και γι’ αυτό των απορριμμάτων, η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η πρόληψη. Και για να επιτευχθεί αυτό είναι απαραίτητη, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η ενεργή συμμετοχή του πολίτη. Η κοινή γνώμη, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το περιβάλλον δεν μας ανήκει. Δεν το έχουμε κληρονομήσει από τις προηγούμενες γενιές, το έχουμε δανειστεί από τις επόμενες και γι’ αυτό πρέπει να το διαφυλάξουμε.
Η Ανακύκλωση σήμερα αποτελεί σημαντική προτεραιότητα και υποχρέωση κάθε κοινωνίας που θέλει να συμβάλλει έμπρακτα στη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Με δεδομένο ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας, η επιτυχία της εναλλακτικής διαχείρισης εξαρτάται, όχι μόνο από την ευαισθητοποίηση, αλλά και από την ενεργό συμμετοχή. Κύριος στόχος μας λοιπόν είναι η ανακύκλωση να γίνει μέρος της καθημερινότητας όλων των πολιτών. Και πραγματικά η συμμετοχή στην ανακύκλωση είναι τρόπος ζωής με αδιαμφισβήτητα οφέλη για το περιβάλλον και απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας του πλανήτη μας. Για το λόγο αυτό σας παρουσιάζουμε παρακάτω το εγχειρίδιο του καλούανακυκλωτή.
GREENPEACE: Δεν μας τα λέει καλά η Κυβέρνηση για τα τζάκια
Παρατήρηση πρώτη: Η ρύπανση από το πετρέλαιο (θέρμανσης ή βενζίνη από αυτοκίνητα) είναι εξίσου επικίνδυνη. Το γεγονός ότι ‘δεν φαίνεται’ και δεν ‘μυρίζει το ίδιο’ δεν την κάνει αθώα. Κάθε άλλο, επειδή τα μικροσωματίδια που προέρχονται από την καύση πετρελαίου είναι πολύ πιο μικρά σε μέγεθος, εισχωρούν βαθύτερα στους πνεύμονές μας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, άλλωστε, καταχώρησε κι επισήμως τα μικροσωματίδια στη λίστα με τις καρκινογόνες ουσίες, δίνοντας έμφαση σε όλους τους ρύπους (και ιδιαίτερα σε αυτούς που προέρχονται από ορυκτά καύσιμα, όπως από μεταφορές, βιομηχανία και ηλεκτροπαραγωγή). Πρέπει οπωσδήποτε να αντιμετωπίσουμε την αιθαλομίχλη, αλλά η επιστροφή στο πετρέλαιο θέρμανσης δεν είναι λύση.
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι μελισσοκόμοι σχεδόν σε όλη τη χώρα, καθώς βλέπουν την παραγωγή τους χρόνο με τον χρόνο… να συρρικνώνεται χωρίς να γνωρίζουν τα ακριβή αίτια αυτού του φαινομένου. Φέτος, μάλιστα, καταγράφεται μείωση στην παραγωγή μελιού που φτάνει το 50% σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Το ποσοστό αυτό είναι το μεγαλύτερο των τελευταίων τουλάχιστον πέντε ετών, γεγονός που έχει οδηγήσει τους επαγγελματίες του κλάδου να ζητούν την εκπόνηση εκτεταμένων μελετών.
Παναγιώτης Μανίκης: “Να πρασινίσουν τα βουνά μας, να παράγει ο τόπος άφθονη τροφή”
Τότε σπούδαζα στην γεωπονική σχολή και σκέφτηκα ότι όπως ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει απόλυτα υγιής αν τρώει σωστά, το ίδιο θα ισχύει για τα φυτά και τα ζώα. Αισθάνθηκα ότι σίγουρα και άλλοι θα είχαν κάνει το μονοπάτι αυτό πριν από μένα και θα είχαν δουλέψει πρακτικά και ίσως να υπήρχαν και βιβλία που θα μιλούσαν για αυτό. Το δεύτερο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου ήταν “Η επανάσταση ενός άχυρου” του Φουκουόκα. Το ξεφύλλισα και είπα “αυτό είναι”. Σε λίγους μήνες βρέθηκα στην μακρινή Ιαπωνία, κοντά στον άνθρωπο που εμπνεύστηκε τη μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας και έμαθα τα πρακτικά της δουλεύοντας στο χωράφι του.
Λίμνη με καταγάλανα νερά σε κρατήρα από μετεωρήτη
Η δημιουργία της οφείλεται στον κρατήρα από την πτώση του μετεωρίτη, διαμέτρου 3,44 χιλιομέτρων. Η ονομασία της λίμνης άλλαξε το 1999 σε Pingualuit και αποτελεί σήμερα τμήμα του ομώνυμου Pingualuit National Park της περιοχής. Το βάθος της λίμνης είναι 400 μέτρα, ενώ το γλυκό νερό της είναι από τα πλέον καθαρά ύδατα και η ίδια αποτελεί επίσης μία από τις πιο διαφανείς λίμνες στον κόσμο.
2η δεντροφύτευση στο Μανιάκι
Μετά την δενδροφύτευση ακολουθεί η περίφημη φασολάδα Μανιακίου και θα προβληθεί η ταινία με θέμα τη δημιουργία λιμνών με βρόχινο νερό του Sepp Holzer.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ...ΓΚΑΦΑ
